Litnet

Net ter inleiding, die een en ander oor Bart Ehrman, op wie die plaaslike agnostici so graag steun. Ehrman het nie geloofwaardigheid nie. Hy verloor die een debat na die ander en daar is diegene wie sê dat hy die kontroversiële dinge sê bloot ter wille van kontroversie en die verkoop van sy kontroversiële boeke wat daardeur bevorder word. Hy word gedurig weerlê deur baie bekende en gedugte kommentators en vakkundiges soos Dr Timothy Paul Jones, Neil R Lightfoot, Charlie Campbell, F F Bruce, Dr Norman Geisler, Thomas Howe, Jay Smith, Ron Rhodes, Dr Michael Licona, Dr Daniel B Wallace, Greg Koukl, Lee Strobel, Dr William Lane Craig, Dr Ben Witherington en nog andere ook. Dit is asof dit nou ’n soort van spel geword het om te sien wie van hulle Erhman die grootste pak slae kan gee en intussen word Ehrman al meer kontroversieel en die agnostici wat hom ondersteun al meer belaglik juis omdat julle as agnostici hom ondersteun (natuurlik, hoe anders) terwyl hulle te onkundig en insigloos is om te besef dat hulle ook belaglik word. Intussen lag Erhman al die pad bank toe met al die spiritueel dommes wat sy blertse opraap soos soetkoek. Tag! Wat ’n skouspel, julle onbewuste deelname aan die parodie...

Wat betref die betroubaarheid van die Evangelies en die geskiedkundige waarde daarvan, is daar natuurlik ’n deskundige soos Deissmann wat tot die volgende gevolgtrekking kom, nadat die sekulêre kritiek teen die Evangelies in diepte betrag is:

“There are eccentric persons to be found who regard the Gospels as the inventions of anonymous authors of the Imperial period, and deny the historicity of Jesus. The argument is always the same: if Jesus had really existed, the pagan historians of the Roman Imperial period must have mentioned Him; there must be non-Christian accounts in addition to the Gospel traditions; the Christian traditions alone have no value. Now we can say first of all that Jesus has not been ignored by pagan authors. He is also mentioned in the old Jewish texts, and, besides the Gospels, we have a quite different group of early Christian sources.

How far are the Synoptic Gospels historically reliable? We must not be prejudiced against the historical value of the Synoptic Gospels just because we are not absolutely certain of the authors nor of the year they were composed, or because certain other questions relative to their origin must be left open. For the estimation of the historical value of the tradition of the words and work of Jesus it is not essential to know whether they were recorded by an Apostle or by another Christian, or to know whether they were written in 40 or in 60 A.D. It depends entirely on whether the inner probability of their whole character and of the details merit our belief in them. The external evidence compared with that of many other ancient historical texts is certainly very good. From an originally oral tradition which later became fixed in writing, the Synoptic Gospels were composed in their present form about a generation after the death of Jesus. That we deal here with the tradition of the community does not detract from its value, for all traditions concerning spiritual movements are in their oldest forms traditions of the adherents, traditions of the respective communities. And the nature of the personality of a founder of a community can be best ascertained from his followers. In the critical testing, especially of the several sayings of Jesus (die sogenaamde Q-bron), attention should be given to the following possibilities:

1. That the tradition is intact and trustworthy;

2. That in the course of time it has been shortened, expanded, or altered in some way or other; namely, either through mere accident during its eventful history, or through the temper of popular religion, or through unconscious or conscious adaptation to the requirements of the Apostolic Christ-cult.

In many cases even a hasty comparison of the variants of a certain passage will show clear traces of the alteration of the original due to one or more of the causes enumerated. Those sayings of Jesus which disconcert the commonplace intelligence of the dilettante by their paradoxes prove in the proper psychological test to be genuine. A sensitive internal criticism of the variants enables us very often to ascertain the early stages of the variation, and to work back from the variation to the theme and to the Master. The Synoptic Gospels are great treasure houses with a rich abundance of genuine reminiscences of Jesus. Through the entire stratification runs the golden vein of the sayings of Jesus. The fact that the Synoptic tradition is also a tradition of miracles does not detract from the historical value of its tradition. That the Gospels are not merely a collection of sayings but also narratives of miracles was an historical necessity ... The foundations of our historical knowledge of Early Christianity taken as a whole seem to me unassailable. Although hidden to those eyes which cannot see into the depths, they lie huge and massive and imperishable in the depth.”

UIT: Hoofstuk 4, The New Testament in World History van sy lesing "The New Testament In Light Of Modern Research"

Dit vanuit ’n suiwer historiese oogpunt gesien.

Wat betref die betroubaarheid en bewysbaarheid van die inhoud daarvan is dit sekerlik nie net die beroemde prof. Simon Greenleaf  (1783-1853), een van die stigterslede van die beroemde Harvard Law School en die volumes bewysreg handboeke getiteld ‘A Treatise on the Law of Evidence (1842)’ wat vandag nog in gebruik is as gesag, wat uit sy agnostiese staat geruk is deur die betroubaarheid van Nuwe Testamentiese geskrifte nie, maar dié posisie is deur ander, baie beroemdes van meer onlangse aard ook bevestig. Onder hulle tel die beroemde Engelse juris en QC advokaat Sir Lionel Luckhoo (1914 - 1997) wat deur die Guinness Book of Records aangegee word as een van, indien nie dié beroemdste, juriste in Engelse regsgeskiedenis waar hy sê ‘... I say unequivocally the evidence for the resurrection of Jesus Christ is so overwhelming that it compels acceptance by proof which leaves absolutely no room for doubt’. Dan is daar natuurlik ook eertydse ateïs Lee Strobel, die Yale Law School geleerde joernalis en regsake-redakteur van die Chicago Tribune en outeur van ‘The Case for Christ’ wat bekroon is met die Gold Medallion Book Award for Excellence wat die betroubaarheid bevestig.

’n Nota vir Angus - na aanleiding van sy stuitige kommentare elders betreffende die sogenaamde ‘nuwe getuienis’ en soortgelyke snert wat kwansuis Greenleaf se bevindinge sou ongedaan maak – Hierdie mense verstaan die bewysreg en waaroor dit gaan en is in staat om met integriteit na die feite rondom die Evangelies te kyk en te besef – dit is die Waarheid. Op een of ander manier het hulle algar die vermoë om bokant hulle agnostisisme uit te styg en tot Kennis te kom ... maar julle blykbaar nie. Sou dit wees dat te lang blootstelling aan agnostisisme en ateïsme mense gewoon dom maak sodat hulle domastrant bly stry en skop teen die prikkels? Lyk mos vir my so... arme mense. Angus?

Die apokriewe evangelie van Jakobus is nie ’n saak van visioen nie. Daar kan aanvaar word dat daar mondelingse getuienis was wat by wyse van dié ‘evangelie’ geboekstaaf is. Daar is egter ’n goeie rede waarom die apokriewe evangelies nie in die Woord ingesluit is nie – juis vir die tipe redes wat Wouter in ’n kommentaar daaromtrent noem. Maar die belang van hierdie sogenaamde ‘evangelie’ is dat dit ook, gebreke en al, maar net nóg ’n bron is waaruit die feit van die gebruik van die ondersoek vir maagdelikheid blyk, en wend ek dit bloot vir daardie doel aan – meer in besonder, dié van Maria. Die indruk wat geskep word dat die ondersoek eers ná die bevalling geskied het, is uiteraard ’n fout en was die skrywer daarvan ooglopend onkundig daaroor en is dit waarskynlik dat die optekenaar verwittig is dat die ondersoek plaasgevind het, maar self sommer die dramatiese detail ingevul het in onkunde (dit is een van die grootste redes waarom die apokriewe nié as deel van die Woord gereken kan word nie). Maar die versinsels beteken nie dat niks daarin van belang is nie – mens kan maklik die kaf van die korrels skei (net bietjie insig nodig). Die enigste nut wat dié evangelie in dié verband het, is die blote feit dat dit ’n gebruik bevestig dat vroue vir hulle maagdelikheid ondersoek is indien dit in gedrang of geskil gekom het – soos baie pertinent in die geval van Maria. Die dramatiese detail daarvan is egter waarskynlik dramatisering en onbetroubaar en strook nie met die ander omringende getuienis nie – maar dit bevestig die feit van so ’n maagdelikheid ondersoek en die (ongedramatiseerde) resultaat. Die waarskynlikheid dat enigeen, ook Salome, eers dié tipe van ondersoek sou doen ten tye van bevalling is uiters gering weens die feit dat die gemeenskap bewus was van die swangerskap én van die ongehude staat van Maria en sou dié toets alreeds plaasgevind het op die tydstip dat dit duidelik geword het dat Maria inderdaad swanger was. Met die apokriewe geskrifte moet mens maar in staat wees om die paar korrels van dikwels heelwat kaf te skei. Wat jy poog te doen, is om die korrels saam met die kaf uit te smyt. Trouens, dit is oor die algemeen jul benadering... is dit omdat julle die korrels nie van die kaf kan onderskei nie? Wil so voorkom.

Die res van die waarskynlikhede soos ek dit weergee in die artikel is steeds deurslaggewend.

Maar mense soos Wouter behoort mos te weet hoe dit werk. Soos met die film ‘Noah’, het die skrywer/s van die sogenaamde Jakobus evangelie (apokrief) soms maar die poëtiese lisensie oordadig ingespan en bietjie werklikheid met baie fiksie vermeng tot (vir hom) ’n interessante verhaal. – in hierdie geval, is die vervaardiger (Aranofski) ’n ateïs. Hy het die lakunes (onbelangrike geskiedenis is uitgelaat) in die Genesis verhaal sommer deeglik ingevul met baie aksie, drama en karakters en sommer sy verbeelding laat vleuels kry oor die Nephila, wat hy soos gruwelike goggas voorstel en dan ook sy eie effe psigotiese omgewingsdeterministiese agenda gepromoveer. Tog is die kernelemente almal waar en daar – Noag as protagonis, die boosheid en gruwels van die mensdom, die Nephila, die globale vloed as straf, die uitwissing van alle lewe behalwe dié op die ark. So, hy het ook die paar korrels geneem (Noag en die vloed is werklikheid) en sy eie dramatiese kaf-versinsels daaromheen gekonstrueer al verstaan hy glad nie die Spirituele relevansie van die hele gebeurtenis nie. Hy gee ook erkenning aan die sogenaamde ‘Creator’ as Wese Wie skep en vergiffenis skenk (hoewel hy wat Aranofski is nie mooi weet hoe dit werk nie). Tog verleen hy erkenning aan die kernfeite. Die ateïs het vordering gemaak, maar het nog lang pad voor. Ek vind dit egter interessant hoe die Bybel mense en veral ateïste, inspireer.

Terug by die onderwerp.

Die vier Evangelies soos ons dit het in die Bybel, is deur mense geskrywe maar deur God ingegee (geïnspireer en in die essensie daarvan, gelei).

Die vier Evangelies  is deurspek met getuienisse van feitelike waarnemings, gesprekke, gebeure ens. Hoe Wouter die onsinnige aanmerking kan maak dat dit nie geskiedenis is nie, is onbegryplik insigloos. Dit is verhalings van feitelike gebeure, maar wat algar Spirituele implikasies het. Wanneer die HERE Jesus, byvoorbeeld, met mense gepraat het, was sy dissipels altyd by – verál Jakobus en Johannes. Hulle sou waarskynlik aantekeninge gemaak het van wat die HERE sê juis om dit te boekstaaf en al sou hulle nie aantekeninge maak nie, was SY teenwoordigheid en SY lering baie duidelik só ingrypend dinamies en treffend dat hulle noukeurig aandag gegee het en natuurlik kon onthou tot dit geboekstaaf is (laat my dink aan een van Ehrman se sottighede waar hy beweer die Evangelies kan nie betroubaar wees nie omdat dit eers na verloop van dekades geskrywe is – kan mens só kortsigtig wees). Dan is daar ook nog die derduisende mense wat Jesus Christus gevolg het en SY prediking gehoor, gesien en dade beleef het, wat geraadpleeg kon word en sekerlik wel geraadpleeg is.

Dit natuurlik nou bo en behalwe die feit dat die opgetekende Evangelies as deel van die Woord, algar deur God Self geïnspireer is.

Wat ek dus weergee is, dat benewens die inspirasie as bron vir die geskrewe Evangelies, is daar ook die bewysregtelike aspekte van die beskikbaarheid van primêre getuienis asook korroborerende omringende getuienis wat die betroubaarheid van die geskrewe Woordvas bevestig. Deissmann is dus korrek waar hy sê dat dit nie saak maak of daar vandag twyfel is oor deur wie presies en wanneer presies die Evangelies opgeskrywe het nie, die getuienis van die betroubaarheid van die inhoud daarvan is só oorweldigend dat slegs insigloses (... those eyes which cannot see into the depths ...) daaroor kan twyfel.

Skeptici en agnostici beweer dat die verswyging van die weë en werke van die HERE Jesus Christus in sekulêre bronne van die tyd daarop dui dat die nie bestaan het. Maar hulle het dit agterstevoor. As daar wél sulke bewerings van só ’n Mens soos Jesus Christus was – en alles dui daarop dat daar was - sou juis daardie bronne die onwaarheid daarvan behandel. Maar wat vind ons? Hoewel min, is die inligting wat ons wél in sulke bronne vind, algar bevestigend van die plaasvind daarvan. Selfs nie eens die antagonis Celsus ontken dit nie, maar probeer dit verdraai. Dus, die enigste waarskynlike en aanvaarbare rede waarom die sekulêre skrywers van die tyd nie die gebeure in meer detail bespreek het nie, is omdat dit van Romeinse kant, te ‘onbenullig’ was en van Joodse kant, was hulle te bang vir die gevolge. Maar die betrokkenes het algar aantekeninge gemaak en dit is wat ons vandag in die Woord lees.

Dan is dit natuurlik ook só dat die Waarheid onvernietigbaar is. ’n Ondersoek in die geskiedenis en die internet sal ’n eeue lange ononderbroke aanslag van skrikwekkende aard en omvang teen Godsake openbaar - massa antagonisme, aanvalle en aanslae oor ’n baie wye spektrum heen – van fisieke leed regdeur die spektrum tot by verbete pogings tot intellektuele verdagmaking ten aansien van haas elke belangrike aspek van die Christelike geloof en Godsake en verál teen die integriteit van die Woord... en die resultaat? Die Christendom gaan stééds van sterkte na sterkte. Net die Waarheid kan só ’n eeue lange aanslag só gemaklik weerstaan én boonop floreer.

Laat die randgevalle, die lou draadsitters, maar tydelik afval (ons sien die tendens in Wes Europa en Kanada). Na alles, die getroue en betroubare Woord sê vir ons al ongeveer die afgelope tweeduisend jaar gelede dat dit só sal gebeur (2 Tessalonisense 2:3). Hopelik kom hulle weer tot beter insigte en bekering – die gelowiges sal egter vasstaan en vermeerder en inderdaad floreer hul geloof onder dié tipe van druk.

Kobus de Klerk