Litnet

 

Ek kyk weer na daardie foto, selfversekerd, die baas en is daar geen twyfel nie van hoe belangrik hierdie persoon is nie en dring hy ook aan dat hy as die belangrikste behandel word in 'n episode wat dit as onderwerp gehad het en die toon van die hele verhaal aangee. 

 

Hierdie is 'n fiktiewe persoon wat 'n werklikheid behaal het soos min skepping uit die kunste kon doen. 

 

Harold Bloom sal aanvoer dat Hamlet, Falstaff, is so werklik soos enige mens van vlees en bloed en ek vermoed dat James Gandolfini dit vir Tony Soprano ook moontlik gemaak het. Ek ervaar daardie werklikheid met Hamlet as 'n voorbeeld om Harold Bloom se stelling te onderskraag. 

 

Tony Soprano het so werklik in ons verwysings geword as wat Barack Obama byvoorbeeld is en dit vind ek verstommend en gee weereens die eer aan James Gandolfini die persoon wat Tony Soprano lewend gemaak het.

 

Enige iemand wat die reeks gevolg het sal weet hierdie was een komplekse persoon en het ek lank getob oor hoe om sin te maak van Tony Soprano. 

 

Heel onverwant tot hierdie nuus is daar vandag in die New York Times die volgende paragraaf wat my weer laat dink het hieroor en dan mense in die algemeen: 

 

We don’t give other people credit for the same interior complexity we take for granted in ourselves, the same capacity for holding contradictory feelings in balance, for complexly alloyed affections, for bottomless generosity of heart and petty, capricious malice. We can’t believe that anyone could be unkind to us and still be genuinely fond of us, although we do it all the time.

 

Baie dankie

 

Wouter