Litnet

Ek en Wim het Saterdag ‘n goeie vriend van ons in Pretoria vir die volle dag gaan besoek. Lekker gesels, gedrink en gebraai saam met hom, sy lieflike vrou en twee opgeskote seuns. Hy bly in een van die vele “upmarket” sekuriteitskomplekse soos ‘n mens op die ou Voortrekkerpad vanaf Pretoria-wes na Sandton Johannesburg toe sou ry. Sowat vyf jaar gelede was daar niks, nou staan hulle op ‘n streep soos paddastoele die langpad vol, met nog vele ander in verskillende stadiums van aanbou.

Onvermydelik, het die verkiesing ook deel van die bespreking geword. Wim, ons vriend en sy vrou het DA gestem, en vir my goedig uitgejou omrede ek die enigste in die geselskap was wat VF+ gestem het. Behalwe vir Wim wat daarna liefs stilgebly het want hy ken my goed, het ons vriend en sy vrou die VF+ vir ‘n hele ruk daarna uitmekaargetrek. Nou-ja. Twee soorte gestryery sal ‘n goeie vriendskap versuur. Godsdiens en politiek. Vir die saak van goeie vriendskap het ek toe daarna maar hier en daar tussenin net geknik, ge-em en ge-a totdat die gesprek weens geen gewenste reaksie van my kant nie, mettertyd doodgeloop het.

As deel van ons vriend se kritiek op die VF+ het hy genoem dat Orania en Kleinfontein merendeels VF+ gestem het en toe vir ‘n lange kwartier hulle as verkrampte rassiste afgekraak, en gesê die regering behoort iets daaromtrent te doen om ‘n einde aan hierdie “Apartheid” enklawes te maak.

Heelwat later, na die sport gesprek en die politiek heeltemal vergete was, het ek ons vriend oor die kompleks waarin hulle bly uitgevra. Nou het ek ‘n onderwerp aangeraak, min wetend ons gaan sukkel om dit weer verander te kry. Hy is so entoesiasties oor die kompleks gedagte. Hy vertel my dit is die beste manier in ‘n groot stad soos Pretoria om jouself te beveilig, die beste kapitaalgroeiwaarde op jou belegging met dienste en vermaaklikhede ingesluit, kleuterskool, transportfasiliteite vir skoolkinders, en wil my oortuig, dat ten spyte van ‘n duurder uitgawe in heffings en belastings vergeleke met sy vorige verblyf, dit op die lange duur eintlik goedkoper is. Hy is ook trustee van die beheerliggaam.

Ek vra hom of daar net wittes in die kompleks is. Hy sê daar is hier en daar en dat hulle fantastiese mense is. Van hulle praat Afrikaans tot so ‘n mate dat na ‘n ruk kom jy nie eers agter hulle is eintlik swart is nie.

Heel later in die onderwerp, vra ek hom wat gaan hy doen sodra die kompleks oorwegend swart word. Onmiddellik verdwyn die goedigheid vanuit sy stem. “Dan verkoop ons.” Wim gluur my aan van agter sy rug. Onmiddellik maar subtiel, verander hy die onderwerp en sê daar is werk wat vir hom wag en dat ons sal moet ry.

Die uur en ‘n half lange pad Vanderbijlpark toe word ek uitgekak as skoorsoeker en stry ons twee soos net verliefdes kan stry. Ek sê vir Wim. Orania en Kleinfontein het g’n mure nie. Hier in Pretoria, kraak Afrikaners, onder andere ons vriende, vir ander Afrikaners af wat in Orania en Kleinfontein woon weens hulle uitgesprokenheid, wyl hulle self, nie anders as hierdie mense nie, met geveinsde liberale lippetaal en politiek hul hulself agter hoë mure wegsteek. Ek noem toe ergerlik vir hom dat hulle die kompleks eerder Holfontein hoort te noem.