Litnet

Foto: Canva.com

Leë beloftes

Warm toegewoel 
op ’n laslappiestoel 
het ek deur geslote luike 
(deur mistige koue) 
wat my wou-wou omvou 
na die flambojant gestaar 
wat sy takke daarbuite 
so ietwat astrant 
teen my skoon ruite skraap; 
terwyl dit op die monotoniese gesuis 
van ’n koggelwind 
wat fluister-sing van reën 
soos oumanslitte kraak.

Maar, net soos die wind gekom het 
het sy haar rug weer gedraai 
om wolke vol beloftes 
die dorre randjies in te waai; 
tot waar dit leweloos 
oor die klipheuwels hang 
en ek hier deur my venster 
net die laaste asem daarvan vang.