Foto: Canva
Die rooiblom van Kepler
Die windpompe draai stadig in die dun atmosfeer. Die koolstofvesellemme glinster in die oranje aandgloed. Drikus Richter staan by die grensdraad van Kepler-Rus en kyk uit oor die vlaktes waar niks groei nie. Nog nie.
Veertig jaar. So lank is dit al sedert die Voortrekker III se bevrore passasiers ontwaak het, oneindig ver van Tafelberg se skaduwee. Nou, met sy sewe-en-sestigste verjaardag om die draai, besef hy dat hy nooit weer die Tafelberg sal sien nie. Hy sal hier sterf, tussen die rooibruin rotse en die vreemde lug wat te dun is om sonder ’n respirator te kan asemhaal.
“Pa, kom kyk.” Sy dogter se stem kraak oor die radio. Anneke werk by die biologiese laboratorium.
Die gang is stil. Die kolonie het net tweehonderd-en-tagtig mense – almal afstammelinge van die oorspronklike sestig. Die Aarde het hulle vergeet.
In die laboratorium vind hy Anneke by die kweekkassie. Sy’s dertig, gebore hier, haar longe aangepas vir die dun lug. Sy’t nooit die Aarde gesien nie, ken net stories van see en voëls en gras wat vanself groei.
“Kyk.” Sy wys na die glas. Binne-in die temperatuur-beheerde ruimte, tussen die geneties-gemanipuleerde koring en die eksperimentele waatlemoene, staan iets wat nie daar hoort nie.
’n Vlammend-rooi blom met blare wat soos vleis lyk, dik en vlesig. Die stingel is verkeerd – te dik, met ’n tekstuur soos gevlegte koper. Dit groei uit ’n skeur in die rotsbodem.
“Het jy dit geplant?” vra Drikus.
“Pa, jy weet ons plant niks sonder goedkeuring nie. Dit het vanself gegroei. Oor drie dae.”
Hy kom nader, sy hand teen die glas. Die blom beweeg effens, asof dit asemhaal.
“Dis nie moontlik nie. Daar’s geen plantegroei op Kepler-442b nie. Die planetêre skanderings het dit bevestig.”
“Ja,” sê Anneke sagkens. “Voor ons geland het.”
Drikus staar na die ding. Veertig jaar lank het hulle gesoek na tekens van lewe, enige lewe. Hulle het mikrobes gevind in die ys by die poolgletser, primitiewe dinge wat amper nie as lewend kwalifiseer nie. Maar dit ... dit is kompleks. Dit is berekend.
“Het jy dit vir die raad gewys?”
“Nog nie. Ek wou jou eers raadpleeg.” Sy kyk na hom met daardie blik wat hy ken – die een wat sê sy’s bang, maar wil dit nie wys nie. “Pa, daar’s nog iets. Ek het ’n steekproef van die weefsel geneem. Die DNS ... dis nie DNS nie. Dis iets anders. Iets wat werk soos DNS, maar heeltemal met ’n ander basis.”
Sy trek haar dataskerm nader. Die molekulêre strukture dans voor sy oë – bekend maar vreemd, soos ’n taal wat jy amper kan lees.
“Die wortelstruktuur groei. Dis al twintig meter onder die oppervlak.”
“Roep ’n noodvergadering byeen.”
Teen aandete is die raadsaal vol. Marna Viljoen, die kolonie se goewerneur, sit aan die bokant van die tafel. Sy’s jonk vir die posisie – vyf-en-veertig – maar sy’s die slimste persoon in die kolonie. Haar pa was die Voortrekker III se kaptein.
“Wys hulle,” sê sy vir Anneke.
Die holografiese projeksie vul die sentrum van die kamer. Die rooiblom, nou groter, sy wortels uitgesprei soos are onder die kolonie se fondamente.
“Dit groei teen ’n tempo van vyf meter per uur,” sê Anneke. “As dit so aangaan, sal dit binne ses dae die hele vallei dek. En ons weet nie wat dit doen nie, wat dit beoog nie.”
“Wat beoog dit?” Dawie Rossouw, die hoofingenieur, lag bitter. “Dis ’n plant, Anneke. Dit wil niks hê nie.”
“Is dit so?” Drikus staan op. “Ons het veertig jaar hier gewoon en nooit so iets gesien nie. En skielik, net nadat ons die nuwe diepboortuig begin het, net nadat ons dieper as ooit tevore gegaan het, verskyn dit.”
“Jy sê ons het dit wakker gemaak?” vra Marna.
Stilte. Dan: “Ons moet dit vernietig.” Dit kom van Tersia du Toit, die mediese dokter. “Voordat dit buite beheer raak.”
“Nee.” Anneke se stem is laag. “Dis die eerste teken van inheemse lewe. Komplekse lewe. Ons kán nie ...”
“Ons moet,” sê Tersia. “Ons oorlewing ...”
“Ons oorlewing hang af van begrip,” onderbreek Drikus. “Van weet wat ons in die gesig staar.”
Marna hou haar hand op. “Vier-en-twintig uur. Ons bestudeer dit. Dan besluit ons.”
Daardie nag slaap niemand nie. Drikus bly by die laboratorium, kyk hoe die blom groter word, hoe nuwe blomme begin verskyn in ander kweekkaste, in krake in die vloere, selfs tussen die voue van ou stoorsakke. Teen dagbreek – die kort, bloedrooi dagbreek van Kepler-442b – is daar honderde.
En dan gebeur dit.
Die blomme begin sing.
Dis nie ’n geluid wat ore hoor nie. Dis dieper. Drikus voel dit in sy bors, in sy bene. ’n Vibrasie wat deur die hele kolonie gaan. En saam met die vibrasie, kom beelde. Nie woorde nie, maar begrip.
Hy sien die planeet soos dit was, miljarde jare gelede. Oseane. Wêrelde van lewe, ryk en kompleks. En toe die ster wat neergestort het, die atmosfeer wat weggeblaas is, alles wat gesterf het. Behalwe iets. Iets wat diep gegaan het, onder die rots en die ys, wat geslaap het en gewag het.
“Dit vra of ons sal help.” Anneke staan langs hom, trane oor haar wange. “Hulle wil weer groei. Hulle wil die planeet genees.”
Drikus kyk na sy dogter, dan na die blomme wat nou oral is. Hulle rooi blare soos vlamme.
“Ja,” sê hy. “Ja, ons sal help.”
Want dit, besef hy, is waarom hulle hiernatoe gekom het. Nie om te koloniseer nie, maar om te ontmoet. Om te leer dat lewe, waar dit ook al wortelskiet, ’n manier vind.
Buite begin die windpompe vinniger draai en vir die eerste keer voel die lug minder dun.
Kommentaar
Verkwikkend! Ek wou so byna-byna ietsie oor onkruiddoder kwytraak, maar dan bederf ek dalk die blom. 🌹🐝🌷