(Foto links deur Clifordene Norton; foto regs via Ticketpro)
Reünie
- Met: Frank Opperman
- Teks: Dana Snyman
- Regie: De Klerk Oelofse
Dit is dieselfde skoolsaal, maar 44 jaar later by die reünie van die 1980-matriekgroep. Adam Boshoff tree as verteller op, maar deur die loop van die aand kry verskeie klasmaats ’n beurt agter die mikrofoon om hul sê te sê. Lank terug het almal saam ’n tragedie beleef wat hulle nou vir die eerste keer regtig openlik takel.
Reünie, opgevoer by die Aardklop-fees, is ’n eenmanvertoning met die legendariese akteur Frank Opperman. Dit was ’n verrassing vol genot, propvol lag en diep emosionele oomblikke.
Die produksie het deur die vierde muur gebreek en die gehoor so betrek dat hulle gevoel het soos deelnemers, nie net toeskouers nie. Dit is ’n briljante mengsel van humor en hartseer, met unieke karakters deur ’n akteur wat meesterlike beheer oor sy vakgebied het.
Die verhaal is gesentreerd rondom die 44ste reünie van die klas van 1980, wat oorspronklik beplan is vir hul 40ste herdenking, maar uitgestel is as gevolg van COVID-19.
Die produksie fokus grotendeels op die “formele verrigtinge”, gelei deur die “koel ou” wat as seremoniemeester opgetree het. Verskeie klasmaats, elkeen in retrospeksie oor hul lewens, praat oor die veranderinge wat hulle sedert hoërskool beleef het. Soos Patrysie, die eens vaal meisie, wat nou ’n influencer is en as “oumie van die jaar” aangewys is. Johantjie erken dat hy homself tydens matriek gesny het. Hy eindig met “fok julle” en “lief vir julle” – wat vreemd genoeg die verhouding met klasmaats opsom.
Die produksie vang pragtig vas hoe lewensgebeure mense vorm wat eens ’n klaskamer gedeel het, en die eenvoud van die produksie is gekombineer met emosionele kompleksiteit.
Terwyl ek gekyk het, het dit my laat wonder: Laat die lewe enige generasie onaangeraak? Is daar ’n generasie wat nie liefde, verlies en drama ervaar het nie? Die produksie het my laat vra of ek te diep of te vlak oor hierdie temas dink.
Die karakters se gesprekke het gedraai om die impak van COVID-19, die trauma van die grensoorlog, die verwoesting van motorongelukke en die lewenslange gevolge van tienerswangerskap.
Verby die humor het die produksie diepgaande kwessies aangeroer en die gehoor met empatie en vrae gelaat. Die hartseerste oomblik was toe die streng onderwyser en spreker vir die aand, meneer Lombaard, sê: “Ek hoop nie julle is kwaad vir my nie.” Dit was opreg en pynlik – ek kon sy kommer om vergewe te word voel.
Ek moes myself herinner dat hierdie mense nie bestaan nie.
Die produksie bly my nou nog by. Dit laat my vra:
- Onthou ons die slegste oomblikke in ons lewe meer intens as die beste?
- Is dit die donker oomblikke wat meer geneig is om by ander aanklank te vind?
Terwyl ek in die groot gehoor gesit het, wat almal al hartseer en pyn ervaar het, het ek besef dat ons uitdagings dalk ’n sterker verbinding met ander skep as om ons suksesse te deel.
Ek het nie verwag dat so ’n diepgaande ervaring sou kom uit ’n vertoning wat my so baie laat lag het nie, maar dalk is dit die ware krag van goeie teater.
NS geen foto’s nie, want ons is gevra om ons selfone af te sit en ek is ’n pliggie.
Lees ook:
Momentum Beleggings Aardklop 2024: ’n onderhoud met woordghoeroe en straatmusikant Nicky Grieshaber
Momentum Beleggings Aardklop 2024: ’n onderhoud oor Geroep vir meer
Momentum Beleggings Aardklop 2024: ’n onderhoud met woordghoeroe en straatmusikant Nicky Grieshaber
Persverklaring: Aardklop klop die winterkoue met ’n spesiale aanbod