Litnet

Foto: Canva.com

Saam in jou spelonk 
(opgedra aan ’n engel wie se vlerk beseer is)

Ek sou graag saam met jou wou sit 
en kyk oor die vlakte 
waar die mense 
rondskarrel 
soos miere 
in hulle 4x4-motors 
om tog net weg te kom 
van hulle leë huise 
waar die enigste welkomgroet 
die matjie op die stoep 
by die voordeur is.

Of ons kan saam op ons rûe lê 
op die bodem en 
die nattigheid van die 
eensame aarde 
voel 
en kyk 
na die stalaktiete 
wat deur eeue heen 
van bo af drup ... 
En as die son dit regkry 
om na binne op hulle te skyn 
kan ons ons verkyk aan 
die prisma van kleur 
wat dit stuur 
na die wande 
van jou 
grot.