Litnet

Foto: Canva.com

Pappa

My pa het oud geword 
en klein en krom: 
oor sy gesig en moeë lyf 
is in diep lyne 
die kronkel-storie 
van ’n arbeidslewe 
ru en stram geskryf. 

My pa se woorde 
is aan’t verdwaal: 
hy bring te dikwels 
sy hande by, 
laat verontwaardig  
sy gedagtes 
– van sin ontsê – 
deur stom vingers gly.

My pa se kyk 
het dof geword: 
hy sien deur waas 
wat vae perspektief  
in die skemer van 
sy gesigsveld plaas.

My pa se hande 
het hul vasvat verloor, 
sy knobbel-vingers 
bewe as hy werk; 
sy voete loop 
’n skuifel-spoor, 
hy staan nie meer 
voor in die kerk.

Maar as hy stil 
sy hande vou 
en by sy 
Heer gaan sit: 
word hy weer regop, 
weergalm sy woorde, 
skyn sy oë 
en als in hom 
word helder en wit 
– soos altyd – 
as Pappa bid.