Clinton V du Plessis (1963–)

  • 0

Gebore en getoë

Clinton V du Plessis is op 20 Februarie 1963 op Cookhouse in die Oos-Kaap gebore as een van vyf kinders van Robert (’n spoorwegwerker) en Susan (’n huisvrou). Vanaf 1969 woon hy die UCC Laerskool op Cookhouse by. Sy standerd 6-jaar doen hy by die Rooms-Katolieke Sint Theresa op Somerset-Oos. Hy behaal sy matriek in 1980 aan die Senior Sekondêre Skool Holy Rosary op Cradock.

Hy vertel dat hy, toe hy ’n kind was, baie graag Die groen ghoen van PH Nortje wou lees nadat dit oor die radio vertel is en hy dit daar gevolg het. Maar omdat hy bruin was, mog hy nie boeke uit die biblioteek op Cookhouse uitgeneem het nie. Sy pa het toe sy wit baas omgepraat om die boek te gaan uitneem.

"Nie een van my broers of susters het ’n belangstelling in die letterkunde nie. My ma is ongeletterd. Sy kan nie my boeke lees nie," vertel Clinton aan Stephanie Nieuwoudt in Beeld van 9 Februarie 2002.

Op skool doen Clinton sy eie ding. In matriek gee hy, nadat die hoofseun geskors is, sy wapen as onderhoofseun terug en woon uit protes nie die matriekafskeid by nie.

Verdere studie en werk

Na skool gee Clinton drie maande onderwys as hulponderwyser in Somerset-Oos. Daarna skryf hy hom as ’n klerk by ’n ouditeursfirma op Cradock in en begin met deeltydse studie in ’n handelsrigting aan Unisa, maar hy voltooi nooit sy studies nie.

Sy skrywersloopbaan begin “amptelik” in 1979 toe sy eerste gedig in die Desember-uitgawe van Patrys verskyn. Na ’n lang stilte begin hy eers weer ernstig in 1983 skryf, en van sy poësie word in STET, Tagtiger en Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. In 1983 word van sy gedigte ook in André Letoit se punkbundel Gedigte vir Afrika saam met dié van 13 ander digters opgeneem. Volgens Clinton self is hy aanvanklik veral beïnvloed deur Johan van Wyk en Wessel Pretorius – “vandaar my voorliefde vir die vrye vers”.

In 1984 word sy eerste digbundel, Geloofsbelydenis van ’n kluisenaar, deur Perskor uitgegee – sy enigste bundel wat deur ’n hoofstroomuitgewer gepubliseer word. In ’n resensie van dié bundel beskryf TT Cloete hom as “Opperman in ’n baie meer gederomantiseerde, ontnugterde, saakliker vorm, in ’n moderner idioom”.

In 1987 stig Clinton met sy spaargeld sy eie uitgewery en bring ook ’n literêre tydskrif, Akuut, op die been. Vyf-en-twintig digters se gedigte verskyn in die eerste uitgawe van hierdie tydskrif, maar nie een van sy eie nie, omdat hy bang is dat mense sal sê dat hy die tydskrif gestig het om sy eie werk te publiseer. Hy stig die uitgewery omdat hy moeg was vir uitgewers wat hom rondstuur en ook omdat hy jonger digters wil help wat dieselfde probleme ondervind.

In 1985 verskyn van Clinton se gedigte in twee buitelandse publikasies, Tijdschrift voor Nederlands en Afrikaans, wat in Wes-Duitsland uitgegee word, en Skryf asseblief terug, die Belgiese bloemlesing van Suid-Afrikaanse poësie van André Letoit en Jan Deloof.

In 1988, vier jaar na sy eerste bundel, publiseer Clinton sy Curriculum vitae self. George Weideman (Die Burger, 20 April 1989) skryf dat die laaste reëls van die eerste vers die aard van die bundel bepaal: "ek skryf, na die beste van my wete, omdat ek gatvol is".

Agter in die boek is daar biografiese aantekeninge waarin Du Plessis sê dat hierdie bundel aansluiting vind by die hooftemas van "ontmensliking" in Geloofsbelydenis van ’n kluisenaar, maar vir Weideman is dit, hoewel daar gebreke in van die gedigte is, ’n sterker bundel as die eerste. "Dis ’n ongelyke tweede bundel. Treffende seggings staan teenoor lomphede en soms raak Du Plessis die kluts kwyt. Maar hy hanteer die vernufvers goed. (...) Dis net jammer dat die digter nie meer dikwels in eie spieël kyk nie.. Dit sê ek, wel wetende dat die titels van sy eerste twee bundels op ’n mate van self-ironisering dui. Die titel van die gedig 'evangelie volgens cvdp' dui op ’n simptoom van die soort lewensvertolking wat eie is aan Du Plessis, en belig terselfdertyd ’n potensiële gevaar vir sy poësie - ’n voorliefde vir die stellige, vir die stelling, vir die opnoemtegniek, vir die nogal ekkerige betoog."

In Die Burger van 3 Desember 1991 skryf die resensent GP dat Clinton V du Plessis op die "buitekant van die avant-gardistiese randakker van die Afrikaanse poësie" staan. Sy bundel In God's country: no 2-21 noem GP ’n versameling "anti-poems" wat ’n "woeste aanval is op die establishment, sy seksuele mores en politieke geweld. Baie van die tekste bestaan net uit aanhalings en die meeste is op ’n patroon van herhaling en variasie opgebou. Terwyl die vulgariteit en krasheid van die taal ’n soort adolessente rebelsheid sinjaliseer, ontbreek die verrassende vernuwing, intellektuele vernuf of morele uitdaging wat die eksperimentele poësie van die avant-garde kenmerk, geheel en al. Jammer, maar ons het dit al gehoor."

In 1996 verskyn Clinton se volgende bundel, wat hy weer self uitgee, onder die titel Tussentydse verslag: gatsak-gedigte. Die bundeltjie bevat net tien gedigte en Heindrich Wyngaard (Die Burger, 30 April 1997) het geskryf dat hy met hierdie eksperiment gevoel het dat "íéts aan die gebeur is". In ’n briefie wat Wyngaard saam met sy bundel ontvang het, het Clinton V du Plessis geskryf: "Hiermee wil ek ’n soort literêre Hop begin. Daar word beplan om nog talle sulke sakgrootte digbundels teen bekostigbare pryse uit te gee. Gedigte is verbruikersgoedere. Die leser moet nie die bundel op ’n boekrak bewaar nie, maar soos ’n koerant, kondoom of Coke blikkie ná gebruik in die naaste asblik gooi."

Fanie Olivier (Beeld, 29 Maart 1999) het geskryf dat Clinton V du Plessis met die publikasie van Kort van draad in 1997 gewys het dat dit tog moontlik is vir ’n skrywer om sy eie gedigte uit te gee. Kort van draad bevat agt prosasketse "oor alleenheid, selfstandigheid en seks," skryf Olivier. "Dit herinner nogal aan ’n kinderlegkaart, waar elkeen van die stukke steeds op sigself ’n prentjie is, maar wat dan saam ’n groter 'prent' oplewer. En hierdie prent is een van die verskrikking van menswees, sonder dat die karakters wat die sketse bevolk, werklik daarvan bewus is.

"Du Plessis bereik hierdie effek deurdat hy besonder ekonomies vertel, sonder om sensasioneel te raak en hom weerhou van waardeoordele. (...) Kort van draad is nie ’n teks vir preutse lesers nie, maar is terselfdertyd meer as net ’n toevallige publikasie. In ’n tydperk waarin seks gesensasionaliseer word, of waarin politieke korrektheid en/of beheptheid van een of ander aard voorop kom staan, illustreer Clinton V du Plessis wat die waarde van die onopgesmukte vertelling werklik kan wees. Dit, en die feit dat hy bereid is om die moeite en die geld te spandeer om alternatiewelik te publiseer, behoort rede genoeg te wees om ’n plan te maak om hierdie slapbandboekie met die kelnerin op die voorblad self aan te skaf."

In 1999 neem Du Plessis saam met negentien ander digters van oor die hele wêreld deel aan Poetry Africa ’99 in Durban en in dieselfde jaar is hy ’n gas van die Stichting Poëziefestival Nijmegen in Nederland waar van sy gedigte voorgelees word. Hy neem ook in 1998 deel aan die KKNK.

Luc Renders beskryf Du Plessis in ’n artikel in Tijdschrift voor Nederlands en Afrikaans in 1998 as “’n randfiguur van die Afrikaanse poësie – nie net as gevolg van die min aandag wat aan sy poësie bestee is nie, maar ook vanweë die aard van sy werk self. Sy eerste bundels het ontstaan in ’n periode toe die stryd teen apartheid in alle hewigheid gewoed het. Hulle kan egter nie as polities gekarakteriseer word nie, ondanks die feit dat hyself tot die verontregte, sogenaamde kleurlinggemeenskap behoort … Terwyl die meeste bruin Afrikaanse skrywers in hulle werk ’n belangrike aandeel gehad het in die stryd teen apartheid en in die ontwikkeling van die selftrots van die kleurlinggemeenskap, hou Clinton V du Plessis hom deurgaans afsydig van hierdie problematiek.” Sy poësie staan dus buite die tradisionele “bruin” verwysingsveld.
Met die publikasie van Groot verseboek 2000 wat deur André Brink saamgestel is, weier Clinton onomwonde dat van sy gedigte daarin opgeneem word. Sy redes verstrek hy aan Jason Lloyd op LitNet: "Brink het jare gelede in ’n resensie in Rapport gesê geloofsbelydenis van ’n kluisenaar (1984) moes nooit verskyn het nie. Die resensie het absoluut niks met ’n resensie te doen gehad nie. Hy het twee sogenaamde resensies op daardie stadium geskryf. Een oor Theunis Engelbrecht se boek Om ’n Laaitie te maak en een oor my boek. Ek dink dit was binne dieselfde tydperk dat die twee resensies verskyn het. En Brink het absoluut oorboord gegaan. As jy ’n boek resenseer kan jy literêre maatstawwe gebruik, maar die manier waarop die resensie oorgekom het, en ook die forum wat hy gebruik het (Rapport), het jou absoluut gemarginaliseer. Toe word ek genader om gedigte uit daardie einste boek in Groot verseboek te laat opneem. Dit was vir my net lekker om vir Brink nee te sê.”
Clinton het verder aan Lloyd te sê dat as gevolg van daardie resensie André P Brink meer daarin geslaag het om hom op die rand te skuif as wat die base van apartheid dit oor ’n lang periode reggekry het.
Heelwat van Clinton se verse is opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in duisend en een gedigte: “Brink kom uit ’n sekere letterkundemilieu. Hy is soos Petrus, die hekwagter by die literêre hemel van die Afrikaanse kanon. Ek gaan eerder langsaan na Gerrit Komrij se hel. Dit was John Mellencamp wat gesê het: ‘You gotta stand for something or you’re gonna fall for anything.’”
Lloyd het ook gevra: "En as jy weer die kans sou kry om in ’n ander uitgawe van die Groot verseboek te publiseer?”
Sy reaksie: “Ek wil nooit in die Groot Verseboek publiseer nie. Dis hoe ek voel, ongeag wie dit saamstel. Groot Verseboek gaan altyd daai bagasie dra dat hy geprobeer het om polities korrek te wees op ’n stadium nadat Gerrit Komrij se versamelbundel verskyn het. Toe het die Groot Verseboek ook skielik begin bewus word van die bestaan van hierdie ander digters wat Komrij in sy bundel opgeneem het.”
Van sy werk is ook opgeneem in ander Nederlandse bloemlesings, soos Honderd dichters 1De tweede ronde en O droewe en wye land. Spaanse vertalings is opgeneem in die boek International poetry.
In 2001 publiseer Clinton saam met Peter Snyders ’n bundel kortverhale, Brunch met twee, wat deur contentlot.com uitgegee word. In hierdie verhale gaan dit veral om die seksuele en in hoofsaak oor seks as ’n produk wat verkoop kan word. Hierdie bundel se titel sinspeel op die 1981-bundel Brekfis met vier waaraan Peter Snyders ook deel gehad het.

Snyders lewer sewe kortverhale op wat volgens Philip John (Beeld, 8 April 2002) "almal in die kroegkultuur van skabreuse grappe wortel en veral met verskillende soorte selfingenomenheid die draak steek. (...) Sy verhale is ’n voortsetting van die idioom waarmee hy geassosieer word, naamlik ’n konsekwente gebruik van ’n unieke soort Kaaps. (...) Terwyl die gebruik van hierdie streektaal tot die ontluisterende werking van die stories bydra, is dit ook ’n idioom waarvoor Snyders in die verlede kwalik geneem is omdat dit die 'djollie Hotnot"-stereotiepe [sic] lewend sou hou.

"Dat Snyders dié idioom in Brunch met twee gebruik vir die skryf van kortverhale, kan as ’n implisiete antwoord op die kritiek gelees word. In die verhale word die ligsinnige van die grap vermeng met iets wat mens miskien nie met Kaaps en die grap assosieer nie, naamlik ’n diep spirituele bewussyn."

Oor Clinton V du Plessis se elf verhale in Brunch met twee skryf John verder: "Hierdie verhale bestaan uit tot die essensie beperkte kort flitse, konkrete, ontstellende, eksistensiële leegheid en banaliteit. Die karakters in hierdie verhale is emosielose figurante (eintlik leë tekens) wat in verskillende permutasies met aspekte van die selfkant van die verbruikersmaatskappy dwelms, prostitusie en kuberseks aan mekaar gekoppel word. (...)

"Du Plessis se verhale plaas die leser voor ’n dilemma sonder om ’n antwoord te bied: het die leser hier te make met ’n verlustiging in seksuele banaliteit en perversiteit, of moet die verhale gelees word as ’n onverbiddelike aan die kaak stel van die dekadensie van ons moderne wêreld?

"Anders as Snyders, gebruik Du Plessis standaard-Afrikaans, kort, bondige sinne en ’n traak-my-nie-agtige, onbewoë verteltoon, maar dan om iets soortgelyks te bereik. Snyders se praterige vertellersidioom wys hoe die diepsinnige en spirituele saam met die ligsinnige kan bestaan, terwyl Du Plessis die leser in hierdie grysgebied indwing, waar hy of sy onseker huiwer tussen 'n uitgelewerdheid aan banaliteit enersyds en erns andersyds. En miskien is dit juis dié posisie, eerder as die eksplisiete uitbeeldings van seks, wat die verhale onhoudbaar sal maak vir baie lesers.

"Brunch vir twee is ’n bundel wat nie oorhaastig aangepak moet word nie en wat met herlees en herkou onverwagte dividende kan lewer."

Van sy werk is ook opgeneem in 5 (Botsotso Publishing) saam met dié van vier ander digters, waarin seks ook die deurlopende tema is.

In 2002 verhuis Clinton na Johannesburg om as rekenmeester te werk. Hy is intussen weer terug na Cradock.

’n Volle elf jaar verloop voordat Clinton V du Plessis weer iets sou publiseer. In 2012 publiseer hy weer self sy sesde digbundel, getiteld Flitse. Dit is op die Olive Schreiner Kunstefees op Cradock in September 2012 bekendgestel.

Du Plessis het teenoor Steyn du Toit (Rapport, 5 Oktober 2012) die verse as "Twitter-gedigte" beskryf. Die meeste van die gedigte bestaan net uit vier reëls elk. "As kunstenaar ignoreer jy sosiale netwerke en al die meegaande nuwe tegnologiese uitvindsels slegs tot jou eie nadeel. Facebook en Twitter het ’n baie doeltreffende manier geword om jou werk aan ’n groter leserspubliek ten toon te stel.

“Twiets is die moderne boodskap-in-’n-bottel wat jy die kuber-oseaan instuur. Twitter beperk jou tot slegs 140 karakters – dus moet jy wat jy ook al wil sê bondig, en hopelik sinvol, verwoord. Dit is wat ek met Flitse probeer doen het.”

Oor die temas wat in Flitse voorkom en wat vir hom belangrik is, verduidelik hy aan Du Toit dat dit kunstenaarskap en verganklikheid is: “Jy skryf altyd in teen die groot vergeet; jy dig teen die dood. Maar besef helaas dit is vergeefs.”

Terwyl hy geskryf het, het Clinton sy Facebook-bladsy gebruik om aan sy gedigte te skaaf: “Elke keer wanneer ek ’n nuwe gedig klaar geskryf het, het ek dit eers op Facebook geplaas. Ek het dan terugvoering ontvang van lesers en ander digters. Daarna het ek verder geskaaf aan die verse. Die keurproses, as ek dit so kan noem, is dus verander. Waar die keurder altyd van bo ’n besluit geneem het, word dit nou meer ’n horisontale proses.”

Flitse is nie so besig soos van sy vroeëre bundels nie. “My debuutbundel was erg konvensioneel ten opsigte van die manier waarop dit uitgegee is – destyds nog deur Perskor. “Hardeband, goeie papier, bladontwerp, ensovoorts. Van my latere bundels was avant-garde-publikasies waarin ek die grense van die konsep ‘boek’ en die konvensies van poësie wou verskuif. Dit het gewissel van gatsakgrootte tot pamflet-publikasies. Flitse, anders as my voriges, sal die leser darem nie sommer in sy of haar koffie aan die inhoud laat stik nie!”

Bernard Odendaal het aan die einde van sy resensie oor Flitse op Versindaba dit betreur dat Du Plessis so sterk daarop staan om sy eie gedigte uit te gee en dat sy gedigte nie in Groot verseboek opgeneem moet word nie, aangesien die "sifting-en-slypingsbystand van keurders en redakteurs by gevestigde uitgewerye ontbeer word, sodat gedigte se volle potensiaal nie altyd verwesenlik word nie (soos Flitse op ’n paar plekke wys). Voorts word die beskikbaarheid van Du Plessis se werk ietwat gekortwiek.

"Slaan ’n mens die vroeër gedigte van Du Plessis na wat wel in bloemlesings (...) opgeneem is, kom ’n mens agter hoeveel Afrikaanse poësieliefhebbers dreig om mis te loop."

Twee bundels is in 2013 en 2014 deur Clinton se uitgewery op Cradock, Ama-coloured Slowguns, gepubliseer, naamlik Rangeer en Woorde roes in die water.

Fanie Olivierhet oor Rangeer geskryf: "Oor stoomtreine raak mens passievol en vol roet. Die lokomotief onverbiddelik op sy spoor deur die wêreld, verby vergete sidings en verlore stasies, deur die vlaktes van verlatenheid en bossieveld en langs bedrywige voorstede, nou met die ene stoom en gesuis, dan weer met die vertroude klik-klik; soms ’n ver fluit in die nag. Clinton V du Plessis se stoomtrein loop nou al bykans dertig jaar deur die hartseer landskap van ons samelewing, en lê baie stasies diep. Hierdie is sy sewende bundel en word opgedra aan sy pa.

"Lesers wat by Litnet inloer, sal rubrieke van Clinton in ’n ander gedaante herken, en sy vorige bundel, gedigte, talk show hosts & reality shows (wat in 2009 in beperkte oplaag verskyn het) word hier volledig opgeneem. Sowel die voorkoms en die toonaard van die gedigte bly bekend. En die verskillende landskappe waardeur die gedigte beweeg: of dit nou oor ’n politieke wildernis wil vertel, oor die oppervlakkige moderne stadsbestaan of die leë behoeftes van die vlees. En ook in die saamgesels met die Afrikaanse letterkunde herken jy jouself op ’n Noupoort, ’n Kookhuis, ’n De Aar. Maar bekend maak nie bemind nie, bly blywend ongemaklik. Ons storie is, op stuk van sake, nie ’n aand wat room geword het nie en die digter weier om daaroor bes te gee: \

'hoe verset jy jou teen vergeet
hoe kom jy in opstand vir onthou?'

“Ook hierdie bundel is onmiskenbaar Clinton V. du Plessis."

Joan Hambidge (op LitNet) vind die verse in Rangeer "grinterig en rou", dikwels uit die perspektief van iemand wat na die apartheidsonregte terugkyk. Soos Bernard Odendaal met Flitse meen Hambidge ook dat van die verse beter en "meer vaartbelyn" sou gewees het as daar meer skaafwerk gedoen is.

In sy resensie in By van 26 Oktober 2014 het Daniel Hugo Rangeer met sy 142 bladsye as ’n "omvangryke en oorrompelende bundel" bestempel. In hierdie bundel het Du Plessis sy jong dae as spoorwegkind in herinnering geroep en dit ’n "tyd van stoom, steenkool, stasies en stories" genoem.

Du Plessis het op LitNet met Naomi Meyer gesels oor sy jongste bundel, Woorde roes in die water. Oor wie of wat sy muse is, het hy gesê: "Die muse is dood. Dit is ’n kwessie van waarneem, aantekeninge maak, dan werk aan ’n moontlike gedig, weggooi, weer begin. Na Rangeer het ek net op ’n dag die nuwe titel in my kop gehad – oor verganklikheid, kortstondigheid. Toe kom die gedigte met nie te veel droogtetyd tussenin nie; ek verloor die bundel, op my hande geskryf … los dit vir ’n maand of twee en begin weer oor, gelukkig van ’n uitgedrukte kopie wat ek gemaak het."

Woorde roes in water se inhoud is volgens Daniel Hugo "liefdesgedigte waarin ouderdom en die dood voortdurend paaiboelie speel, gedigte oor die werkersklas in die trant van die Amerikaanse kultusskrywer Charles Bukowski, 'grepe uit ’n alledaagse bestaan' (bl 169), politieke verse, reisverse, gedigte oor digters en die skryf van gedigte, en vele meer. Du Plessis se verse is intelligent, woordspeling gevat, humoristies, skrynend, satiries, liries en (gelukkig) net soms sentimenteel."

En dan sluit Hugo sy resensie af met dieselfde voorbehoude as ander resensente: "Die enigste ding wat die leser se plesier aan hierdie bundel versteur, is die talle leesteken-, spel- en setfoute. Dit het nou al ’n konstante klagte geword by resensente van privaat gepubliseerde boeke. Of is dit in Clinton du Plessis se geval ’n teken van sy voortdurende verset teen die gevestigde uitgewersnorme? Só beskou, kry die volgende reëls vroeg in die bundel dan ’n tipografies-ikoniese betekenis: 'Ons is nou nietig: / voetnote in fynskrif, / slordige setfoute in die kabaretteks van die lewe' (p 15).

“Desnietemin, koop en geniet hierdie besonderse bundel!"

Van Clinton se ander belangstellings is die letterkunde, ekonomie, politiek en musiek.

Jason Lloyd skryf op LitNet (http://www.oulitnet.co.za/mond/clintonv.asp): "Clinton V du Plessis (of dalk Clinton du Plessis), evangelis van die nihilisme soos bestempel deur die Vlaamse letterkundige Luc Renders, is g’n ordinary mens nie. Hy het twee siele in die nie baie kort, nie baie lank, nie baie vet en nie baie maer liggaam van hom. En Renders gaan selfs verder: 'Die beeld wat Clinton V du Plessis van die mens en die lewe skep is uiters negatief. Veral die banaliteit en die uitsigloosheid van die lewe gekoppel aan die wreedheid en verdorwenheid van die mens word met onbarmhartigheid oopgevlek. Terselfdertyd versterk die besef dat daar nie ’n uitkomkans is nie in ’n groot mate die gevoel van totale onmag. Met volgehoue gedetermineerdheid en volstrekte oortuiging bely en versprei die skrywer die kultus van die nihilisme. Clinton V du Plessis is ’n siniese nihilis wat in niks glo nie. Hierdie bewussyn van die absolute sinloosheid van die lewe en van die volslae boosheid van die menslike natuur maak van die digter ’n ontheemde. Hy is nêrens tuis nie want nêrens kan hy aan die beklemmende ervaring van vervreemding ontkom nie.'"

Publikasies:

Publikasie

In God’s country: no. 2-21 

Publikasiedatum

  • 1991

ISBN

0620156813 (sb)

Uitgewer

Cradock: Clinton du Plessis

Literêre vorm

Poësie

Pryse toegeken

Geen

Vertalings

Geen

Resensies en besprekings beskikbaar op die internet

 

Publikasie

Flitse

Publikasiedatum

  • 2012

ISBN

9780620532310 (sb)

Uitgewer

Cradock: Ama-coloured Slowguns

Literêre vorm

Poësie

Pryse toegeken

Geen

Vertalings

Geen

Resensies en besprekings beskikbaar op die internet

 

Publikasie

Rangeer

Publikasiedatum

  • 2013

ISBN

9780620556040 (sb)

Uitgewer

Cradock: Ama-coloured Slowguns

Literêre vorm

Poësie

Pryse toegeken

Geen

Vertalings

Geen

Resensies en besprekings beskikbaar op die internet

 

Publikasie

Woorde roes in die water

Publikasiedatum

  • 2014

ISBN

9780620618922 (sb)

Uitgewer

Cradock: Ama-coloured Slowguns

Literêre vorm

Poësie

Pryse toegeken

Geen

Vertalings

Geen

Resensies en besprekings beskikbaar op die internet

 

Biografiese artikels oor en deur Clinton V du Plessis beskikbaar op die internet

 

Bronne:

  • Knipseldiens van die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum

 

• Erkenning word hiermee gegee aan die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum in Bloemfontein – NALN – vir die beskikbaarstelling van hul bronne en hulp van hul personeel vir doeleindes van die ATKV-Skrywersalbum.

Bygewerk: 2015-02-18

 

  • 0

Reageer

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


 

Top