Vrouedag-skryfkompetisie: Die vrou wat ek onthou

  • 0

Jy't my bejy toe jy my afskil
deur sagkens in my oor te fluister,
my laat verstaan ek is jou alles.

Met gebroke glas van blouvlamhart
het jy my hier op die aarde gelos,
met net asyn om die seer te blus.

Ek sit sonder jou hier,
ek sit kaal,
ek sit leeg.

Jy was my middernagson,
my warm koffie.
Jy het my toegedraai,
weggesteek,
onder jou hartkombers.

Ek versmoor terwyl ek wegdroom -
wegdroom na jou.
Ek beskryf jou woordloos
omdat my woorde wegsink,
verdwyn,
in my geheue van jou wat kwyn.

Dis elke dag se verlang
bang ek sal vergeet.
Ek moes een laaste keer jou in die oë gekyk het,
lank genoeg sodat jy in my geheue kon leef,
ek moes totsiens gesê het.
Ek moes.
En nou, is jy net
Die vrou wat ek onthou.

  • 0

Reageer

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


 

Top