Litnet

Trienie lewer dikwels kosbare bydraes hier wat só menslik relevant is met ’n baie sterk Geestelike inslag.

Nog een daarvan is die onlangse ‘Nostalgiese geheuekiekie: kinderjare’ wat hierdie keer oor haar persoonlik handel. In hierdie kiekie maak Trienie so bietjie haar hart oop en ons leer op ’n baie teer en respekvolle manier haar oorlede vader, ’n prediker, ken via die kuberpen van Trienie, maar daarmee saam, ook so ’n ietsie omtrent haarself en die invloed wat haar predikant pa op haar herinneringe en lewensuitkyk had tot waar sy haar vandag bevind.

Trienie neem nog nie lank deel aan die forum nie, maar ons het haar al leer ken aan haar ken aan haar meestal bemoedigende en positiewe kommentare by allerlei skrywes en ook haar artikels wat altyd ’n positiewe inslag het, al handel dit oor moeilike onderwerpe.

Wat ons uit Trienie se bydraes leer, is dat sy ’n diepgelowige, Woordgetroue Christenvrou is met ’n sterk positiewe lewensuitkyk en ’n definitiewe roeping vir die werk van die HERE op die besondere manier en weg waarop Hy haar lei.

Trienie se skryfstyl is ook kenmerkend. Haar artikels het gewoonlik ’n hooftema met sekondêre inligting wat die hooftema so effens uitbou en toelig. Trienie bespreek die hooftema gewoonlik in redelike detail, maar die sekondêre inligting bied sy meestal baie kursories aan. Haar kommentare is oorwegend kort, amper selfoon of telegramstyl en dikwels laat sy ook werkwoorde uit en kry mens die indruk uit al haar skryfwerk dat sy soms skrywe onder druk van tyd en ‘onnodige’ detail dus weggelaat word.

Maar altyd is die boodskap wat sy wil oorbring, baie duidelik en herkenbaar en maak sy haar punt duidelik.

Behalwe, natuurlik, vir die residensiële spirituele aasdiere en hul brommer. Hulle is nou weer ’n geleentheid gegee om hulself te vertoon en dié het hulle dan ook weer op die gebruiklike negatiewe manier gedoen.

Só sien ons dit weereens in die blertse wat hulle laat by Trienie se laatste bydraes, veral die een onder bespreking. Die brommer waarsku haar nogal hoe riskant dit vir haar is om enigiets van haarself hier te openbaar, omdat dit, by implikasie, met virtuele miskoeke bestook sal word… en dan gaan hy in dieselfde asem en skrop die mis om haar rond en demonstreer dáárdeur vir ons almal hoe dit eintlik teen homself en die ander kuber aasdiere, om wie se koppe hy voortdurend rondfladder, is, teen wie hy haar so pas gewaarsku het. Eienaardig, eienaardig… maar tipies.
Een van die mees spraaksame spirituele aasdiere hier, Chris, het eerste losgetrek met ’n kort sinnetjie waarin hy sy kenmerkende insigloosheid openbaar, ten aansien van Trienie se biegsel oor haar rebelsheid en weerspannigheid as pastoriedogter. In net die vorige paragraaf het sy egter vertel dat sy eintlik ’n ietwat van ’n rabbedoe was deur met die ankertou langs op haar pa se kerktent opgeklim het en daarmee die kerktannies na hul harte laat gryp het. Oulik, ondeund. Rabbedoe. Dit sluit aan om te kontrasteer met die erns en gewydheid van die atmosfeer in die tent waar ernstig aanbid is en waar mense die HERE se geskenke ontvang het weens Sy kenmerkende teenwoordigheid daar (Mattheus 18:18-20), sommige ook genesing van siektes, via Sy dienskneg, Trienie se opregte, toegewyde predikant pa. Maar dit het hoegenaamd niks te make met die volgende paragrawe waar sy bieg oor haar rebelsheid en die feit dat sy haar ouers opdraande gegee het, nie. Tog kan Chris dit nie insien nie en snou hy haar sarkasties toe dat sy nie rebels is omdat sy op die tenttoue geklim het nie… Die hele boodskap gaan dus daar by hom verby.

Trienie, nog ietwat ongeoefend om die bedrewe lis en valsheid van die splitstonge van sommige basiliske hier te herken vir wat dit is, sien Chris se snedige, venynige en sarkastiese gif wat in suiker verpak is, nie raak nie en dink dat hy teenoor haar ‘versag’ het. Maar helaas, met dié suiker bedekte lis en gif probeer hy Trienie in die een strik na die ander lei.

Intussen kom die residensiële brommer by die eerste reuk van stank (Chris se venynige aanmerking) by en maak soos ek hierbo na verwys.

Net twee mense wat kan begryp waaroor Trienie se artikel handel en die diepere waarde daarvan kan waardeer, lewer kommentaar en die indruk waarmee hulle mens laat is dat hulle nie agnosties nie.

Vir die res, sak die spirituele aasdiere behoorlik daarop wat hulle vir aas aansien, toe. Nou weet ons hoekom hulle aasdiere is – omdat hulle altyd mosterd na die maal is - en só ook die residensiële spirituele aasdiere wat net eenvoudig nie die vermoë het om by die hoofmaal aan te sit nie en te moet wag vir die afval nadat die feesmaal verby is.

Want sien, Trienie se artikel onder bespreking dra ’n wonderlike en bemoedigende boodskap deur – dié van die HERE God en Sy dienskneg, haar oorlede vader, wat sóveel positiewe invloed en werk gedoen het en hoe die Gees van God by die gewillige en diensvaardige en moedige dienaar mense geïnspireer en aangeraak het ten goede en hoe sy as rebelse en obstinaat pastoriedogter ten spyte daarvan, tóg ’n oortuigde, gelowige en ywerig gewillige dienaar van God geword het tot wat sy vandag is – dit is die hoofmaal en dié het by die aasdiere geheel en al verbygegaan, soos gebruiklik. Daarom sak hulle op die nuttelose aas toe en in die proses sluk hulle van gulsigheid meer winde en gemors, as aas, met die residensiële brommer wat gedurig dei stank opslurp.

Kom ons kyk na hulle aas – sommer net so hier en daar. Lees gerus die artikel en die spul aasdiere se kommentare daar by die skakel wat ek hierbo insluit, sodat ek nie nodig het om elkeen hier te herhaal nie.

Wat ons daar sien, is die gebruiklike siedende persoonlike aanval op Trienie.

Trienie plaas ’n sekondêre stukkie inligting sonder spesifieke toeligting – ’n lugfoto van ’n tipiese evangelie tent – ’n tipe tabernakel van ouds wat met redelike gemak van plek tot plek verskuiwe kan word. Haar pa het agter só ’n tent gebruik omdat hy nie geld vir ’n gebou gehad het, nie en Trienie verduidelik dit ook só. Vandag nog word dit baie dikwels ingespan en ingeligte mense weet hoe waardevol daardie tamaaie groot tente is om as plekke van aanbidding te dien. Wanneer mens die Kaapse vlakte, byvoorbeeld, besoek, sal jy dikwels nog dié tente met hul kenmerkende konstruksie sien waar nomadiese evangeliste dit gebruik. Maar op geen plek eien Trienie dáárdie tent op dáárdie foto, as dié van haar pa toe, nie. Trouens, net onder die gewraakte foto, die spul aasdiere se aas, plaas Trienie nóg ’n foto, hierdie keer dié van haar oorlede vader voor sy evangelie tent en Trienie doen die moeite om dié foto en die tent daarop, as dié van haar vader te eien. Enigiemand met bietjie insig en wie nie kwaadwillig en bevooroordeeld is nie (daarmee word die deelnemende residensiële aasdiere per se gediskwalifiseer) sal besef dat Trienie die lugfoto geplaas het bloot as voorbeeld van ’n tipiese evangelietent, sónder byskrif wat dit kwansuis as dié van haar vader sou eien (soos sy wél met die volgende foto doen) en sal mens dit as sodanig insien. Dit maak sin, want behalwe ’n fraksie van haar vader se tent, wat op die foto sigbaar is, is die tipiese aard nie sigbaar vanaf daardie foto nie (slegs ’n klein deel van die lap kante en tipiese gekartelde dak van só ’n tent is sigbaar) en derhalwe die lugfoto wat die tipe tent mooi demonstreer.

Dan is daar natuurlik ook die ouderdom kwessie. Trienie erken dat sy ouer as Chris is, maar net, net nie oud genoeg om sy ma te wees, nie. Alreeds dáár raak Chris in sy vete om haar te diskrediteer, die pad byster en maak die gebruiklike allerlei onsamehangende en ongefundeerde afleidings en neem daarmee oploop. Selfs die foto van Trienie (vermoedelik) op Faceboek wat hy self plaas, weerspreek sy onsinnige afleidings en die snert wat hy daarop probeer staanmaak, want die jeugdige voorkoms dáár weerspreek ’n afleiding dat sy dat sy 75 jaar kan wees. Sy is waarskynlik ’n baby boomer wie, soos ons almal se ouers, uit die oorlogsjare kom. Karre van daardie era was ’n algemene gesig omdat geld vir nuwe karre in die paar dekades na die oorlog nog ’n relatief skaars kommoditeit was en daardie karre nog vervaardig was om te hou. Trouens, ons sien selfs vandag nog van hulle rondry. Boonop was mense in ons kinderjare nog toegewyde kerkgangers. Die feit dat die brommer se ma nie weet van Trienie se oorlede vader se bediening nie (oppas! Ons het net die brommer se woord daarvoor en ons het al algar gesien hoe ’n wrewel die brommer in die waarheid het – soveel só dat as hy op waarheid afkom, verdraai hy dit summier in ’n leuen), verbaas nie, want daar was boonop báie ywerige predikante en die brommer, tipies, neem nie in ag dat daar daardie dae nie televisie was soos vandag nie. Dus, nuus is gehoor, maar selde gesien. Maar wie sou sulke insig van die brommer kon verwag?

Chris se SPAR troef val ook uit sy hande uit. As hy maar net ’n greintjie van die integriteit van Trienie had, sou hy eers dink end aan praat, van sy soort kan mens dit, aan die ander kant weer, kwalik verwag. Dit is báie maklik om vas te stel dat SPAR, ’n Nederlandse groep skakelwinkels, alreeds in 1932 gestig is en so vroeg as 1953 internasionaal uitgebrei het en Suid-Afrika met sy (destydse) sterk Nederlandse bande, een van die voorste ondersteuners van die groep, was. Dus, Trienie is nié verkeerd nie.

Dit is sieklik om te aanskou hoe die spul aasdiere met hulle brommer nou op die persoon van Trienie toeslaan – van Chris wat in sy element is wanneer hy haar probeer verkleineer met sy gebruiklike bitterheid en listige venyn en sarkasme (uit sy eie ontboeseming weet ons nou ook waarom hy so ’n geweldige tjip op sy skouer het). Wouter matig hom aan om Trienie sielkundig te wil ontleed en raak die werklikheid daar byster en is én is op ’n ander manier net so venynig soos Chris, en hulle immer- in-die-nabyheid brommer wat sy gebruiklike niksseggende blertse ongenooid en ongevraagd los en daardie ander gogga, Richard, met sy onsinnige blertse, ens.

Hoe is dit dat dié mense dan nie kan insien hoe negatief en afbrekend en doods hulle is nie – van die hoflike taalgebruik van Wouter wat die negatiewe venyn moet verdoesel tot by die platvloersheid van ’n brommer, ’n Chris en verál ook ’n Richard. Sodra hulle by enige gesprek betrokke raak, is dit soos die swart dood wat insypel tot elke greintjie lewe verdwyn daaruit óf hulle eenvoudig uit die pad geveeg moet word.

Kobus de Klerk