Die noordewind se habitat
troon verdiepings hoog bo die stad.
Op ’n oop stuk beton tussen waaipuin en skroot
vaar ’n vrou woedend uit oor ’n moord.
Sy slaan die lug verwoed met pype
en kla dit aan van tien duisend vergrype.
Haar snikke verdwyn in die wind wat bly tier.
Die sterre hoog bo haar is kolke wat gluur.
Op jou graf, o wind, op jou graf moet staan:
Hier eindig vir ewig jou moordende baan.
Maar die gebou is die wind se harmonika
en alles moet dans na sy logika.
Deur alles wat leef, blaas die wind nes hy wil,
en alles moet saamwaai; al wat ontsnap is ’n gil.
Dis die wind se swart toorkuns: met duistere spoed
word splinters naalde, helder watertrane en bloed.
Teen middernag is vir die weduwee niks oor,
maar die wind bedaar toe sy ook ’n vlerkgedruis hoor.
’n Engel kom sit soos ’n duif op beton.
Hy is grys en geroes en vaal van die son.
Hy fluister vir haar towerkoere in,
dis hoe haar plan teen die wind toe begin.
In haar pas gevonde blydskap,
neurie sy ’n deuntjie oor gereedskap:
Waaiskroot,
leer en lood,
seil en spykers,
klein en groot.
Uit omgewaaide bouwerk klink vreemde musiek;
die note is huiwerig, die orrel mankoliek.
Die wind wil sy tot musiek bekeer,
dis daarom dat sy aanhou probeer.
Van nuwe begin tot amper klaar
bou die weduwee aanmekaar.
Die kontrakteurs hou nou die hele stad gelukkig.
Die weduwee se wonder is vir hulle ook nuttig.
Waar bouers werk, daar gaan sy hulle voor.
Van die moordwind het later nog niemand gehoor.
Werkers bring kos, gereedskap en dank.
Sy speel vir hulle orrel hul hele lewe lank.