Litnet

Suid-Afrika toon ‘n negatiewe groeikoers, direk as gevolg van die stakings in die mynwese.

Vir vier maande nou duur die staking in Marikana voort. Mynwerkers ly honger weens geen inkomste nie. Die ironie is dat die “Gift of the Givers” mense wat in werklikheid ‘n betrekking het, met kos en aalmoes uithelp, terwyl duisende wat werklik nie werk het nie, nie dieselfde voordeel van hierdie organisasie ontvang nie.

Hierdie staking raak nou nie net die mynbase en mynwerkers nie, dit raak die ekonomie in sy geheel. Vir groei, moet daar ‘n koopkrag vloei van geld wees. Plaaslike besighede ly daaronder en Rustenburg besighede staar bankrotskap in die gesig. Die staat is van belastinginkomste ontneem, wat enige stimulasie van die ekonomie, veral werkskepping, in sy geheel kniehalter. Die Rand se buitelandse valuta word ook daardeur geraak wat invoere en uitvoere direk raak.

Die regering het basies teruggesit, want die verkiesing was op hande uit vrees vir die verlies aan stemme onder die vakbondlede. Nou kan die regering, in werklikheid ten behoewe van landsbelang, daadwerklik ingryp, selfs drasties optree om die stakings te beëindig, want die volgende verkiesing is vyf jaar in die toekoms.

Die regering is lief om boetes op te lê waar daar nie aan hulle beleidsbepalings voldoen word nie. Ek maak die volgende wysigings tot wetgewing voorstellings:

1. Dat ‘n spertyd, sê ‘n maand maksimum, vir die betrokke partye gegee word om tot ‘n vergelyk te kom, indien nie, dat die staat swaar boetes op beide die vakunie en die werkgewer oplê wat hulle sal dwing om tot ‘n vinnige ooreenkoms te kom.

2. Dat na ‘n tweede spertyd in die arbeidsmark oopgestel word vir ander wat werk soek, en bereid is om te werk vir die loonbesoldiging wat die vakunie verwerp het.