Litnet

Dit wil voorkom asof darwiniste vandag poog om deur hipotese gebou rondom komplekse biologiese en fisiologiese prosesse (Stephan noem nege sulkes) aanspraak te maak op die sukses van darwinisme as model. Dus, hulle probeer verwarring skep deur ’n reeks komplekse prosesse en ineengevlegte hipotese rondom dit, voor te hou en op só ’n manier die aandag af te wentel van die feit dat die hele darwinistiese evolusionêre hipotese alreeds fataal in sy essensiële en basiese konstruk gefaal het.

Maar ons gaan hulle terugbring by die grondbeginsels van darwinisme om uit te wys dat ons hulle klugspel ontrafel het.

Die darwiniste hier rond maak aanspraak (evo devo) daarop dat die werking binne die genetika, byvoorbeeld, hulle hipotese van intelligensielose en onontwerpte komplekse lewe en die ontwikkeling daarvan uit sogenaamde ‘eenvoudige’ vorm/e, bewys en ondersteun.

Met ‘eenvoudige’ vorm word bedoel die eenvoudigste vorm van biogenetiese selletjie/s of repliseerder/s wat deur ’n proses van abiogenese (lewe uit nie-lewe) ontstaan het (hoe, kan hulle op eie erkenning ná twee eeue se probeer, nie sê nie en Dawkins noem dit “luck”)wat dan by wyse van toevallige, lukrake seleksie en mutasie ontwikkel het tot waar die kompleksiteit van lewe binne die aardse biosfeer vandag, is. Die kruks van die saak vir die darwinis is dat die darwinistiese hipotese in sy neo-darwinistiese gewaad, steeds poog om te bewys dat lewe sónder betrokkenheid van die Skepper só uitermate kompleks ontwikkel het en steeds ontwikkel.

Die eerste en grootste probleem vir die darwinis is dat hy op geen wyse hoegenaamd kan bewys hoe die eerste repliseerder/s in die lewe gekom het, om vandaar te kon ontwikkel nie. Dit wil sê, hulle kan ook glad nie bewys dat abiogenese hoegenaamd plaasgevind het, nie – dit is ’n blote, wilde hipotese. Hulle kan dus ook nie ontken, dat die eerste lewe deur God geontwerp en geskep is, soos die Woord dit verklaar, reeds meer as duisende jare gelede, vóór daar nog biologiese wetenskapsbeoefening was. Dus ’n uiters betroubare antieke bron, gegee deur die Skepper Sélf.

As wetenskaplikes, behoort biologiese wetenskaplikes dus ook, verál in die lig van hulle onvermoë tot bewys andersins, daardie te weg ondersoek, want die Bron wat Hom al in antieke tyd uitlaat (in die opgetekende Woord) oor relevante wetenskaplike aangeleenthede móét relevant wees en ís relevant, verál waar die hedendaagse wetenskap nié ’n oplossing kán vind vir hulle hipotese oor die ontstaan van lewe, nie.

Darwinistiese evolusioniste het al vir die afgelope byna twee eeue geleentheid gehad om hulle bewys voort te bring en gefaal. Hulle is uitgedien en hulle tyd is verby. Tyd om aan te beweeg na Waarheid. Elke wetenskaplike wat sy amp werd is, sal, wanneer hy deur ’n nuwe dissipline gekonfronteer word, soos die betrokkenheid van skepping in die Spirituele dimensie wat manifesteer in die fisiologiese biologiese dimensie, eerstens ’n geskikte teorie formuleer en dan besig raak om geskikte metodes, tegnieke en toerusting (indien van toepassing) te vind en ontwikkel om by wyse van die biologiese metode vir die haalbaarheid van die teorie te toets totdat bewyse ook langs dáárdie weg gevind is.

Maar ons vind dat darwinistiese bioloë eenvoudig nié belangstel om langs die aangewese wetenskaplike metode te soek, nie.

Hoekom is dit belangrik? Dit is van kardinale belang, want omdat God, ooreenkomstig die antieke bron, die Woord, die eerste lewe, geontwerp en geskep het, beteken dit ook dat God dit só geontwerp het dat alles in die natuurwetenskappe juis oor die verloop van eeue só uitval en afloop soos ons dit wel uit die fossielrekord en vandag sien gebeur.

Dit beteken ook dat die darwinistiese leerstuk alreeds de novo faal, want dit is juis daarop gerig om die betrokkenheid van God as Ontwerper en Skepper te negeer – darwinisme is dus nié ’n wetenskaplike metode nie, maar ’n suiwer religieuse filosofie wat daarop bereken is om ’n alternatief vir die Christelike Godsdiens te bied en propageer.

Professor Michael Ruse, ex-Christen en darwinistiese evolusie stalperd, stel die dilemma van hulle só:

“But I am coming here and saying, I think that philosophically that one should be sensitive to what I think history shows, namely, that evolution, just as much as religion -- or at least, leave "just as much," let me leave that phrase -- evolution, akin to religion, involves making certain a priori or metaphysical assumptions, which at some level cannot be proven empirically. I guess we all knew that, but I think that we’re all much more sensitive to these facts now. And I think that the way to deal with creationism, but the way to deal with evolution also, is not to deny these facts, but to recognize them, and to see where we can go, as we move on from there.”

“This doesn’t mean to say that I don’t want to stand up for evolution, I certainly do. But I do think that philosophy of science, history of science, moves on, and I think it’s incumbent upon us who take this particular creationism - evolution debate seriously, to be sensitive to these facts, and not simply put our heads in the sand, and say, well, if we take this sort of stuff seriously, we’re in deep trouble. Perhaps we are. But I don’t think that the solution is just by simply ignoring them.” - Saturday, February 13, 1993, 1993 Annual Meeting of the American Association for the Advancement of Science, at the symposium "The New Antievolutionism".

“Evolution is promoted by its practitioners as more than mere science. Evolution is promulgated as an ideology, a secular religion—a full-fledged alternative to Christianity, with meaning and morality. … Evolution is a religion. This was true of evolution in the beginning, and it is true of evolution still today.… Evolution therefore came into being as a kind of secular ideology, an explicit substitute for Christianity”. – “Saving Darwinism from the Darwinians,” National Post, May 13, 2000, p. B-3.

Tyd om aan te beweeg – heeltemal weg van die mislukking - darwinistiese tipe evolusie – af, na God, die Skepper toe.

Groete,
Kobus de Klerk