MH17: Nederland rouwt

  • 1
Hendrik-Jan de Wit

Nederland rouwt. Een premier die diep geschokt is, een koning die geraakt is door het immense verdriet en applaudisserende mensen langs de route die de rouwauto's afleggen. In de auto's liggen de stoffelijke overschotten van de slachtoffers van de vliegramp. Ze worden overgebracht van het vliegveld Eindhoven naar Hilversum waar ze geïdentificeerd zullen worden.

Op televisie wordt live verslag gedaan van deze dodenrit. Op de andere zender is een rechtstreekse uitzending van een kerkdienst waarin alle kerken van Nederland stilstaan bij het ongeluk.

Een Dag van Nationale Rouw heeft de premier aangekondigd. Iets dat zeer ongebruikelijk is in Nederland. Sinds het overlijden van koningin Wilhelmina in 1962 is dat niet meer voorgekomen in Nederland. Aanvankelijk weigerde premier Rutte ook om een Dag van Nationale Rouw in te stellen, maar hij bezweek onder de nationale en internationale druk. De nationale druk van algehele verontwaardiging over dit ongeluk. De internationale druk om een statement te maken in de richting van de daders van dit oorlogsgeweld.

De premier is ook de enige in de wereld die niet wil zeggen dat het vliegtuig door Russische separatisten is neergeschoten. Hij doet dit omdat het belangrijker is om de lichamen van de overledenen terug te halen dan schuldigen aan te wijzen. Het land is verontwaardigd, maar begrijpt de keuze van de premier.

Ondertussen kijkt de hele wereld mee. Naar het verdriet dat ik niet herken als typisch Nederlands. Naar de vele uitingen van het verdriet. De luchthaven Schiphol ligt bedolven onder de bloemen, het gesprek op het werk keert iedere keer weer terug naar de ramp.

Hoe onschuldige mensen slachtoffer worden van een oorlog. Elke dag zijn onschuldige mensen slachtoffer van de oorlog, maar als het Nederlanders zijn... Dan komt het wel heel dichtbij. Een vreemd soort nationalisme. Nederland verandert in een eenheid bij het voetbal en als er een ramp gebeurt.

Vertrekhal 3, Schiphol (foto: Ingrid Glorie)

Want dan ontdek je dat je wel iemand kent die in het vliegtuig zat, of op zijn minst iemand kent die iemand aan boord kende. Een collega verliest een goede vriend, een vriend op Facebook zou die dag hebben gevlogen, maar besloot toch een dag later te gaan. Of de vrouw van een vriend werkte intensief samen met de professor die verongelukte.

Het zijn schokkende verhalen die, extra gevoed door social media, de impact van het ongeluk vergroten. Blijft ook nog onbetwist staan dat het toestel uit de lucht is geschoten. Spreken politici met het hart op de tong voor de Verenigde Naties in een prachtige toespraak. Het bewijst allemaal dat Nederlanders zich sterk verbonden voelen met elkaar.

Dat laat het ongeluk met vlucht MH17 allemaal zien. Het is het verdriet van Nederland dat zich deze zomervakantie in zijn volle omvang aan de wereld toont.

MH17: 'n Blikkie Coke in Afrika

MH17: Uiteindelijk zegeviert het leven
 

  • 1

Kommentaar

  • Pieter Redelinghuys

    In so  tragische geval soos deze wat kan mens meer zeggen als innige simpatie voor het gesorwenes, en hun families. Wij denke aan Nederland wat so een groot verlies meemaakt.

    Beste wensen,

    Pieter Redelinghuys

  • Reageer

    Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


     

    Top