Litnet

Foto: Unsplash.com

Doodsvrees

Vandag het iets in my gesterf 
agter ’n masker met blink bergwateroë 
‒ saam met ’n hart 
wat ek skaamteloos in my gatsak dra 
want hierdie keer wou ek só graag 
wegstaar na ’n kabbelende droom. 
Ek wou jou asem tussen sekondes stop 
en vandag afbid in andersom oomblikke 
wat die nadraai van ’n nag in sprokiestaal kon herhaal. 
Ek wou ’n tipe mensmaking binne jou ontwaak 
iets wat almal saam kon dra 
met laaste woorde soos: 
“Sy het dit vir ons gegee” 
al was dit net ’n abstrakte begrip 
of ’n verwarde gedaanteverwisseling van gedagtes 
iets wat nasies tot vervulling sou bring. 
Ek wou my mens-siel in jou laat vlinder 
jou trane stop en jou hartklop verdubbel 
ek wou jou tot lewe skreeu 
want iets in my het vandag gesterf 
en al wat ek wou doen was lewe 
soos een wat die dood nie vrees nie.