Litnet

"Parkstasie, Johannesburg, wemel van die malende menigte wat wag om aan boord die ronkende busse te gaan, maar, anders as die ronddraaiendes, stap sy in ’n reguit lyn tussen hulle deur. Haar lyf is gespanne en die kennetjie is vorentoe gestoot. Sy systap die dralende skare met die geringste voetwerk." 

"Jy was by jou kerk, online het wonderlik gewerk.
Die gemeente was bymekaar, almal om elektronika geskaar."

"As bendes op bene kom 
in die dorpie van Netreg 
spoel liggaampies in sakke weg"

"Kyk, hy kom gekroon met ’n sekelmaan in hand
Hy strek sy koue hand uit ver verby grens, see en sand"

"my hart is ’n sigeuner
wat van bont lappies hou"

"Helderlig-druppeltjieblou
jou stilte om my vingers gevou
skiet my uit jou sonsopkoms,
bittersoet-vryevoet"

"Gegewe die apokalips van voordag-ryp
sal die wingerde nou vroeër verwinter"

"want tobies
sal éérs die fynskrif  lees
voordat die aarde weer kan asemhaal"

"Vandag verg dit inspanning om haar gewone dagtake af te handel. Sy bly wonder hoe hy dit regkry om te hoor wat vir Kasper pla. As sy net kan skelm kyk wat hy doen."

"Duisende muggies speel:
stapelgek, uitbundig
en paaldans op en af"

"Dis Soetkloof se patat, julle ry verby die lande
op pad die berg in waar die seun hom daardie jaar doodgeval het."

"die dag was goed
in die tyd voor klippe
skedels kon breek"

"Maar woorde is soos die episodes van ’n sepie: jy kan ’n paar mis, maar nog steeds die draad later optel. Iemand het die woord op ’n halsband graveer en om sy nek kom hang. Dit skaaf ’n bietjie."

"Ek onthou die boksgeveg tussen Johnny Ralph en Freddie Mills nog baie goed. Dit was die aand toe Oupa Johannes dood is."

"want nou is elke oomblik saam met jou 
’n kosbare juweel in hierdie lewenskroon" 

"Ons liefwees 
hang soos oomblik-bloeisels 
aan ’n Namakwalandse vrugteboom"

"ek voel gewoonlik aan hoe die herfs
stilweg nader kruip soos ’n infeksie."

"twee uitgebloeide blomme kan lepel lê
(met nodige ingrype)
insig en kennis prik onskuld
ons is alles en bykans niets"

"Gert slinger die visstok neer terwyl die vis nog spartel om los te kom. Hy hardloop na die buitehek en soos ’n wafferse losskakel versnel hy met die smal gangetjie af en deur die stoorkamer. In die voorportaal van die huis, aan die onderpunt van die trappe wat na bo lei, kyk hy beangs op. Sjoe, hy’s onfiks!"

"Die man wat ek liefhet 
staan op rotse waar swarttobies wei; 
hy laat sy blik oor wye waters gly 
en iewers (waar storms oor die diepsee woed) 
saluut ’n albatros verby."