Litnet

"dis die
weerloos wees
wat jou hart bewolk laat"

"Ek kyk na die klein seuntjie
en fluister glimlaggend sag:
'Alles gaan oukei wees.'"

"Sowat twintig minute verloop voor die dokter se swierige kar in ’n stofwolk op die werf stilhou. Intussen hervat die vrou haar breiwerk. Sy oordink wat haar man gesê het. Sy is nuuskierig. Loop kombuis toe. Sy deins vervaard terug wanneer sy die boerbok sien wat op sy agterpote teen die muur aanleun."

"Lig op jou kop; al gryns jy, glimlag.
Ons sterf een keer, leef elke dag."

"daar skuil onrus in jou oë
en weerstand in jou mond"

"hoe nou gemaak
tussen so ’n verhewe lus
en die broodnodige familiekos?"

"Ek maak aantekeninge, deel die mans in groepe in: Vlagswaaiers, die spreekwoordelike Facebook-warriors. Baksteenskieters, mans wat moontlik sal oorgaan tot aksie, maar nét onder die invloed van drank en groepsdruk, en nét sabotasie."

"Op pad huis toe van ’n stokvel-party af het my pa my ma geslaan"

"die nice mense
sit nog by
die baai"

"Sien ons raak, Here
Hoor ons droogweg rukkend snik.
Alleen die klippe groei."

"jy wil op die kruispad bly
want dit is al wat jy ken"

"Die diens is skaars verby of Mavis druk verby die tros adders by die kerkdeur. Sy het niks lus vir die gefluister om die teetafel waar hertzogkoekies en koeksisters die bitter waarheid moet versoet nie. Sy het haar belofte aan Sarina nagekom – sy was hier. Maar nou is dit tyd om die stof van Adderfontein van haar voete af te skud."

"Laatmiddag
op ’n rots //
bly kyk die
seun oor
die see"

"ek het dit sien kom
oor die kim van my gedagtes
of voorvaderlike geheue
wat eerder
’n voorvaderlike sonde was"

"smeek duisend blare saam met my
vir ’n aalmoes uit die vaalblou lug."

"Elia is nie hier nie.
Geen roeping meer te vervul,
geen kos om aan te dra
vir God’s profetekind."

"Sy het in Namakwaland grootgeword en die wêreld goed geken. 'Dit is ’n dankbare kontrei,' het sy gesê. 'Dit is wel ’n harde wêreld wat meestal vaal en klipperig lyk, maar as dit die slag mooi reën, show die veld te allerliefliks af.'"

"as die baas ook sy rantsoen
teen driemaal honderd eis.
Wat neem ek dan saam
vir almal by die huis?"

"want die groter duister weet:
Sommige harte is veiliger op ’n afstand sodat hulle mekaar nie breek."

"My hart klop weer,
’n optimistiese ritme,
’n lied van oorwinning."