Litnet

Ek het hier teen die einde van Oktober iewers, ’n klip in die bos gegooi met ’n bydrae oor die Bybelse ouderdom van die aarde. Daarin het ek aangedui hoe teoloë en sommige Gelowiges die ouderdom van die aarde probeer bereken deur die Bybel te gebruik. Die reaksie was  interessant en ek som kortliks enkeles op voor ek by die werklikheid kom. (Ala — Richard Dawkins-styl met sy Magic of Reality — Dankie, Thomas vir die aanbeveling destyds)

• Kobus de Klerk redeneer dat die inligting in die Bybel te vaag en onvolledig is en beweer dat daar ’n verskil tussen die duur en aard van die eerste vier skeppingsdae en die daaropvolgende twee was. Die eerste vier dae se lengte is volgens hom onbekend en derhalwe is sodanige berekenings wat uit die Bybel gemaak word, nie moontlik nie. Hy bevraagteken ook die kwessie van jaarlengtes wat in die Bybel gebruik word. Hy beskuldig my voorts dat ek nietighede aangryp in ’n poging om Gelowiges te verdeel. Dit is terloops sommer ’n kwaadwillige aantyging.

Hy het nie ’n mening gegee oor die ouderdom van die aarde nie maar dit kom vir my voor asof hy dit nie eens is met die sg jongaarde-aanhangers en die 47% Amerikaanse Gelowiges wat glo dat die aarde tussen 6 000 en 10 000 jaar oud is nie. 

Louis Rudolph ondersteun weer die ± 6 000 jr sogenaamde Bybelse ouderdom en verskil van Kobus oor sy vertolking van die term ‘dag’ in die Bybel. Hy maak voorts daarop aanspraak dat dinosourusse wel saam met die mense op die aarde geleef het. Ek verstaan ongelukkig nie sy uitleg oor die sigbaarheid van die sterre wat verder as 6 000 ligjaar van die son af is, indien die sterre dan na die aarde geskep sou wees nie.

Nou wat is die werklike feite?

Wetenskaplikes is dit eensgesind oor die ouderdom van die aarde wat op ± 4.6 miljard jaar gestel word en wat o a  gebaseer is op noukeurige eksperimente met rotsmonsters wat teen ’n konstante koers van die oorspronklike elemente tot dogter-elemente verval.

Aanvanklik was die lengte van ’n dag op die aarde aansienlik korter as wat tans die geval is (23 uur en 56 minute en 4 sekondes). Die aarde se rotasiespoed het oor miljoene jare beduidend afgeneem, hoofsaaklik as gevolg van die maan aangedrewe effek van getye op die oseane van die aarde. Bewyse in fossiele van korale wat tydens hulle leeftyd ‘groeimerke’ nalaat tydens getye — iets soortgelyk aan boomringe — en ontledings van rekords van sons- en maansverduisterings, bevestig ook dat die daglengte 3 tot 4 miljard jaar gelede maar tussen 12 tot 16 uur was. 

In die tweede helfte van die twintigste eeu is die daglengte vir die eerste keer met behulp van uiters akkurate atoomhorlosies gemeet wat aangedui het dat dit tans met 0.0017  sekondes per eeu toeneem. Dit beteken 17 sekondes elke tien duisend eeue of dan elke 1 miljoen jaar. As die aarde dus 4 600 miljoen jaar oud is en die daglengte konstant met 17 sekondes elke miljoen jaar toegeneem het a g v die afname in rotasiespoed, dan moes die lengte van die dag oor dié tydperk toegeneem met (4 600 x 17) sekondes. Dit is meer as 21 uur.  Dit is egter m i  hoogs onwaarskynlik omdat die lengte van ’n dag dan aanvanklik minder as 4 ure sou moes wees. Die afleiding is dus dat die afname in rotasiespoed nie konstant is nie en dat die rotasie aanvanklik dalk maar teen 1 sekonde of daarrond elke miljoen jaar afgeneem het teenoor die 17 sekondes tans.

Die bepaling van die jaarlengte, gebaseer op die tropiese jaar, is daarenteen eintlik baie eenvoudig want die wisseling van seisoene is ’n goeie en dodelike aanduiding. Dit was dus geen probleem nie — selfs nie toe Genesis die lig gesien het nie. Metusalag het maar eenvoudig elke winter nog ’n jaar bygetel.

Om die jaarlengte egter akkuraat te bepaal word daar van sterre as verwysingspunte gebruik gemaak. Ons weet weet dat Orion en Canis Major vroegaand in die winter in die Noordelike Halfrond opkom en die helder ster Sirius in die konstellasie Canis Major se eerste verskyning in die aandhemel, was gewoonlik die aanduiding dat nog ’n jaar verstryk het.

Die jaarlengte van die vroegste kalenders, het die jaar op 360 dae vasgepen en dit is waarskynlik die rede waarom ons vandag nog opgeskeep sit met ’n sirkel wat in ’n 360° opgedeel is. Die Mayas se kalender, wat ook op die posisie van die sterre gebaseer was, was nog akkurater.

Die lengte van die jaar is aanvanklik tydens die bewind van Julius Caesar aangepas tot 365 dae wat dan ook bekend gestaan het as die Juliaanse kalender. Dit het egter met verloop van tyd geblyk dat daar ’n fout moet wees omdat die seisoene besig was om aan te skuif. Die gevolg was die Gregoriaanse kalender van 365 dae met toevoegings vir skrikkeldae volgens bepaalde reëls wat voorsiening maak vir ’n tropiese jaar van 365 dae 5 uur 49 min 16 sek (365.2425) dae.

Groete

Panda