Litnet

Wanneer iemand aanspraak maak daarop dat hy in God glo, maar sy uitlatings oor wat hy glo en nie glo nie - veral waar dit die Woord aangaan en sy oortuigings so selektief is dat hy sommige dele aanvaarbaar en ander onaanvaarbaar vind in die Woord – is sodanig dat die geharde ateïs en die ander agnostici opgewonde raak oor sy uitlatings, soos in die geval met Cornelius en Duitswester, dan moet hy besef dat hy die pad byster geraak het, wég van God af. Dit is eintlik logies – die agnostikus kan homself nie sovêr kry om énigiets sinvol betreffende God te glo, nie. Daarom stel hy hom dit ten doel om die Woord te probeer afbreek, soos ons met hulle hier sien doen.

’n Ander baie belangrike aspek van sulke draadsitter-ongelowiges wat hulleself vir gelowiges uithou, is juis in die aspekte omtrent hul benadering en getuienis daaroor wat die agnostici so opgewonde maak. Die feit dat hulle juis deur agnostici besing word omdat hulle die Woord "sif" en kwansuis probeer behou wat vir húlle persoonlik kwansuis die ‘moeite werd’ is om te behou én boonop in sommige gevalle, soos met Cornelius, dieselfde doen met ander religieë en dat hulle juis vir die agnostici - wat géén gevoel vir Geestelikheid en Goddelikheid het nie - so menslik-mens voorkom, terwyl dit juis die doel van die ware gelowige is om van sy karnaliteit, sy oorhoopse menslikheid en die swakhede daaraan verbonde, ontslae te probeer raak deur te streef daarna om meer Geestelik te word (Kolossense 3:5-7).

Wat dié getuienis dan so duidelik uitlig, is dat die draadsitters dan juis nié gelowiges in God is nie, maar vir hulself so ’n poespas prakseer wat hulle persoonlik pas, ongeag die dissipline van die Goddelike Woord – tewens – dit is juis dáárdie aspek van ongeloof en ankerloosheid wat so uitstaan vir die agnostikus en wat die agnostikus so opgewonde maak, juis omdat die agnostikus ook so is.

Op die ou end is die draadsitter dus presies nes die agnostikus – beide vind hul eie subjektiewe redes waarom hulle nie glo nie, of in sommige gevalle eerder hul eie geloof sal prakseer waaroor net hulle hoef te besluit en hulle net aan hulself verantwoording hoef te doen – dus hulle eie oordeel word gestel bó die van God tot die mate waar God se gesag en bestaan genegeer word en is dus in essensie, self-aanbidders, al misbruik sommige van hulle die Naam van God vir hulle eie doeleindes – g’n wonder die HERE Jesus Christus waarsku dat nie almal wat sê “here, here”, bedoel “HERE, HERE”, nie en in die Koninkryk van die Hemele gaan, nie... behalwe net dié wat die wil van die Vader doen (Lukas 6:46; Mattheus 7:21). Dit is bepaald nie die Wil van die Vader dat die Woord, van Sy Seun, die HERE Jesus Christus uit die Heilige Gees van God (Johannes 14:26), verdraai en verwerp word, nie. Net Goddeloses en Godloënaars doen dit - sommige selfs in die Naam van die HERE as lastering.

Daarom is dit wonderlike getuienis vir ’n ware gelowige dat ’n geharde ateïstiese agnostikus soos Chris sal getuig dat dié gelowige hom walg … want dit is die onwankelbare Woord en Gees van God, die Gees van Waarheid, in só ’n gelowige (Johannes 14:23-26; 1 Korinthiërs 6:19), wat die ateïs walg. Dit is soos mooi musiek in my ore …

Terloops.

Net ’n agnostikus sal die onnosel domheid beweer dat die Pauliniese briewe deur gelowiges gelees en ‘geïnterpreteer’ word deur die ‘filter’ van die Evangelies en dat dit kwansuis duidelik raak dat die ‘Jesus wat Paulus ingedagte het’ nie bestaan het op aarde nie. Watter loutere, insiglose snert. As daar nou één persoon is wat aanspraak maak op ’n baie persoonlik en lewende verhouding met die HERE Jesus Christus, is dit juis Paulus. Om Paulus van dié getuienis en ervaring van hom te wil skei, deur te wil voorgee dat die HERE Jesus Christus nie lewe nie,  is die werk van desperaat insiglose en verdwaalde agnostici. Al die briewe van Paulus gaan in hoofsaak oor sy eie ervaring en belewenis van die teenwoordigheid van die Heilige Gees van God en die HERE Jesus Christus in sy lewe en die absoluut teenswoordige leiding en Krag wat hy aldaar ontvang.

Net so ook en vir dieselfde redes, met die agnostici se  gevolgtrekking dat die briewe van Paulus beskou word as heelwat vroeër geskrifte as die Evangelies en dat dit sou beteken dat die HERE Jesus Christus ’n mitologiese figuur is wat deur Paulus ‘gehistoriseer’ is in latere geskrifte. In die eerste plek is dit ’n anomalie om soiets te beweer en is dit ook paradoksaal. As Paulus se briewe dus die evangelies sou voorafgaan soos beweer word, hoe kon hy dan, soos ook beweer word, in ‘latere geskrifte’ die HERE  ‘historiseer’ ? Watter ‘later geskrifte’ het Paulus dan geskrywe? Waar is dié geskrifte. Voorts, hoe verantwoord dié inhoudlose argument Paulus se volgehoue, persoonlike ervaring van die HERE Jesus en van die Heilige Gees? Hoe verantwoord dié drogargument die apostels se persoonlike kennis omtrent die HERE Jesus Christus? Maar dit is ’n tipiese argument wat die beperkte en selfs nie-bestaande kennis- en ervaringsveld van die agnostikus op dié gebied, moet ondervang – in hul onvermoë om die Spirituele teenwoordigheid van die HERE Jesus Christus te ervaar. Dit bestaan nie in hulle bekrompe verwysingsraamwerk nie en hulle moet dus ’n konstruk probeer saamflans wat die historiese bestaan en beskrywing van die Bybelse figure en die HERE Jesus binne die raamwerk van hul eie agnostisiteit probeer inforseer, met onhoudbare gevolge.

Dan is daar ook die belang wat hulle heg aan die datering van die Skrifte, asof dit nou die aanduiding sou wees van die ontstaan van wat binne-in die Geskrifte vervat is. Die onsinnigheid van die aanname is voor die hand liggend. Mense skryf nie altyd alles op die oomblik wanneer hulle van dinee te wete kom, nie. As mens ’n postuum outobiografie van ’n bekende persoon lees, neem niemand aan dat dié persoon eers gebore is toe die outobiografie geskrywe is, nie, maar die agnostikus is verspot genoeg om dit met die HERE en Sy Woord te wil doen. Dus, die apostels en ander skribas het dekades na hulle eie ervaringe eers die geskrifte georden en laat verskyn in die formaat wat dit gevind was. Dit is waarskynlik dat hulle op verskeie maniere ook notas kon byhou van hulle ervaringe en dan is daar ook die vir-die-agnostikus-onbegryplike metode van Goddelike inspirasie as kenbron van wat opgeteken staan.

Die hedendaagse agnostikus en draadsitter maak aanspraak op sogenaamde nuwe grond wat vir hulle drogredenasies gebreek word – maar hulle vergeet dat dieselfde ou argumente al net elke keer in ander kosmetiek oor die verloop van die afgelope ongeveer 1900 jaar al deur hulle voorgangers aangebied word – by die Niceense konsilie in die vierde eeu n.C. was dit só en by die draai van die vorige eeu ook en tussenin óók - en dat die Woord stééds van Krag tot Krag gaan en deur mense wêreldwyd aanvaar word, naamlik mense wie die vermoë het om te besef met Wie hulle te doen het. Dus, die agnostici en draadsitters vandag slaan dieselfde ou dooie perde as dié van destyds – hulle gebruik net telkens ander tipe spreekwoordelike stokke, maar met ewe min resultaat en bedrieg hulself wanneer hul dink dat hul vordering maak. Tewens – daar is waarskynlik pro rata gewys vandag aansienlik minder agnostici as wat daar destyds was.

Kobus de Klerk