Pluck: ’n filmresensie

  • 0

Pluck

Vervaardiger: Joëlle Chesselet

Regisseur: Lloyd Ross

Die regte woord op die regte plek is altyd ’n plesier, soos die gepaste titel vir hierdie dokumentêr oor Nando’s, Suid-Afrika se gesonder antwoord op die magtige KFC (nie dat die K-woord óóit genoem word nie). “Pluck” word vertaal as “waagmoed”, terwyl dit ook ’n spel is op die hoendergeluid “cluck”.

Nando’s, wat in 1987 begin het as ’n enkele restaurant in Rosettenville, is vandag ’n internasionale kitskosreus wat onlangs die Amerikaanse mark suksesvol betree het – nogal met ’n #-bemarkingsveldtog om Donald Trump te weerspreek. Robbie Brozin, medestigter, had van meet af die visie om groot te gaan met wat hy die lekkerste Portugese hoender nóg genoem het, en daarvoor was die regte bemarking nodig. Hierdie film dokumenteer hoe die Nando’s-handelsmerk destyds gevestig en deur die jare uitgebou is, en dien as teksboekvoorbeeld vir die reklamebedryf: as jy nie die luukse van ’n reusagtige begroting het nie, moet jy slim en ekstra kreatief wees om aandag te trek. 

Met astrant en kordaat as Nando’s se wagwoorde, is Pluck soos ’n herinneringsreis deur ons wye en droewe land – en hoe om die humor daaruit te haal. Soos Cheryl Carolus, een van die kommentators, sê: Dis heel moontlik Suid-Afrikaners se vermoë om vir hulleself te lag wat die land ten spyte van alles nog steeds laat werk. Nog ’n kommentator is die spotprenttekenaar Zapiro, en dis insiggewend hoeveel sy werkwyse as satirikus ooreenstem met Nando’s se benadering: volg die samelewing se reaksie op die nuus van die dag.

Ons leef in ’n tyd van broodnodige maatskaplike verandering, maar die keersy daarvan kan ’n humorlose politieke hiperkorrektheid wees – daarom waardeer ’n mens hierdie soort gepluk aan die kollektiewe stertvere des te meer.

Sterre: 4

  • 0

Reageer

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


 

Top