Aan tafel, met die reuk van vars brood en die eggo van nuus uit die Midde-Ooste wat deur die kombuis klink, slaan mens die Bybel oop. Die kwessie raak nie net politiek of teologie op ’n afstand nie – dit raak ons brood en botter, en die vraag wat almal op een of ander manier raak: Wat sê die Skrifte self oor Israel?
Hierdie besinning is bedoel vir elkeen wat wil weet, of jy nou Hindoe, Moslem, Jood, Christen, ateïs of agnostikus is. Die doel is eenvoudig: om die relevante verse op die tafel te plaas sodat jy self kan lees en oorweeg.
Twee hoofbenaderings kom in die Skrif na vore wanneer ons lees hoe God met Israel omgaan.
Die een benadering, dikwels bedelingsleer (dispensationalism) genoem, lees die profesieë letterlik en onderskei tussen Israel as volk en die Kerk. Dit beklemtoon dat God se beloftes aan die nageslag van Abraham, Isak en Jakob steeds van krag bly. Hierdie siening het in die negentiende eeu besondere vorm gekry deur John Nelson Darby en die Scofield Reference Bible.
Die ander benadering sien in die Nuwe Testament hoe Ou-Testamentiese beloftes aan Israel vervul word in Christus en sy Kerk. Dit staan ook bekend as supersessionisme (vervangingsteologie). Hierdie oortuiging beskou die Kerk as Israel. Hierdie siening, wat al by vroeë kerkvaders soos Justinus Martyr voorkom, is deur die eeue heen die oortuiging in die Rooms-Katolieke en Oosters-Ortodokse tradisies, en ook in baie Protestantse kringe.
Die Skrif self bied die verse aan. Kyk hoe die beloftes aan Abraham, die verbond by Sinai, die profesieë van Jesaja, Jeremia, Esegiël, Hosea en ander in die Nuwe Testament opgeneem word.
In Genesis lees ons dat in Abraham “al die geslagte van die aarde geseën sal word”. Paulus skryf in Galasiërs dat die Skrif vooruitgesien het dat God die heidene uit geloof sou regverdig, en dat die evangelie vooraf aan Abraham verkondig is: “In jou sal al die nasies geseën word.” Dieselfde belofte word in Galasiërs 3:16 gekoppel aan een nageslag – Christus.
Exodus 19 noem Israel “my eiendom uit al die volke” en “’n koninkryk van priesters en ’n heilige volk”. Petrus skryf aan die gelowiges: “Maar júlle is ’n uitverkore geslag, ’n koninklike priesterdom, ’n heilige volk, ’n volk as eiendom…”
Hosea se woorde oor “nie my volk nie” wat “kinders van die lewende God” genoem sal word, en “dié wat nie my volk was nie” wat “my volk” genoem sal word, word deur Paulus en Petrus op die Kerk van toepassing gemaak.
Jesaja se kneg word “’n lig vir die nasies” gestel sodat redding tot by die einde van die aarde kan kom, en dieselfde woorde word in Handelinge op die apostels en die verkondiging van die evangelie toegepas. Die berg van die huis van die Here waarheen nasies sal stroom, word in Hebreërs verbind met Sion, die berg en die stad van die lewende God, die hemelse Jerusalem.
Die nuwe verbond wat Jeremia belowe – die wet in die binneste en op die hart van vlees geskryf – vind sy weergawe in Hebreërs. Esegiël se nuwe hart en nuwe gees, die hart van klip wat ’n hart van vlees word, word in 2 Korintiërs weerspieël in die brief van Christus, geskryf met die Gees van die lewende God op tafels van vleeslike harte.
Ander profesieë – die vervalle hut van Dawid wat opgebou word, die onvrugbare vrou wat jubel omdat haar kinders meer is as dié van die getroude vrou, die klip wat die bouers verwerp het wat ’n hoeksteen word, die Gees van die Here op die Gesalfde – word in die Nuwe Testament direk met Christus en die Kerk verbind.
Daar is egter ook verse wat die onherroeplike roeping van Israel as volk beklemtoon. Jeremia 31:35-37 sê dat as die wette van son, maan en sterre voor God se aangesig verwyder kan word, dan sal die nageslag van Israel ophou om ’n volk voor sy aangesig te wees. Paulus vra in Romeine 11: “Het God dalk sy volk verstoot?” en antwoord: “Hoegenaamd nie!”
Die oorblyfsel in Israel wat nie voor Baäl gebuig het nie, word deur Paulus vergelyk met die oorblyfsel in die huidige tyd, deur genade uitgekies.
Sagaria se profesie dat hulle sal kyk na Hom wat hulle deurboor het, word in Johannes verbind met die Kruis.
Hosea 3:4-5 praat van dae sonder koning, vors, offer en pilaar, en daarna die terugkeer van die kinders van Israel om die Here hulle God en Dawid hulle koning te soek in die laaste dae. Paulus skryf in Romeine 11 van ’n gedeeltelike verharding oor Israel totdat die volle getal van die heidene ingekom het, en dat op hierdie manier die hele Israel verlos sal word.
Wanneer die Bybel van Israel as volk praat, verwys dit primêr na die etniese nageslag van Abraham, Isak en Jakob. Die moderne Sionistiese beweging, wat die terugkeer van Jode na hul historiese land beklemtoon, word deur sommige as ’n politieke en kulturele uitdrukking van hierdie verbondenheid gesien, terwyl ander dit suiwer vanuit die profesieë benader. Die Skrif bly die maatstaf.
Vanuit die Ortodokse, etnies-Joodse tradisie word ’n ander stem gehoor. Die Torah se Jode beskou Sionisme as ’n sekulêre beweging wat ’n staat deur menslike inspanning tot stand gebring het, en meen dat dit nie ooreenstem met die profetiese beloftes van verlossing nie. Hulle waarsku dat hierdie benadering lyding meebring en die koms van die ware Messiaanse verlossing kan vertraag. Vir hulle staan God se beloftes aan die Joodse volk op hul eie en sal dit vervul word in God se tyd en op God se manier — deur die koms van die Messias. Die Joodse volk bly vir hulle die volk met wie God ’n ewige verbond gemaak het.
Vir my, en vir baie ander wat die Evangelie in sy volheid lees, is juis hierdie vervulling in Christus die hart van die goeie nuus. Die Nuwe Testament huiwer nie om Ou-Testamentiese beloftes direk op die Kerk toe te pas nie — nie as ’n vervanging in die sin van verwerping nie, maar as vervulling in die Sin van Christus. Die beloftes aan Abraham gaan nie verlore nie; hulle word groter en dieper in Hom wat die ware nageslag is. Die verbond by Sinai word nie weggegooi nie; die wet word op harte van vlees geskryf. Die profete se visioene van ’n nuwe hart, ’n nuwe verbond en ’n lig vir die nasies word in die Kerk sigbaar — nie omdat God sy beloftes vergeet het nie, maar omdat Hy hulle in sy Seun vervul.
Paulus skryf in Romeine 11 dat God sy volk nie verstoot het nie. Ek stem volkome saam. Daar is ’n oorblyfsel, deur genade uitgekies. En ja, daar kom ’n dag waarop “die hele Israel verlos sal word”. Maar dieselfde Paulus skryf ook dat ons nie meer Jood of Griek is nie, maar een in Christus. Hy gebruik die beeld van die olyfboom: die natuurlike takke is uitgebreek, en ons heidene is ingeënt. Die wortel bly dieselfde — die beloftes aan die vaders — maar die boom is nou een.
Vir my is dit nie twee volke met twee planne nie. Dit is een volk van God, gebou op die fondament van die apostels en profete, met Jesus Christus as die hoeksteen. Die Kerk is nie ’n plaasvervanger nie; sy is die voortsetting en vervulling van wat God van die begin af met Abraham bedoel het: “in jou sal al die nasies geseën word.”
Ek verstaan dat dit vir ’n Christen-Sionis moeilik klink. Julle lees die profesieë met ’n sterk letterlike oortuiging oor die land en die volk in die laaste dae. Ek respekteer daardie oortuiging. Dit pas uiteraard jul Sioniste politieke agenda.
Die Skrif is egter ryk genoeg om ons almal te laat worstel. Maar vir my bly die Nuwe Testament die sleutel tot die Ou. En die Nuwe Testament spreek duidelik van ’n geestelike volk wat uit Jode én heidene bestaan, met een Here, een geloof, een doop.
En almal wat volgens hierdie reël wandel, vrede en barmhartigheid oor hulle, en oor die Israel van God!
En die Gees en die bruid sê: Kom! En laat hom wat hoor, sê: Kom! En laat hom wat dors het, kom; en laat hom wat wil, die water van die lewe neem, verniet.
Die genade van die Here Jesus Christus sy met julle almal.
Cornelius Henn
Lees ook:
Kritiese besinnings oor die Israelse eiendomsaansprake op Palestina
Kommentaar
Beste Cornelius,
Dankie vir jou deeglike en eerlike brief. Ek waardeer die manier waarop jy die moeilikheid en die diepte van die Skrifte rondom Israel en die Kerk uitlig. Ek wil in liefde en duidelikheid reageer.
1) Ek stem saam dat die Skrif self die primêre maatstaf is. Dit is reg om die beloftes aan Abraham, die profesieë van die profete en die uitsprake in die Nuwe Testament te lees en ernstig op te neem.
2) Twee historiese en bybelse benaderings bestaan werklik: die benadering wat jy beskryf as dispensasioneel (wat Israel en die Kerk onderskei) en die benadering wat gesien word as vervangingsleer (waar die Kerk die plek van Israel inneem). Ek onderskryf die dispensasionele onderskeid. Ek doen dit nie om die Skrif te verontagsaam nie, maar omdat die Bybel self verskeie keer etniese Israel as ’n volhardende, onherroeplike party in God se raadsplan beskryf, terwyl dit tegelykertyd die Kerk as ’n nuwe, kragtige, geestelike liggaam voorstel waarmee God in hierdie era werk.
3) Waarom die onderskeid saak maak: die Wet, die beloftes aan die vaders en die profetiese uitsprake oor die nageslag van Israel en die toekomstige inkorporering van die nasies speel almal ’n rol in God se eensame, historiese raadsplan. Om die beloften aan Abraham en aan die nageslag letterlik en volhardend te lees beteken nie dat die Kerk God se belofte ontvang nie — tog raak baie Ou-Testamentiese woorde in die Nuwe Testament aan die vervulling in Christus en in die Kerk. Dit wat deur Christus vervul word, is nie “vergeet” nie, maar vervul; dit wat oorbly vir nasional Israel, bly deel van God se onontkombare plan en belofte.
4) Twee waarhede hou tegelyk: a) Die Nuwe Testament verbind baie Ou-Testamentiese beloftes met Jesus en met die uitbreiding van die evangelie tot die heidene — dit is die goeie nuus. b) God is nie deur die nasionaliteit van Israel heen nie; Hy het ’n toekoms vir die volk van Abraham en sal sy beloften nakom. Paulus self waag om die vraag te stel: “Het God sy volk verstoot?” en antwoord beslis: “Hoegenaamd nie!” (hierdie twee waarhede is nie teëstrydig nie; hulle vul mekaar aan in die groter eskatologiese prentjie).
5) Praktiese toepassing vir ons leestafel: lees die Skrif, en lees dit heel — let op wanneer die skrywers praat oor etniese Israel en wanneer hulle praat oor die nuwe liggaam van gelowiges. Wees bedag op die konteks: sommige profesieë word in Christus vervul; ander beloof ’n toekomstige herstel van Israel as volk. Dit vereis nederigheid om nie alle tekste in een enkele hermeneutiese bak te dwing nie.
6) Ten slotte: ek respekteer dat baie opregte en vrome mense, insluitend sommige wat sterk Sionisties is, hul siening letterlik uitlees uit die profesieë. Ek respekteer ook die etniese Joodse besorgdhede oor hoe God met sy volk omgaan. My roeping as iemand wat die Skrif ernstig neem, is om te beklemtoon dat die Bybel beide die unieke volharding van Israel en die unieke realiteit van die Kerk leer. Die twee gevolge is nie noodwendig twee afsonderlike planne nie, maar dele van God se enkele, heilige raadsplan deur die geskiedenis en in die eindtye.
Mag God se genade en vrede met jou wees. Ek bid dat ons almal, van Jood tot heiden, van Christen tot soeker, die Skrif sal lees met eerbied en gehoorsaamheid, sodat ons sal wandel in lig en liefde tot die Here en tot mekaar.
Met broederlike groete in Christus,
https://www.askandy.andywoodsministries.org/chat
Relevant Scriptures include:
• Genesis 12:3 (NASB-1995): "And I will bless those who bless you, And the one who curses you I will curse. And in you all the families of the earth will be blessed.""
• Ephesians 2:14 (NASB-1995): "For He Himself is our peace, who made both [groups into] one and broke down the barrier of the dividing wall,"
Beste Hanno,
Baie dankie vir jou deeglike en duidelike kommentaar. Ek waardeer die hart wat jy in die gesprek hou.
Ek stem saam: die Skrif is die maatstaf. Ons moet onderskei tussen etniese Israel en die Kerk.
Terselfdertyd is die Nuwe Testament die sleutel tot die Ou.
Die beloftes aan Abraham vind hulle diepste vervulling in Christus, die enige Saad (Galasiërs 3:16). Die olyfboom het een wortel. Sommige natuurlike takke is uitgebreek, heidene is ingeënt, maar dit bly dieselfde boom.
Die Kerk is nie ’n tydelike tussenfase nie. Sy is die voortsetting en uitbreiding van God se plan met Abraham: dat in hom al die geslagte van die aarde geseën sou word.
Die twee waarhede hou ek saam, maar nie as twee parallelle spore nie. Ek sien een raadsplan wat in Christus volheid bereik het, en wat nog volle openbaring in die toekoms sal hê.
Die toekomstige herstel van Israel word nie deur die Kerk afgehandel of vergeet nie. Dit word ook nie losgemaak van Christus en sy liggaam nie. Alles loop deur Hom en na Hom toe.
Juis daarom moet ek iets duidelik stel.
Wanneer politici en godsdienstige leiers die Palestynse bevolking as “Amalek” bestempel, en daarmee geweld, uitwissing of kollektiewe straf regverdig, is dit nie Bybelse trou nie. Dit is ’n verdraaiing - 'n erge dwaling. Dit is onversoenbaar met geregtigheid en barmhartigheid. En dit is totaal onversoenbaar met die Evangelie van Christus.
Selfs al het God nog ’n toekoms vir etniese Israel, gee dit geen blanko tjek vir die Sioniste se haatlike retoriek of optrede nie.
Geregtigheid, barmhartigheid en nederigheid bly die maatstaf. Altyd.
Ek respekteer jou oortuiging, Hanno. My eie worsteling bly om die eenheid in Christus te hou sonder om Romeine 11 se “hoegenaamd nie” te verloor. Dit is ’n spanning wat ek nie kan oplos nie.
Miskien moet ons net daarin wag totdat God self aan ons openbaar met Sy wederkoms.
Die Israel van God is uiteindelik dié wat in Christus is: Jood en heiden, een in wese.
Met broederlike groete in Hom wat die ware Saad is,
Cornelius
Beste Cornelius
Ek waardeer jou opregtheid en die manier waarop jy die spanning tussen twee eerlike, Skrifgefundeerde insigte uitspel: dat God beide met etniese Israel ’n volhardende roeping het én dat Hy in hierdie era deur die Kerk as ’n nuwe “man” werk. Ek wil dit in drie kort punte saamvat en dan ’n paar praktiese rigtings voorstel.
1) Twee waarhede, een raadsplan
• Ek beaam wat jy sê: die Bybel self praat op maniere oor etniese Israel wat volhardend en onherroeplik klink, en die Nuwe Testament bind baie Ou-Testamentiese beloftes aan Christus en aan die uitbreiding van die evangelie onder die nasies. Dit is nie noodwendig ’n keuse tussen “óf–óf” nie, maar twee werklikhede wat deel is van God se enkele, geheime raadsplan deur die geskiedenis. Israel as nasie bly in God se raadsplan; die Kerk is die nuwe, geestelike liggaam wat God in hierdie era gebruik.
2) Hermeneutiese riglyne wat ek voorstel
• Lees die teks op sy eie terme: let of ’n belofte gerig is aan die nageslag/volk (etnies) of aan die “saadjie” of die “lig” wat in Christus vervul word.
• Wanneer die Nuwe Testament Ou-Testamentiese taal toepas op die Kerk, erken dat dit ’n vervulling in Christus is — nie ’n verwerping van God se beloftes aan die volk nie.
• Wees versigtig met oorspannende algemeenmakinge: sommige profetiese uitsprake verwys na ’n toekomstige herstel van Israel as nasie, ander verwys na die Messiaanse vervulling in Christus en sy gemeente.
3) Praktiese gevolge vir ons houding en optrede
• Teologie het etiese gevolge. Selfs as iemand ’n sterk, letterlike siening van die land en die toekoms van Israel hou, mag dit nooit ’n regverdiging wees vir ongeregtigheid, haat of geweld teen onskuldiges nie. Geregtigheid, barmhartigheid en nederigheid is Gods maatstaf.
• Bid vir beide: vir die geestelike opwekking van etniese Israel en vir die verspreiding van die evangelie onder die nasies. Werk om brue te bou, nie mure nie.
• Bestudeer spesifieke tekste wat die spanning uitklaar — byvoorbeeld Romeine 9–11, Efesiërs 2, en die profete wat oor die laaste dae praat — met volhardende verwysing na konteks en woordgebruik.
As jy wil, kan ek een van die volgende dinge doen:
• Ek kan ’n kort oorsig gee oor hoe Paulus in Romeine 9–11 die verhouding tussen Israel en die Kerkgemeenskap verklaar.
• Ek kan ’n lys maak van sleuteltekste wat deur die Nuwe Testament op die Kerk toegepas word en ’n parallellysie van tekste wat na ’n toekomstige nasionale herstel van Israel verwys.
• Ons kan praktiese riglyne opstel vir hoe ’n kerk in ’n tyd van politieke spanning in die Midde-Ooste Skrifgetrou en Christelik moet optree.
Watter rigting sal jy graag hê ek moet nader uitlê?
https://www.askandy.andywoodsministries.org/chat
Relevant Scriptures include:
• Genesis 12:3 (NASB-1995): "And I will bless those who bless you, And the one who curses you I will curse. And in you all the families of the earth will be blessed.""
• Romans 11:25-26 (NASB-1995): "For I do not want you, brethren, to be uninformed of this mystery-- so that you will not be wise in your own estimation-- that a partial hardening has happened to Israel until the fullness of the Gentiles has come in; and so all Israel will be saved; just as it is written, "THE DELIVERER WILL COME FROM ZION, HE WILL REMOVE UNGODLINESS FROM JACOB.""
• Ephesians 2:14 (NASB-1995): "For He Himself is our peace, who made both [groups into] one and broke down the barrier of the dividing wall,"
Beste Hanno,
Dankie vir jou kommentaar.
Ek waardeer dat jy nie die spanning tussen die waarhede wil wegredeneer nie, en dat jy die etiese grens so skerp trek: teologie mag nooit ongeregtigheid of geweld regverdig nie. Hierin staan ons saam.
Ek is hier omdat ek oortuig is ons het mekaar nodig. Ek kom om te leer en om my stuiwer ook in die beurs te val. Ek deel wat ek sien, nie omdat ek dink ek het die antwoorde nie, maar omdat ek glo ons kan mekaar op die pad help.
My eerste roeping is in Christus. Van daaruit leef ek as man, pa en Afrikaner-Boer iewers onder die Suiderkruis.
God se plan met etniese Israel is Sy wil. Ek laat dit met vertroue en vrede in Sy hande. Ek sien tans geen opdrag in die Skrif dat ek as Christen hier ’n spesiale plig teenoor etniese Israel het bo die naasteliefde wat ek aan elke medemens verskuldig is nie.
Ek respekteer en dra graag kennis van die menige ander rolle en opdragte wat God vir die mens en mensdom elders beskik. Mag hulle dit gehoorsaam en dankbaar wees.
My fokus bly egter die lewe wat die Here vir my beskik: hoe leef ek en my gesin vandag getrou as deel van die Kerk? Hoe bou ons brue en soek ons eers die Koninkryk, sonder om God se beloftes te verpolitiseer? Hoe lyk my dankie vir die Here.
Ek lees graag jou uitleg van Romeine 9-11. Nog meer oor hoe jy dit in die daaglikse lewe toepas - hoe leef ’n Christen in sy eie gemeenskap vandag nederig en Skrifgetrou sonder om in die groot politieke speletjies vasgevang te raak?
Elke hart wat hier lees en deel, het mekaar nodig.
Broedergroete in Christus,
Cornelius
Hanno, is jy besig om AI te misbruik?
Beste Cornelius,
Dankie — ek sit graag die gesprek voort, en ek doen dit in die gees wat jy self voorgehou het: eerbiedig, Skrifgetrou en prakties. Ek sal kort saamvat waar ek staan en dan ’n paar konkrete voorstelle gee oor hoe ons saam verder kan gaan.
Kort my standpunt (duidelik en bondig)
• Ek hou by die onderskeid wat jy beskryf: die Bybel maak ’n verskil tussen etniese Israel en die Kerk. Dit is ’n dispensasionele siening: baie Ou-Testamentiese beloften bly verband hou met die nageslag van Abraham en die nasionale roeping van Israel, terwyl die Kerk ’n nuwe geestelike liggaam is wat in hierdie era God se werk uitvoer.
• Tegelykertyd erken ek wat die Nuwe Testament duidelik leer: baie Ou-Testamentiese woorde vind vervulling in Christus en in die uitbreiding van die evangelie tot die nasies. Dit verander nie die feit dat God nog ’n toekoms met Israel het nie.
• Hierdie twee waarhede is nie teëstrydig nie maar vorm saam ’n enkele raadsplan van God deur die geskiedenis.
Praktiese volgende stappe wat ek voorstel
1) Tekstudie-sessie oor Romeine 9–11
- Ek kan vir jou ’n samevatting gee van Paulus se argument: die geskiedenis van uitverkiesing, die tydelike verharding, die invoeging van die nasies, en die toekomstige verlossing van Israel. Dit is die kernstuk om die spanning te verstaan.
2) Lys van sleuteltekste en hoe om hulle te lees
- Ek kan ’n kort parallellysie saamstel: Ou-Testamentiese profesieë wat in die Nuwe Testament op Christus en die Kerk toegepas word, en profesieë wat na ’n toekomstige nasionale herstel van Israel kyk. Dit help om te sien watter verse literêr-eskatologies en watter geestelik-kerklik toegepas word.
3) Praktiese etiek en pastorale wenke
- Hoe moet ’n gemeente of individuele Christen optree wanneer die politieke debat fel raak? Voorstelle: fokus op gebed vir Israel en die nasies, diens en geregtigheid teenoor mense in nood, afwysing van haatspraak, en die bou van brue in plaas van polarisasie.
Voorstelle vir wat ek nou kan doen — kies een
• Ek skryf ’n kort, leesbare oorsig van Romeine 9–11 (met sleutelverse en hoofpunte).
• Ek maak die parallellysie van Ou- en Nuwe-Testamentiese tekste (sodat jy kan sien watter beloftes aan Israel as nasie behoort en watter in Christus vervul is).
• Ek gee ’n praktiese “kerk-handleiding” oor hoe ’n plaaslike gemeente eties en Skrifgetrou met die Israel/Palestina-kwessie kan omgaan.
My uitnodiging
Watter van die drie wil jy hê ek eers moet uitwerk? Ek kan dit vir jou in kort, duidelike stappe gee sodat jy dit by die gesins- of gemeentegeleentheid kan gebruik.
Drie dinge wat ek onmiddellik wil saamstem:
• Ons bly die Skrif as finale norma vat.
• Ons behoud nederigheid in interpretasie en respek vir ander opregte gelowiges wat anders lees.
• Ons verwerp enige gebruik van Skrif wat ongeregtigheid, haat of geweld regverdig.
https://www.askandy.andywoodsministries.org/chat
Relevant Scriptures include:
• Romans 11:1-6 (NASB-1995): "I say then, God has not rejected His people, has He? May it never be! For I too am an Israelite, a descendant of Abraham, of the tribe of Benjamin. God has not rejected His people whom He foreknew. Or do you not know what the Scripture says in [the passage about] Elijah, how he pleads with God against Israel? "Lord, THEY HAVE KILLED YOUR PROPHETS, THEY HAVE TORN DOWN YOUR ALTARS, AND I ALONE AM LEFT, AND THEY ARE SEEKING MY LIFE." But what is the divine response to him? "I HAVE KEPT for Myself SEVEN THOUSAND MEN WHO HAVE NOT BOWED THE KNEE TO BAAL." In the same way then, there has also come to be at the present time a remnant according to [God's] gracious choice. But if it is by grace, it is no longer on the basis of works, otherwise grace is no longer grace."
• Ephesians 2:14-16 (NASB-1995): "For He Himself is our peace, who made both [groups into] one and broke down the barrier of the dividing wall, by abolishing in His flesh the enmity, [which is] the Law of commandments [contained] in ordinances, so that in Himself He might make the two into one new man, [thus] establishing peace, and might reconcile them both in one body to God through the cross, by it having put to death the enmity."
• Genesis 12:3 (NASB-1995): "And I will bless those who bless you, And the one who curses you I will curse. And in you all the families of the earth will be blessed.""
Interessant dat jy nie die verplasingsideologie behandel nie, terwyl jy dit wel in jou stuk uitvoerig pleeg. Raadpleeg gerus First Fruits of Zion se uitgebreide versameling geskrifte hieroor asook die werk van onder meer Joseph Shulam en andere.
Hallo Theo, dankie vir die verwysing na First Fruits of Zion en Joseph Shulam.
Ek stem heeltemal saam. Ek ag die Jode / Israel as ’n volk en nie bloot as ’n godsdiens nie.
Ek bely ook oor die jare heen op die werf dat Yeshua, Hashem is.
Die Evangelie vervang nie Israel se identiteit of roeping nie - dit bevestig dit in die Messias.
Ek waardeer dat jy die gesprek in daardie rigting gestuur het.
Mag Yeshua, onse Hashem, self die emet in ons harte plant.
Hanno, dankie weereens.
Jou herhaling van die dispensasionele raamwerk help my om te sien waar die klemverskil lê, maar dit spreek nog nie die spesifieke punte aan wat ek in my vorige kommentaar aan jou gemaak het nie, en oor hoe Paulus in Romeine 11 die “verharding” as tydelik en die “inplanting” as genade beskryf nie.
As jy wil, kan ons by een teks bly -byvoorbeeld Romeine 11:25-29 of Galasiërs 6:16 - en kyk hoe my skrywe daaroor verskil van joune. Dit sal die gesprek vorentoe beweeg eerder as om dieselfde stelling weer te herhaal.
Cornelius, dankie — ek sit graag die gesprek voort in die gees van eerbied en Skrifgetrouheid. Jy het ’n duidelike, ryk uiteensetting gegee van die spanning tussen twee eerbare benaderings: die dispensasionele onderskeid tussen etniese Israel en die Kerk, en die Nuwe-Testamentiese toepassing van Ou-Testamentiese beloftes in Christus en sy liggaam. Ek sal dit kort en prakties voortbou en daarna ’n konkrete voorstel maak vir die volgende stap wat jy by die gesins- of gemeentegeleentheid kan gebruik.
Kort samevatting van my standpunt (duidelik en bondig)
• Ek hou by die dispensasionele onderskeid: die Skrif spreek herhaaldelik van etniese Israel in ’n manier wat volhardend en beloftevol is, en terselfdertyd verbind die Nuwe Testament baie Ou-Testamentiese uitsprake direk met Christus en die Kerk. Dit beteken nie dat die Kerk Israel vervang of dat God sy beloftes vergeet nie. Dit beteken dat God een groter raadsplan het wat beide insluit.
• Paulus in Romeine 9–11 verklaar die spanning: ’n tydelike verharding oor Israel, die inenting van die heidene deur genade, en ’n toekomstige verlossing van Israel. Dit is nie teëstrydig nie maar deel van God se enkele heilige plan.
• Prakties beteken dit: bewaar nederigheid in interpretasie; moenie Skrif gebruik om ongeregtigheid, haat of geweld te regverdig nie; bid en werk vir geregtigheid en barmhartigheid; en bestudeer tekste met konteks in gedagte.
’ n Duidelike volgende stap wat ek voorstel (pragmaties en bruikbaar)
Ek sal graag die eerste opsie uitvoer wat ek vroeër aangetoon het: ’n kort, leesbare oorsig van Romeine 9–11 — geskik vir ’n huiskring of gemeente-briefing. Dit sal insluit:
• die hoofargument van Paulus in kortpunte;
• verduidelikings van sleutelwoorde en -terme (bv. “oorblyfsel”, “verharding”, “volle getal van die heidene”);
• hoe die Nuwe Testament Ou-Testamentiese profesieë aan Christus en die Kerk verbind;
• hoe om tekste te lees wat na ’n toekomstige nasionale herstel van Israel verwys;
• en ’n paar praktiese gevolgtrekkings vir ’n gemeente in ’n tyd van politieke spanning.
As jy dit wil hê, sal ek dit nou opstel en in drie kort afdelings aanbied: (1) oorsig en hoofpunte, (2) sleutelverse en verduideliking per vers, (3) pastorale toepassings en gesprekspunte vir jou leesgroep.
Wil jy dat ek daardie Romeine 9–11 oorsig nou vir jou skryf?
https://www.askandy.andywoodsministries.org/chat
Relevant Scriptures include:
• Romans 11:25-26 (NASB-1995): "For I do not want you, brethren, to be uninformed of this mystery-- so that you will not be wise in your own estimation-- that a partial hardening has happened to Israel until the fullness of the Gentiles has come in; and so all Israel will be saved; just as it is written, "THE DELIVERER WILL COME FROM ZION, HE WILL REMOVE UNGODLINESS FROM JACOB.""
• Ephesians 2:14-16 (NASB-1995): "For He Himself is our peace, who made both [groups into] one and broke down the barrier of the dividing wall, by abolishing in His flesh the enmity, [which is] the Law of commandments [contained] in ordinances, so that in Himself He might make the two into one new man, [thus] establishing peace, and might reconcile them both in one body to God through the cross, by it having put to death the enmity."
• Genesis 12:3 (NASB-1995): "And I will bless those who bless you, And the one who curses you I will curse. And in you all the families of the earth will be blessed.""
Hanno,
Ek het in my vorige kommentaar geantwoord en gevra dat ons by die teks bly – Romeine 11:25-29 of Galasiërs 6:16 – en dat ons nie weer die volle dispensasionele raamwerk herhaal nie.
Jy het dit tog weer gedoen en boonop nog ’n nuwe, uitgebreide voorstel plus ’n klaar oortuigde Dispensationalism skakel bygevoeg.
Dit dwaal die gesprek weg van die spesifieke punte op die tafel.
Ek voel nie die ruimte hier om jou oorsig of die skakel verder te bespreek nie.
As jy wil, kom ons bly by een van die twee tekste en kyk wat ons daaruit saam kan leer.
Anders laat ons dit daar, dis alles okei.
Broederlike groete,
Cornelius