Litnet

Frederick J Botha het met hierdie kortverhaal die langlys van ses vir die PEN International New Voices Award 2016 gehaal.

"Met die wag op die aanloopbaan spot ons nog oor die naam Phoenix, wat verwys na ‘n voël wat in vlamme verbrand en sterf – en weer uit die asse hergebore word. Met die opstyg by OR Tambo is ons gewaarsku dat dit ‘n rowwe vlug gaan wees. ‘n Kaap van storms wag ons in."

"Die heeltyd voel dit asof iemand nét agter my is want ek kan behoorlik sy of haar oë in my rug voel boor."

"Robyn luister na sy dronkstap soos sy voete op die vloer sleep. Dit is miskien hoekom haar oupa hier was, dink sy. Om haar te waarsku ..."

"Toe trek ek na 'n ander Suid; Korea dié keer."

"Dis vanweë sy klein oppervlak dat ’n klippie in die skoen jou so irriteer, het ou Bles met die deurskynende beehive ons op skool geleer."

"En hy hoes weer.  Hy hoes die geraas van die waterval dood."

"Sy het vasbeslote na die kinderboekie in haar handjies bly staar."

"Dit is intens blou tussen die grou wolke."  

"'Hallo, Meneer, en van waar is julle?' Dit is die marshmallow-man wat hier agter my praat. Sy glas bewe met die ys wat teen die kant rinkel. Seker nog nie by die kalmeerdop uitgekom nie."

"Dog jy vra nooit. Ek kan dood vir 'n koppie tee. Gooi net vir ons in jou smart koppies, gehoor?"

"Hy sien op die radiowekker langs die bed dat dit 02:22 is, kyk in die vertrek rond, op soek na sy selfoon. Hy sal sy vrou moet kontak, haar laat weet dat hy eers later tuis sal wees, dis die bedagsame ding om te doen."

"Agter die huis weeklaag die verroeste windpomp ..."

"Die blougrys eier het swart spikkels. Sy vou dit versigtig in haar hande toe. Dis yskoud. Die malgaswyfie het ook nie teruggekom nie."

"'Jy kan maar met Jos trou,' sê haar ma, 'die man lag maklik.'"

"Elke aand was sy die life of the party, maak seker die manne drink baie shooters, want dis waar mens die meeste geld op maak, maar haar body shots was nie meer so gewild soos vroeër nie."

"Waarin glo ons? Aarde. Waarin glo ons? Aarde. Terug Aarde toe, terug Aarde toe, terug Aarde toe."

"'Hoe ver kan ’n hond in ’n bos in loop?' vra Gawie Kriel aan Jan die kameraman."

"Wat haar man nou eintlik gedoen het om so ‘n straf te verdien, wou hy nooit vir haar sê nie. Net dat die distrikskommandant  die sersant geroep en opdrag gegee het: 'Wat is die verste plek wat jy het? Vat hierdie donnerse man en stuur hom soontoe!'"

"’n Week het een Dinsdag. ’n Jaar, ’n halwe honderd. ’n Rewolusie het baie Dinsdae."