Litnet

Foto: Canva.com

Ode aan ’n plaaswerker

Ode aan Jack 
(ons getroue plaaswerker van lank gelede)

dis jy, 
man van afrika, 
wat een skone dag 
ligte in die suidland 
sien uitslaan het.

uit afrika se smeltkroes 
gekom het ... 
’n man 
’n mens.

strydwaens agtergelaat het, 
en 
vol van hoop 
jou hand en hart 
vir brood 
by ons  
kom ruil het ...

dis jy wat toe die winde koud gewaai het, 
die riviere droog geword het, 
die son in die môre wraak gesweer het, 
die dag se ure lank geword het, 
die vyeboom geen oes gebring het … 
nog steeds, langs vure in die nag, 
jou kitaar uitgehaal en ’n lied van afrika gesing het …

dis jy 
wat gebuk het in die strale van die son 
wanneer die mossies teen die hitte in die bome skuil ...

wat jou voete laat dans het 
waar die duwweltjies lê. 
die goeie grond se oes  
help bring het ... 
net gelag het 
as die honger wildehonde blaf. 
en saans by nuwemaan 
’n nuwe lied gesing het ...

jy het nie tóé, 
met sekel in die hand, 
geweet nie, 
of net gegis nie, 
dat as die winde van verandering 
eendag waai, 
dat jy dit net sal mis nie ...

want jy 
het nooit 
by ’n feesmaal aangesit nie … 
’n kredietkaart geswipe nie, 
in ’n katedraal aanbid nie ...

sing dus maar jou lied 
afrika-man. 
sing van jou drome, 
van al die dae 
wat jy langs die pad verloor het ... 
van jou moed en deug 
verdwaalde beeste in die veld … 
van voorvader-trots 
jou onoorwinlik’ jeug ...

sing van milde dae

toe ons saam 
ons rykdomme getel het. 
offerande aan die gode 
sonder vrees gedeel het ... 
help-mekaar se pak gedra het.

dit was tóé 
dat jy vry was 
en ek jou hart hoor klop het. 
sag en dringend ... 
soos die tromme 
van afrika ...