Husse in ’n memorieboks

  • 1

Op ’n dag lê Karel op die grond
langs ma se bed en loer daar rond.
Doer vêr onder, diep ingedruk,
sien hy die boks, met bleek blou strik.

Hy lê en loer na die affêre
en wonder wat sy daarin bêre.
“Wat maak jy daar, nuuskier’ge agie?
As jy so lê daar op jou magie?”

Sy ma se stem laat hom so skrik
dat hy amper aan sy swiet verstik.
“Watse boks ding is dit daai
en wat is daarin toegedraai?”

“Husse,” sê sy,
“met lang ore,” voeg sy by.
Nou dink Karel al te diep.
Hy dink hy hoor een binne piep.

Hoe sien so ’n hus dan nou daar uit?
Kan hul krap of spoeg of byt?
Hy tik op Google “husse” in
Maar die internet is daaroor min gespin.

Hy sal moet loer hoe lyk die goed, dink hy.
’n Video met sy selfoon kry,
dan kan hy dit op Youtube wys
en wen dalk nog ’n hengse prys.

Met sy plan fyn uitgewerk,
en sy ma-hulle rustig by die kerk,
kry hy ’n braaitang om dit oop te maak,
want jy weet dit kan gevaarlik raak,
En dan die selfoon reg vir neem,
vir al die husse wat daarbinne teem.

Met ’n “ploep” spring die deksel af ...

Hy loer met nekkie uitgerek.
Maar ai, die hus het dood gevrek.
Al wat oorbly van die arme ding
Is hare, tandjies en ’n uitgedroogde naaltjiestring.

Lees ook

Ons is nie robbies nie

  • 1

Kommentaar

  • Reageer

    Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


     

    Top