Titel: Ter wille van
Skrywer: Madelie Human
ISBN: 9781779881021
Uitgewer: LUCA
Hierdie roman begin met ’n verwagting van romanse, maar jy bly lees, want daar is iets diepers: die moontlikheid van herstel. Van vroeg af trek die verhaal jou in, omdat dit menslik is. Danika is van die eerste paar hoofstukke af ’n karakter wat jy wil vertrou. In die hospitaalruimte, waar sy as vrywilliger by die neonatale afdeling werk, is haar goedheid nie aangeplak of sentimenteel nie. Dit voel prakties, ingeoefen, amper noodsaaklik. Asof dit die manier is waarop sy haar eie verlies probeer hanteer.
Wat hierdie roman onderskei, is die wyse waarop trauma benader word. Daar is geen oorvertelling nie, geen behoefte om pyn te verhef tot ’n skouspel nie. Geweld, verlies en rou word as werklikhede aangebied wat mense saam met hulle dra, lank nadat die aanvanklike skok verby is. Danika se verlede (die aanranding, die verlies van ’n ongebore kind, die nagevolge daarvan) word met terughouding hanteer. Dit voel eg, juis omdat dit nie oordryf word nie. Jy herken dit as iets wat werklik in die wêreld gebeur waarin jy vandag leef.
Danika is geloofwaardig, nie omdat sy foutloos is nie, maar omdat haar motiewe konsekwent bly. Sy word nie net as ’n romantiese konstruk aangebied nie; haar begeerte na ’n kind, haar betrokkenheid by die babas in die hospitaal en haar weerstand teen nuwe liefde vloei logies uit haar verlede. Sy probeer genees deur aan te hou funksioneer. En dit maak haar oortuigend.
Malan, as manlike teenhanger, is emosioneel duidelik, maar nie noodwendig kompleks nie. Sy rou oor sy oorlede vrou en sy onvermoë om onmiddellik by die nuwe werklikheid van vaderskap aan te pas is herkenbaar. Tog bly hy soms meer ’n figuur wat reageer as een wat aktief ontwikkel. Dit is nie noodwendig ’n tekortkoming nie; binne die verhaal se raamwerk werk dit baie goed. Hy is ’n man wat vasgevang is in skok, en die teks vra dat jy sy onbeholpenheid moet aanvaar.
Die gerieflikheidshuwelik, ’n bekende trope binne romantiese fiksie, word hier met verrassende nuansering hanteer. Dit voel vars, nie omdat dit radikaal anders is, eerder omdat dit stadig opgebou word. Die spanning tussen verantwoordelikheid en begeerte, tussen lojaliteit aan die verlede en die moontlikheid van ’n nuwe toekoms, word geloofwaardig uitgewerk. Daar is geen haas om emosionele knope vinnig los te maak nie.
Stilisties is die roman toeganklik geskryf. Die taal is duidelik en leesbaar, soms selfs eenvoudig. Dit is nie noodwendig die taal self wat jou diep raak nie, maar eerder die situasies en emosionele landskap waarin die karakters hul bevind. Vir sommige lesers mag dit beteken dat die prosa nie altyd literêr uitsonderlik voel nie, maar dit dra by tot die verhaal se momentum, wat by baie nuwe lesers in hierdie Christelike genre aanklank sal vind.
Die spanningslyn rondom die dood van Danika se eksman voeg ’n ekstra laag by die narratief. Dit verhoog die spanning sonder om die kern van die verhaal te verdring. Hierdie element verbreed die morele ruimte van die roman en herinner jou daaraan dat die verlede emosioneel en prakties is; dat regsgebonde kan terugkeer.
Die slot van die roman is oop en hoopvol. Nie alles word netjies afgerond nie, maar genoeg beweeg in die regte rigting om ’n gevoel van moontlikheid te laat. Dit is ’n belofte vir ’n lewenspad wat weer begaanbaar raak.
Binne die romantiese genre staan hierdie roman gemaklik, maar dit stoot ook liggies teen die grense daarvan. Geloof en godsdiens word gebruik as deel van die karakters se soeke na sin. Dit is iets wat LUCA konsekwent regkry: geloof wat geïntegreer word sonder om voorskriftelik te raak. Dit bly deel van menswees, nie ’n oplossing of die antwoord op alles nie.
Die boek sluit af met hoop. En soms, ná alles wat in hierdie verhaal reeds vertel is, is dit presies genoeg.