Evelyn Waugh (1903-1966) was glad nie vroulik soos sy onvanpaste meisienaam te kenne gegee nie. Hy het sy lewe lank in Engeland gewoon en anders as wat ’n mens sou verwag waardering vir Amerika gehad. Hy het nie van die katolieke Iere gehou nie en nog minder van die Franse, wat hy die “frogs” genoem het. In 1945 het hy bekendheid met sy roman Brideshead revisited verwerf. In dieselfde jaar het Nancy Mitford (1904-1973) soortgelyke sukses met haar roman The pursuit of love behaal. Hulle het in 1928 ontmoet. Van 1944 tot Waugh se dood het hulle gekorrespondeer. Hulle briewe is deur Charlotte Mosley geredigeer en gepubliseer as The letters of Nancy Mitford and Evelyn Waugh (London: Penguin, 1996/2010, 531p).
Mitford kom uit ’n aristokratiese familie. “Life without servants is not worth living” (p 261). Hulle korrespondensie handel hoofsaaklik oor die opperklas in Engeland en Frankryk, waaroor hulle graag skinderstories uitgeruil het. Gelees saam met Mosley se uitstekende voetnote val die hoë voorkoms van egskeidings en homoseksualiteit in hierdie geledere op. Owerspel natuurlik ook: “Taking your wife to Paris is like taking a ham sandwich to a banquet” (p 73). “A French boy of 14 has a heavy moustache, 2 mistresses & a hoop!” (p 219). Mitford: “Evil in high places is a very attractive idea … I think poor human beings go bumbling along trying their best from day to day without a very clear idea of what they want” (p 311).
Sedert 1946 het sy verkies om in Parys te woon sodat sy naby haar minnaar, Gaston Palewski (1901-1984), kon wees. Sy het aan hom ’n staanhorlosie gegee: “He loves it so much he sleeps a new way round so that he can look at it” (p 193). Mitford was van 1933 tot 1958 met Peter Rodd (Prod, 1904-1968) getroud, maar hulle het eintlik net tot 1939 saam gewoon. “Prod now lays all his failure in life like an enormous baby at my door” (p 170). Edward Stanley noem Prod “Tsetse Fly because he will give you sleeping sickness because he is such a bore” (p 343).
Waugh en Mitford het ’n voorliefde vir snobisme en die komiese gedeel, maar daar was baie meer lewensblyheid en optimisme by Mitford. “I think all my jokes come out of your books as they are the only ones I read” (p 217). Waugh in 1950: “You still have the delicious gift of seeing people as funny which I lost somewhere in the highlands of Scotland circa 1943” (p 207). Sy het hom dikwels gevra om sy “general loathing of the human race” (p 191) opsy te skuif en meer gemoedelik met mense te wees. Mitford was ’n sosiale vlinder. Sy was ook in ’n mate soos haar enigste broer, Thomas (1909-1945), wat “as a child would pay his sisters a shilling an hour to argue” (p 100). Deborah (gebore in1920, die enigste oorlewende van Mitford se vyf susters), het ’n gedig oor ’n vinknes geskryf wat my aan die nuwe Suid-Afrika laat dink: “Too late to build too sad to sing” (p 245).
By sowel Waugh as Mitford was daar ’n knaende eensaamheid. Ten spyte van ’n standvastige huwelik met Laura (1916-1973) en hulle ses kinders (drie seuns en drie dogters) het Waugh dikwels geïsoleerd en eensaam gevoel. Mitford was eensaam omdat sy kinderloos en haar man en haar minnaar meesal afwesig was. Mitford: “people's children are not always the joy to them that childless people imagine” (p 330). Oor sy kinders het Waugh geskryf: “I now dislike them all equally” (p 335). “My two sons have been models of good behaviour this holidays. One has given up smoking and both are sober most evenings. No evidence of demon sex” (p 476).
Waugh het Mitford se man verguis maar waardering vir haar minnaar gehad. Mitford het ’n goeie verhouding met Waugh se vrou gehandhaaf en by hulle aan huis gekom. Daar was blykbaar nie sprake van ’n seksuele verhouding tussen die twee korrespondente nie (p 504-505), al het hulle vir bykans vier dekades ’n opregte waardering vir mekaar behou. Mosley: “Their friendship was primarily a literary one; although they were deeply fond of each other, they were never romantically involved” (p xv).
Vervolg ...
Johannes Comestor