Litnet

Gisteraand was die laaste wedstryd van die rugbyseisoen. My seuntjie loop met trane in sy oë kar toe, nadat hy vir die soveelste keer op die reserwebank moes sit en nie eens 5 minute speeltyd gekry het nie.

Nes hy, en ’n hele paar ander outjies, ook nie speeltyd gekry het in meeste van die ander wedstryde nie.

Ek sou die heel eerste wees om te erken dat my outjie nie die mees talentvolle speler is nie. Daarom speel hy vir die vierde span. Of nee, daarom sit hy langs die veld wanneer die vierde span speel, asook tydens oefeninge.

Ek en die ander ouers ry ook al vir maande soos gekke elke middag getrou na oefening ná oefening, en wedstryd ná wedstryd toe, met die hoop dat ons outjies darem ’n paar minute sal kan speel. Dikwels beskaam dié hoop, beaam my mede-ouers toe gisteraand langs die veld.

Ons vierde span is nie eens naastenby in aanmerking om die liga te wen nie. Nietemin dink die afrigter dit toe goed om toe gisteraand ’n derdespanspeler as reserwe op die veld te sit, terwyl my seuntjie en sy ander reserwe-maatjies sit en koudkry op die reserwebank.

Meneer die afrigter: Jy verstaan duidelik nie waaroor dit gaan nie. Wen is nie alles nie. Nie eens naastenby nie. Veral nie vir die vierde span nie, en BESLIS nie gisteraand nie. Die kans vir selfs ’n eerstespanspeler om vir die Bulle of die WP te speel, is een uit ’n honderd.

Op die ouderdom van 9, 10, 11, ag, selfs tot op 18, is deelname en entoesiasme veel meer belangrik as een of ander misplaaste obsessie met die wen van irrelevante wedstryde, en veral vir die derde en vierde spanne. As jy nie hierdie eenvoudige konsep verstaan nie, hoort jy waarskynlik nie in jou pos as die bewaarder van kinders se entoesiasme en drome nie.

Joe Pieterse