Hansie en Grietjie: ’n sprokiesvehaal geskryf deurie Grimm broes

  • 1

Naby ’n groot bos het daa ’n arm houtkappe en sy vrou gebly, saamit sy twie kinners. Die seun se naam was Hansie ennie meisie se naam was Grietjie. Hulle was baie arm en het maa gestruggle om te iet elke dag. Somtye wassit soe bêd dat daa nie ees brood was om te ietie. Die houtkappe lê een aand innie bed langs sy vrou en lê en dink an ’n plan om kos innie huis te kry vi sy vrou en kinners. Hy’s onrustig innie bed, en sy vrou wiet toe nie wat om te maakie, wannie houtkappe draai ees dié kant toe dan daai kant toe. Uiteindelik draai hy op sy rug en lê en kykie ceiling an. Hy sug toe en sê vi sy vrou, “Wat gat van ôs raak? Ôs kannie ôs se kinners kos gie nie, en wanne hulle kla geïet het, is daa niks oo vi ôsie. Wat gat van ôs raak?”

Sy vrou, wattie stiefma vannie kinners was, antwoord hom en sê, “Ek sal jou sê wat ôs gat maak, my man. Ôs gat more-oggend vroeg die kinners innie bos in vat, daa wat dittie dikste is. Ôs gat ’n vuur maak, en ôs gat vi hulle elkeen ’n stuk brood gie. Dan los ôs hulle allien daa en gat doen ôs se wêk. Hulle sal nooitie pad trug huis toe kry nie. En dan is ôs velos van hulle.”

“Nooit, my vrou! Is djy dan mal?” sê die houtkappe toe. “Ek kan dit nooit in my hart kry om soe iets an my kinners te doenie, en om hulle net soe daa innie bos te los. Wat vannie wille diere? Djy is rêrig mal in jou kop om soe te dink. Wat assie wille diere hulle opvriet?”

“Djy’s darem baie dom,” sê sy toe; “dan moet ôs al vie maa honger kry. Djy bieterie doodskiste beginte maak.” Die houtkappe se vrou het hom toe in vriede gelos totdat hy self ingestem het.

“Ek voel soe sleg. Ek kry my arme kinners baie djamme oo wat vi hulle wag,” hettie houtkappe gesê.

Die twie kinners konnie annie slaap raakie, wan hulle honger maagde wou nie ophou kreen en kermie. En hulle het toe alles gehoo wat hulle stiefma vi hulle pa gesê het. Grietjie was soe hartseer en bang dat sy nie kon ophou huilie.

“Dis koebaai-meraai vi ôs, Hansie. Hoe gat ôs nou maak?” het Grietjie getjank.

“Djy! Sjjj! Hou jou mond Grietjie. Sy hoo netou djy’s wakke,” sê Hansie toe. “En moetie warrie nie. Ek sal an iets dink om te doen.”

Hansie het gewag totdat hy hoo sy pa en sy stiefma snork, toe het hy vinnig sy jassie angetrek en gou by die agtedeu uitgeglip.

Die maan het helde geskyn soes daglig, ennie wit vuuklippies wat voo hulle huis gelê het, het soes stukkies silwe innie maanlig geskyn. Hansie het toe gebuk en sy jassie se sakke vol vannie vuuklippies geprop. Hy’t toe trug innie huis gegan en vi Grietjie gesê, “Moetie warrie nie, Grietjie. Ôs gat orraait wies. Gat slaap nou. Djy sal sien, wan ek het ’n plan. God sallie vi ôs net soe lossie.” Hansie het toe in sy bed in geklim en geslaap.

Toe dit beginte oggend wôd, net voorie son opgekommit, hettie houtkappe se vrou die twie kinners wakke gemaak.

“Staan op! Bleddie leigatte! Julle dink julle kan net soe lê-lê tot watter tyd innie dag. Ôs gat vedag innie bos hout gat maak.” Sy druk toe ’n stuk brood in hulle hanne, een stuk brood in Hansie se hanne en ’n nogge stuk brood in Grietjie se hanne. Sy sê toe, “En moet nou nie uitgevriet wiesie. Dis julle aandkos, en julle mag dittie iet voo daai tytie. Wan daa issie noggie.”

Grietjie hettie brood onner haa vooskoot gedra, wan Hansie se sakke was vol vannie wit vuuklippies wat hy die vorige aand opgetel het.

Hulle het toe amal by die huis uit gestap, die houtkappe met sy byl en ’n lang stuk draad ommie hout mien vas te maak, ennie houtkappe se vrou met ’n kleinere byl en ’n mandjie oo haa arm, met ’n stuk brood en ’n bottel water in. Sy het heel voo geloep, haa man agte haa, Grietjie mettie stukke brood onner haa vooskoot en Hansie heel agte.

Hulle hettie te vê gestappie, toe stop Hansie en draai en kyk na die huis toe. Hy’t dit anmekaa gedoen totdat sy pa vi hom gevra het, “Hansie, soek djy iets? Djy moet oppas djy val netou as djy nie kyk waa djy stappie. Soe, kom nou! Die dag raak oud en ôs moet begin hout maak.”

“Ai, Deddie,” sê Hansie toe. “Ek kyk na my wit katjie wat oppie huis se dak sit. Kyk Grietjie, dis ampe soes hy vi my baai sê.”

“Djy’s darem rêrig dom!” sê Hansie se stiefma vi hom; “dissie jou kat daai nie, dissie son wat tienie skoorsteen skyn.”

Maa natuurlik was Hansie nie biesag om na sy katjie te kykie, maa hy was biesag om elke kee ’n wit vuuklippie innie paadjie te gooi soedat hulle wee die pad huis toe kan kry.

...

 

Lees deel twee:

Hansie en Grietjie: ’n sprokiesvehaal geskryf deurie Grimm broes (deel 2)

  • 1

Kommentaar

  • Reageer

    Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


     

    Top