Litnet

Foto: Canva

Simbaal van die suburbs

ek like die simbaal van die suburbs
met Ma se voetspore nog in die
oggendmis verweef,
en ek destyds in my wiegende wa,
veilig, knus waar sy my
vinnig deur die lies van die park stoot,
sy wat altyd in oortreffende trap was

groen bome oral verspreid
kopknikkende ou eikevaders,
in die somer se vroeë suidoos,
swaeltjiebekke wat klei laai en skep
onder ’n balkon se broekie lace-kêps

en Ma se voetspore in die wind verweef,
waar sy gereeld met haar ACVV-lysie van
deur tot deur vir die armes betuig

ek lê op my rug in die gras,
’n stukkie osmose waar
die vars blou my belek,
die bergskanse wat knie vou
voor die nuwe dag se hartlike strek

en Ma se voetspore soos stuifmeel,
’n mandjie oor haar arm
tot by Mrs Hilterman se deur,
om te sorg vir die siekes keer op keer.

’n blinkoogspreier wat huiwer en spuit,
die posman wat “Jan Pierewiet” fluit,
iewers speel ’n kadetorkes vir volk en afrika,
deur ’n venster rys ’n klavier se weemoedige
pa de da

en Ma se voetspore steeds verweef
tussen die ou vaders wat buk en knik,
haar spore wat in die aandstonde rinkink,
daar waar die black-eyed susans
langs die mooi rivier se wal
vir altyd bly waak en wink