En dit is die (amperse) einde

Shares0Facebook0 Tweet0 Pin0 Print0 Email0 LinkedIn0

Die week in woorde

Ek het al vroeër vanjaar eenmaal iets geskryf oor Billy Collins se gedig "Aristotle". Maar noudat die einde van die jaar gevaarlik naby is, kon ek nie help om weer daaroor te dink nie. Die reeks beelde wat Collins in hierdie gedig oproep, is om van dronk te raak. En ek bedoel die goeie, duiselende tipe dronk, nie die tipe wat met kantoorpartytjies gepaard gaan nie.

Ek het vanaand meditatief verkeer met die laaste strofe van Collins se gedig. Dis nou ek en my meditasie-stasie, Google.

And this is the end,
the car running out of road,
the river losing its name in an ocean,
the long nose of the photographed horse
touching the white electronic line.
This is the colophon, the last elephant in the parade,
the empty wheelchair, and pigeons floating down in the evening.
Here the stage is littered with bodies,
the narrator leads the characters to their cells,
and the climbers are in their graves.
It is me hitting the period
and you closing the book.
It is Sylvia Plath in the kitchen
and St Clement with an anchor around his neck.
This is the final bit
thinning away to nothing.
This is the end, according to Aristotle,
what we have all been waiting for,
what everything comes down to,
the destination we cannot help imagining,
a streak of light in the sky,
a hat on a peg, and outside the cabin, falling leaves.

As ’n mens die reëls van die laaste strofe een vir een Google (in die “image search”-opsie), is hierdie ’n letterlike oorsig van "die einde", soos gekonseptualiseer deur Aristoteles en gedig deur Collins:

My eie jaar in prentjies is minder konseptueel en ietwat meer blou. Baie duiwe en baie denim. Wat dit als beteken ... nou dáár is iets om oor na te dink.