Foto: Canva
Waar stilte woon
Daar is kamers in ’n mens waar lig nog nie geleer het om sy naam te sê nie;
vertrekke sonder vensters, waar afgestorwe name soos stof op rakke bly lê.
Ons dra die verlede soos winterbome hul kaal takke dra:
sonder versiering, maar steeds gewortel in grond wat niemand meer sien nie.
Elke litteken stuur ’n wortel dieper;
elke traan word ’n rivier wat, al loop dit ondergronds, die see bly onthou.
Soms raak die wêreld so wyd van geraas dat ’n stem oplos teen die hange van stilte.
Maar selfs ’n enkele fluistering kan ’n hart uit sy winterslaap roep.
Want hoop kom selde met oop hande en harde woorde.
Dit sit langs jou wanneer die stoele rondom jou leeg word;
dit raak jou aan soos ’n wind wat nie vra om gehoor te word nie.
Dit herinner jou dat die son nie verdwyn wanneer wolke oor hom trek nie;
dat lig soms net agter ’n sluier wag vir ’n oopbreek van lug.
En wanneer jou laaste vrees moeg word vir sy eie vlug, sal jy miskien ontdek:
die donker was nooit jou eindbestemming nie.
Dit was die diepte waarin jou lig geleer het om sonder toestemming te brand.