Litnet

Jare terug, rondom 2002 tot 2007, het ene Pollyanna briewe aan SêNet geskryf.  Ook blogs op LitNet gepleeg.

Om te sê dat haar geskrifte mense ontstel het, sou wees om dit sagkens  te stel. Haar blogs was provokasies vir SJWs in die ergste graad.

Pollyanna took no prisoners. Sy het verstaan hoe om mense die bliksem  in te maak. Hulle knoppies te druk. Pollyanna was die bête noire van als  wat gay was op LitNet. Nou kyk, Pollyanna was geen homofoob nie. Sy en haar vriendin, W, was goeie maatjies met heelwat gays, soos ene Hugo, met sy  faux-leerbaadjie (Hugo was skynbaar 'n atipiese gay persoon; een  sonder kleresmaak). Hugo het vir P en W drankies gekoop in Mystic  Boer, voor ek haar ontmoet het. Die fotograaf op ons troue, Johan, was  eweneens gay. Pollyanna was mal oor  hom.

Eintlik was Pollyanna 'n groot kampioen vir die "underdog". As die  Bulle, Leeus of die Haaie sleg gespeel het in die Superrugby, was sy  outomaties aan hulle kant. My en haar eerste bakleiery as 'n paartjie  was toe ek die karwag by The Blue Crane-restaurant in Brooklyn nie  ordentlik beloon het nie. Pollyanna was ook aanhoudend beskuldig van 
 rassisme. Ek is egter telkens deur Pollyanna uitgehaal as ek nie die  pompjoggies ordentlike fooitjies gegee het nie. Een van haar werk se  drywers, Warwick, 'n Zimbabwiër, het soos 'n baba gehuil toe hy hoor  sy is dood. Haar baas, J, iemand vir wie Pollyanna in sy gesig sou  spot oor sy "pointy shoes", kon eenvoudig nie haar dood kleinkry nie, 
 en het in ons huis kom ronddwaal, twee dae nadat Pollyanna dood is.

 Pollyanna was weliswaar iemand wat daarvan gehou het om die kak te  roer. Lank voor die klimaat van die waansinnige politieke korrektheid  wat tans heers, het Pollyanna die wind sien waai. Sy was iemand wat 
 haar verkneukel het daarin om te sien hoe verontwaardig die mense  gereageer het as sy on-PK goed geskryf het. Sy het niks teen gays  gehad nie, maar hulle nietemin in die rooi in gedruk. Nie omdat sy hulle regtig fundamenteel gehaat het nie; sy was bloot net lief daarvoor om  mense te "rev", om 'n reaksie te verkry.

Pollyanna was 'n insomniac. Talle nagte, om 02h00 in die oggend, het  ek omgedraai en gekyk hoe sy op haar iPad lees.  Sy het maklik drie boeke per week op haar iPad gelê en lees; alles.  Dostojewski en Hemingway. Ettiene le Roux. Koos Kombuis. Breyten. James Joyce.

Pollyanna en ek was mal oor live music. Jan Blohm het hom verbeel hy  ken ons en ons telkens kom groet as ons 'n hele paar bottels wyn  sterk was. Bra Piet eweneens.

En toe, een swart, swart, swart Vrydagmiddag, kom sy tuis van die werk  af. Sy kla dat sy sukkel om asem te haal.

Ek dag dis maar die gewone asma waaraan sy al jare gely het. Ek vat  haar dokter toe. Hy skryf medikasie voor. Later die middag raak die  asemnood toe erger. Ek jaag met haar, 190km/h, hospitaal toe.

 In die skemerdonkerte van die godvervloekte Vrydagaand.

 Teen die aankomende verkeer in.

 Sy sterf egter langs my in die kar.

 Wat 'n fokken godskreiende, vervloekte dag.

 Dit sal vandag twee jaar wees.

 Pollyanna se wewenaar