Litnet

Wouter plaas ’n baie interessante kommentaar by ’n ander artikel wat ek geplaas het, oor wat Richard Holloway en Karen Armstrong as liefde beskou en Wouter lewer dan kommentaar daarop vanuit sy oogpunt as agnostikus en skiet dan gebruiklik as slotsom die gelowige se Liefde af en gee sy stem vir die sekulêre benadering van wat hulle, liefde noem. Wouter vermeld ook die artikel wat ek geplaas het oor wat Liefde werklik is - God is Liefde.

In die proses van Wouter se beskrywing van, wat hy aardse liefde noem, herhaal hy feitlik verbatim woorde wat ek in ’n kommentaar net voor syne geplaas het en gesê het dat gelowiges se lewens gevul is met vrede, vreugde, toekomsvisie, toekomsverwagting, vryheid, positief, vol hoop en verwagting, kennis en insig terwyl dit nie die geval by agnostici is nie – te oordeel aan hoe hulle hulself op openbare forum kwyt van dinge. Wouter meen dat meeste van daardie kwaliteite ook deur agnostici geniet word.

Maar as dit so is Wouter, waarom sien ons bykans sonder uitsondering net die teenoorgestelde waar agnostici aan openbare forums deelneem oor dieper sake? Daar is mos darem ook die ou geykte spreekwoord wie sê waar die hart van vol is loop die mond van oor – meer as 2000 jaar gelede al deur die HERE Jesus Christus die wêreld ingestuur. Dit is ’n spreekwoord wat vandag steeds net so kragtig geld soos destyds en Wouter het dit self ook al gebruik. Wat ons dus sien, weerspreek direk waaraan Wouter lippediens doen.

Op die ou end vind Wouter as agnostikus se siening van liefde uitdrukking in die sy bewering dat die prys van gelykheid in hierdie wêreld dan 'n ewigheid van straf in die volgende is. Sekulêre, humanistiese gelykheid wat hy gelykstel aan liefde. Wouter bespreek ook kortliks diskriminasie teenoor homoseksuele mense en beskryf dit summier as liefdeloos.

Maar wat verstaan mense soos Wouter van ’n ware gelowige se Godgegewe gawe van liefde?

As dit by homoseksualiteit kom, waarteen het gelowiges dit werklik? Iemand wat ’n homoseksuele mens verwerp, doen nie die wil van God nie. God verwerp nie homoseksuele mense nie – ons doen dit ook nie. Wouter en die skrywers wat hy graag aanhaal, is dus verkeerd en bevooroordeeld in sy benadering teenoor gelowiges en hulle siening oor homoseksualisme. Maar dit wat sommige homoseksuele mense doen, dít is wat vir God en gelowige aanstootlik is, naamlik die beoefening van homoseksualiteit. God en gelowige verwerp dus nie die mens nie maar dit wat die mens doen wat teen God se Gebod skrei. Net soos die gelowige die owerspelige mens liefhet, maar sy owerspelige gedrag verwerp want God verwerp dit as ’n gruwel en so is daar baie voorbeelde.

Die sekularis sal egter daarop aandring dat mens diesulkes net moet laat begaan. Ek sien egter nie dat hulle dieselfde pleidooi lewer ten aansien owerspeliges en losbandiges nie of dat hulle dit probeer goedpraat asof dit normaal is, nie. Owerspel en losbandigheid bring mettertyd groot hartseer en destruksie mee – en homoseksualisme (die praktyk daarvan) ook. Algar is ’n gruwel voor God.

Maar God se Liefde is juis daarin dat hy ons nie nou veroordeel daarvoor nie – maar Hy gee ons die volkome geleentheid om dit af te lê voor dit te laat is (Johannes 3:16-18). Dít is waar die Liefde inkom.

Wanneer die gelowige dus die optrede van ’n ander berispe en uitwys as sondig, is dit nie ’n daad van liefdeloosheid nie, maar inderdaad van Liefde – want dáárdeur waarsku die gelowige die ander van die gevaar wat voorlê, naamlik dat volgehoue gruwelike optrede uiteindelik wél tot sanksie en hartseer sál lei. Dit is nie ’n proses wat aan die mensdom onbekend is nie – dit word elke dag van die mensdom se lewe toegepas – van die verhouding ouer tot kind in die ouerhuis tot by die verhouding owerheidsweë tot onderdaan in die breë gemeenskap. Niemand beskou dit dus as liefdeloos nie, maar inderdaad as noodsaaklik en gepas ter wille van ’n ordelike samelewing. Waarom wil die agnostikus dit dan verwerp in ewigheidsverband?

Die punt is dat niemand owerspel, losbandigheid in isolasie pleeg nie – net so ook nie homoseksualisme nie – daar is áltyd ander se belange wat benadeel word en dáárom die Goddelike verbod – moenie aan ’n ander doen wat jy nie ook wil dat die ander ook aan jou moet doen, nie – dit is die Goeie Goue Reël in menseverhoudinge (Mattheus 7:12; Lukas 6:31). Die hartseer en ongelukkigheid wat ’n owerspelige, losbandige of homoseksualis ander aandoen, is verkeerd en ’n gruwel. Daar is nié geseënde nadraai van sulke optrede nie.

Ek gebruik bloot owerspel en losbandigheid as voorbeelde van báie (alle) sondes wat nie goedgepraat kán word nie en dit sluit homoseksualisme in. Hoekom dit wil goedpraat as dit soveel konsternasie, siekte en ongelukkigheid meebring, vir eeue al? Dit is baie vreemd dat enigiemand dit probeer goedpraat.

Volgehoue sonde lei dus onvermydelik tot hartseer en swaarkry van naasbestaandes in die hede en na uiteindelike straf vir die opsetlike oortreder in die hiernamaals. Om iemand daaroor aan te spreek en so ’n persoon te waarsku oor die gevolge van sy optrede, nou in die hiernamaals, is dus niks anders nie as ’n omgee-daad, ’n liefdesdaad – en baie onselfsugtig, want die een wat waarsku doen dit ten koste van sy persoonlike gewildheid.

Dit is die plig van elke Liefdevolle mens, om die ander teen gevaar te waarsku – hetsy in die vlees of in die gees, want dit is God Wie ons daarin lei om te waarsku (Esegiël 3:16-21).

Om iemand te sien kwaad doen en hom dan daarin te paai en goed te praat ten spyte van die omringende gevolge van sy optrede vir sy naasbestaandes en vir hom in die hiernamaals, is ’n daad van opperste selfsug, want so iets word net gedoen om die guns van die oortreder te wen ten spyte van die koste en gevolge daarvan vir die oortreder.

Liefde is ’n gawe van God aan elk mens. Elke Godsgeskape mens word met die gawe van liefde gebore. Dit word ook weerspieël in Wouter se aanmerking dat dit vir hom paradoksaal is dat dit wat kwansuis die geloof in God se sterkste punt is, naamlik die Liefde, in elk geval onlosmaaklik deel is van die mens en uitgeleef word daagliks. As ateïstiese agnostikus sien self Wouter dié Godgegewe gawe raak en verleen hy erkenning daaraan. Dit is immers een van die bewyse dat die mens deur God geskape is. Dit is dus ’n gawe wat elke mens het – ook die ongelowige mens, net soos God Sy Son van Genade laat skyn oor alle mense, ook die onregverdiges.

Maar wat doen die mens met dié gawe? Baie mense gebruik nie hul Godgegewe gawes nie en baie mense misbruik dit … dit sien ons ook met die gawe van Liefde. God waarsku egter teen dié soort van ding (Mattheus 25:14-30) en dit geld vir álle Godgegewe gawes, ook die Liefde. Liefde se misbruik, soos die wyse waarop Wouter dit voorstel, word later liefdeloosheid, veral in die hand van die Goddelose, en ’n instrument van selfsug.

Daar is ’n ou gesegde in die Woord, wat ook selfs vandag nog in ons moderne samelewing weerklank en aanwending vind – selfs die barmhartigheid van die Goddelose, is wreed (Spreuke 12:10). Die Goddelose sal ter wille van sy eie persoonlike gemaksone en voorkeure, ’n ander sien afsak in die verderf, soos met die goedpraat en beskerming van Goddelose en ongehoorsame optrede, sonder om selfs net ’n oog te wink.

Die gelowiges, daarenteen, sal werklik liefde betoon deur eerder só ’n persoon van die verderf te probeer wegstuur - meer dikwels as nie, ten koste van sy eie gewildheid. Waardering is daar mos nie, want die liefde is só onderdruk by die Goddelose, dat hy soos ’n dier optree. Ons sien dit mos – as jy jou hond wat in ’n strik vasgevang is, uit ware deernis en liefde wil uithelp, sal dit jou byt omdat dit nie begrip het vir die goed wat jy besig is om te doen nie – net so en vir dieselfde rede, sal die Goddelose jou byt omdat jy hom in liefde van die afgrond af wil wegstuur. Dit sien ons gereeld ook hier op hierdie forum. Hier is baie verstrikte honde.

Kobus de Klerk