Litnet

Fotobron: Unsplash

Marionet
vir die selbioloog, Lewis Wolpert

Al sien ek agter die Wanderersrugbyveld
hoe die Oktobersonstrale
deur die oggendskemer breek,
ruik ek vanmiddag reeds die eerste lentedruppels
toe ek met Corlette opdraai
om sauvignon blanc
van Robertson se Rietvallei
by Willem te gaan proe
wat nuwe internettoepassings
op my iPhone laai

Ná oogselle die son
op die rugbyveld sien val,
voel die vel die druppels reën,
en ruik die neus die geur
van die witwyn wat maagselle
gretig absorbeer
Trap en stap ek by Willem rond
om, vir internetverbindings,
planne te beraam,
dan trek spierselle saam
terwyl seine deur senuselle
in ledemate woed
en suurstof vervoer word
deur die selle in die bloed

Deur my lyf as oord
plant selle lewe voort,
laat chemiese reaksies
behoeftes vir my wink
om energie vir selle aan te vul
met asemhaal, met eet, met drink

In die grootte van ’n korrel sand
binne menslike breine
vorm ’n miljoen sinapse
tussen sel en sel:
die brûe vir die senuseine
wat elke oomblik dag en nag
deur ’n geniale web
van triljoene senuselle spoed
om denke en gevoel te skep

Soos die hele mensheid
uit ’n enkelsel, triljoene jare terug,
sien ná bevrugting ook mý lyf
uit slegs één sel die lig:
totdat ’n gemeenskap van honderde miljoene
mettertyd wegslyt
soos elke tipe sel
onafwendbaar ouer word,
al stadiger herstel

As die aandskemer inkruip
gee die knieë las
trap die bene onvas
word woorde lomp
die geheue stomp
Die 30 000 genes
wat selle programmeer
om te ontstaan en te verdwyn
om saam één liggaam te beheer,
weet lankal hulle sal moet kwyn
om elders weer te sirkuleer