Litnet

Foto: Canva.com

Waar die aarde treur

Waar die aarde se trane 
yskoud aan my voetsole lek, 
wil ek myself op Everest
onder die hemel uitstrek; 
reg onder die Melkweg 
met my arms om die maan 
in stille omhelsing 
van ’n koel somersaand.

Ek wil die nag se skoonheid 
en towerkrag beleef; 
aanskou hoe sy die sterre 
in haar kobaltkleed inweef; 
terwyl die planete pirouetteer 
en op die klanke van nagmusiek 
om die aarde roteer; 
om my siel aand na aand 
van voor af te begroet 
met die asemrowende skoonheid 
van Aurora se gloed.

Daar wil ek vry wees 
onder ’n vergulde sterrefleur 
en vreesloos vergeet 
van die wêreld se hartseer
en die aarde wat treur.