Persverklaring ‒ Silwerskermfees 2024 kollig
Shotgun-kortfilm: Selah
Die veelbekroonde regisseur en vervaardiger, Brett Michael Innes (Sink, Fiela se kind), bring met Selah ’n ingetoë, ontstellende verkenning van postnatale depressie (PND) na die Silwerskermfees.
Erica Wessels speel ’n slaap-ontneemde ma wat worstel met die wrede werklikhede van moederskap terwyl sy na haar koliekbaba omsien. In die looptyd van tien minute beeld die kortprent die dikwels versweë uitdagings uit van nuwe ouers wat sukkel om die fisieke, emosionele en geestelike eise van ouerskap baas te raak.
Brett het meer van die kortprent vertel.
Verduidelik asb. die oorsprong en betekenis van die titel Selah?
Die woord ‘sela’ word 74 keer in die Psalms van die Hebreeuse geskrifte gebruik. Dit is ’n liturgies-musikale instruksie wat aandui hoe die teks gelees moet word, en beteken ‘stop en luister’ of ‘stilte’. Toe ek oor die funksie van klank in die film gedink het, het dit na die regte titel geklink om die ma-karakter se sleutelmotiverings te beskryf. Al wat sy begeer is stilte, en dit motiveer haar optrede.
Die stelontwerp is funksioneel om dit wat kykers nie kan sien nie, oor te dra. Kan jy asb. uitbrei oor wat die stelontwerp alles behels het?
Ek is mal daaroor om stelinkleding in te span om temas uit te beeld, en in hierdie film is dit weer so. Ek het nou saamgewerk met die produksieontwerper Vicky Sawkins, en ons het elemente ingebring wat aan kykers wenke gee oor die vrou na wie hulle kyk – van familiefoto’s tot die woorde ‘geloof, hoop, liefde’ teen die muur, die chaos rondom babas, en ’n huis wat mooi ontwerp is. Ons het selfs ’n beeldjie van ’n koplose vrou, wat deur Marieke Prinsloo gemaak is en in Sink te sien was, ingesluit as ’n eerbetoon aan Sink en om die tema van hulpeloosheid te simboliseer.
Die idee was dat kykers nie moes kon sê dat armoede die ma in hierdie situasie gebring het nie; ons wou eerder seker maak mense verstaan dat postnatale depressie niks met ekonomiese status uit te waai het nie. Gegewe die lengte van die sekwens op die skerm, wou ons kykers soveel inligting moontlik gee terwyl hulle alles inneem wat voor hulle afspeel.
Nikkila Mann se hare en grimering en Lori Myburgh se kostuums het verdere afronding aan die atmosfeer gegee. Om realisme in die film te verseker, wou ons hê die karakters moes eg oorkom, en glad nie gestileerd nie.
Erica Wessels beeld Maria uitstekend uit, sonder om ooit ’n enkele woord te sê. Hoe het dit gekom dat Erica en Keenan Arrison as Callum in die rolverdeling is?
Erica Wessels was nog altyd op my radar, maar haar spel in Donkerbos het my en die vervaardigers Paulo Areal en Nick Ahlers oortuig dat niemand anders hierdie film sal kan laat slaag nie. Haar vermoë om ’n ruimte te vul sonder om dit te domineer, het min gelyke.
Omdat Selah ’n statiese film van 10 minute is, het ons geweet die hoofrol moet gevul word deur iemand wat besit kan neem van die skerm, sonder dat daar noodwendig veel gebeur. Erica het diep binne haarself gedelf om gestalte aan die karakter te gee; wanneer mens na die film kyk, kan jy dit tot in haar liggaam sien. Dit was ’n groot eer om twee meter ver van haar vertolking te kon wees.
Keenan se betrokkenheid het eers veel later gekom toe ons besluit het Callum se karakter is nodig om die agtergrond uit te brei. Namate die verhaal ontwikkel het, het ek besef ek wil die eggenoot ’n naam en teenwoordigheid gee. Ek het toe vir Keenan Arrison, met wie ek al geruime tyd wou saamwerk, gebel. ’n Hartverskeurende aspek van die produksieproses was dat sy pa, Derick Arrison, enkele dae voordat verfilming sou begin, oorlede is. Keenan het die opsie gehad om te onttrek, maar hy en sy ma het gevoel dat, deur voort te gaan en te doen waarvoor hy lief is, dit ’n gepaste manier sou wees om sy pa se nagedagtenis te eer.
Vertel van die verfilmingsproses. Hoe lank het dit geneem en hoeveel mense was in die span?
Ons was ’n klein spannetjie van ongeveer tien mense, en Selah is binne ’n dag verfilm. Dit was eerlikwaar een van die maklikste skietsessies van ons loopbane, in so ’n mate dat ons onsself afgevra het: ‘Is daar nie nog iets wat ons moet doen nie?’
Ek is baie bly dat ons so seker van ons ambag was dat dit oorbodig was om nog iets te doen, en dat rolprentmaak nie altyd hoef neer te kom op ’n maniese gejaag teen tyd en ’n stryd met beperkte hulpbronne nie. Met soveel veranderlikhede in die bedryf deesdae, was dit vir ons ’n groot bonus om te kon werk aan iets wat gevoel het na ’n uitsluitlik kreatiewe projek.
Die tema wat in die film aangeroer word was ook al in jou vorige werk teenwoordig. Is dit moeilik om so ’n komplekse onderwerp aan te pak?
Ek voel van nature aangetrokke tot komplekse sosiale temas, dus was dit nie moeilik om die PND-onderwerp aan te pak nie. Ek hou daarvan om te weet waarom mense op bepaalde maniere optree, veral in daardie grys gebied tussen binêre denkpatrone en moraliteit. Met dié morbiede belangstellings is ek seker maar bietjie van ’n masochis, maar solank dit uitloop op ’n betekenisvolle produk, is ek bereid om dit te doen.
Press release ‒ Silwerskermfees 2024 spotlight
Shotgun Short: Selah
From the award-winning director and producer, Brett Michael Innes (Sink, Fiela se kind), comes Selah, a contained and disturbing exploration of postnatal depression (PND).
Erica Wessels stars as a sleep-deprived, struggling mother who grapples with the harsh reality of motherhood and the needs of her colicky baby. Throughout its ten-minute running time, the film gives voice to the often unspoken challenges of new parents who struggle to cope with the physical, emotional and mental demands of their role as caregivers.
Brett shared more about the film.
Please explain the origin and meaning of the film’s title Selah?
‘Selah’ is a word used 74 times in the Book of Psalms in the Hebrew scriptures. It is a liturgical-musical mark or instruction on the reading of the text, meaning ‘stop and listen’ or ‘silence’. As I considered the role of sound in the film, it felt like an appropriate title to describe the mother’s core motivations. Silence is all she craves, and it motivates her actions.
The set design plays an important role in telling a part of the story viewers don’t see. Can you share more about what went into the set design?
I love using mise-en-scène to communicate themes; this film was no different. Working closely with production designer Vicky Sawkins, we brought in elements that would communicate to the viewer what kind of woman we were watching, from family photos to the words ‘faith, hope, love’ on the wall, the chaos of having a baby, and a house that has an attractive design. We even included a statue of a headless woman by Marieke Prinsloo in Selah, which was also in my debut film Sink, as a tribute to the feature and a depiction of the theme of helplessness.
We never wanted people to be able to say it was poverty that led her here, but rather show that postnatal depression has nothing to do with economic status. Given how long this frame is on screen, we wanted to give the audience as much information as possible to ingest as they watched it play out.
The look and feel were rounded off by Nikkila Mann on hair and make-up, and Lori Myburgh on wardrobe. We wanted the characters to come across truthful and not stylised, which added to the film’s realism.
Without ever uttering a word, Erica Wessels does a phenomenal job portraying Maria. Please elaborate on casting Erica, and Keenan Arrison as Callum?
Erica Wessels has always been on my radar, but her performance in Donkerbos left me and producers Paulo Areal and Nick Ahlers convinced that no one else would make this work. How she can fill the space without dominating it, is profound.
With Selah being a static 10-minute film, we knew our lead had to be someone who could captivate the screen with very little happening. Erica went to some heavy places to craft the performance; you can feel it in her body when you watch the film. It was an honour to be two meters away from this performance.
Keenan came into the mix much later, with Callum’s character only meant to enhance the background. When the story started to grow, and I realised I wanted to give the husband a name and a presence, I called Keenan Arrison, an actor I’ve wanted to work with for quite some time. A heartbreaking part of the production is that his father, Derick Arrison, passed away a few days before filming, and while he was given the freedom to step back from the shoot, both he and his mother felt that he needed to do what he loves doing as a way of honouring the memory of his father.
Tell us about the filming process. How long did it take, and how big was the production team?
We had a tiny team of about ten people, and Selah was filmed over a day. Truthfully, it was one of the easiest shoots of our careers, one which had all of us asking, ‘What more should we be doing?’
I’m so glad we were secure in our craft to know that we didn’t need to do more, and that filmmaking doesn’t always have to be this manic rush of chasing time and battling a lack of resources. In an industry currently in flux, it was a gift to all of us to work on something that just felt purely creative.
The main theme of the film also appears in your previous work. Is it a challenge to take on such a complex topic?
I’m naturally drawn to complex social themes, so it wasn’t difficult to engage with the topic of PND. I love to know what makes people work, especially in the greys between binary thoughts and morality. I’m probably a bit of a masochist with these morbid interests, but if it results in work that is meaningful, I’ll lean into it.