Nuwe Stories 2013-kortverhaalwedstryd: Tweede weergawe van "Thula baba"

  • 0

Die tweede weergawe van Human & Rousseau en LitNet se Nuwe Stories 2013-kortverhaalwedstryd word anoniem geplaas.

 


Thula baba

Lilitha loop en kyk hoe die grys miswolk Tafelberg stadig en saggies bedek. Haar riet skraal lyfie,  ineengekrimp teen die brandende koue van die winter.

“Kom, Lilitha – laat jou voete raas. As ek vandag weer laat by Madam aankom, kan ek maar net sowel by daai hek omdraai. En moet nou nie hanna-hanna as die skoolklok gelui het nie, anders ry Uncle Joe vir djou weg, ho’ djy? Ek sal vanaand met hom regmaak na ek by AllPay was. DJirretjie, ek hoop djou se pa kom dadelik huis toe na sy shift. Sonder daai gemors van vrinne. Vanaand lus ek nie vir dronk mense nie.”

Lilitha sug en kreukel haar neus – “Juffrou sê ons mag nie djy en djou nie. Dis jy en jou. Net so sê sy.” Haar vingertjies vryf saggies oor die houtkruisie om haar nek wat haar ma nou die dag vir haar by die vlooimark in Green Pointgekoop het.

Haar ma sê niks, sy lig net haar kop op en loop verder.  Sy lyk tam. Moeg gewerk om die Madam gelukkig te hou wat met niks te vrede is nie. Moeg om elke aand die vuur aan te steek met die hoop dat die hitte, al is dit vir ’n klein rukkie, die ysigheid van die lekkende sinkkaia te verdryf.  Die armste van arm wees het in haar beendere kom lê. Dit ... en die houe van haar man. Sy ken al sy loop as sy hom onder  in die stofpad sien aankom. ’n Geweldadige en bedwelmde monster wat nie eers genade vir sy eie bloedkind het, wat bang in ‘n bondeltjie onder die tafel gaan lê het nie. Na dit weer stil geword het en nog net die plastic bottelwyn in die lug hang, sal Lilitha op haar skoot klim terwyl sy vir hulle by die parafienlampie uit die Bybel lees. Traanspore wat droog geword het, sout op haar wange ...

“Nou toe, Lilitha. Hlala kakuhle.”

“Hlala kakuhle, Mama.” Lilitha glimlag en hardloop na die dansende koortjie wat “Loslappie” sing

***

Lilitha huppel die laaste entjie huis toe en probeer die plasse water mis spring. Haar sokkies is klaar nat en haar tone jeuk. Die skoolskoene wat sy geërf het by haar niggie se sole is al so dun, sy voel elke klippie en die water wat insypel maak haar voete koud. In die verte roggel en brul die wolke om te waarsku dat die Reënkoningin en haar onderdane nie ver is nie.

’n Matraskoppie loer vir haar om ’n bossie by die tuinhekkie. Dit is Tumi, Aunt Rose se grootmaakkind. Toe Lilitha by haar kom, kyk Tumi op en vee die stof van haar verslete lankal-te-klein-rok af.

“Nee sies, Tumi, kyk hoe loop die snot! Mens loop nie so buite rond nie. En gaan in huis toe, dit is koud! Net oorlat jy ’n specialkind is, hoef jy nie so te lyk nie. Dè, vat jou draadkar ook in voor iemand dit steel.”

Tumi staar haar oopmond aan en beweeg nie. Al wat beweeg, is die pienk lint in haar matraskophare wat vanmiddag weer in alle rigtings staan – kompleet asof die Kaapse Dokter daarin kom nesskrop het.

“Gee jou hand, dan loop ek saam jou.”

Versigtig vat Tumi haar draadkar en stoot dit tot by Aunt Rose se huis. Auntie Rose se huis is kleiner as hulle s’n, maar dit is skoon en ruik vir Lilitha soos die son moet ruik.

“Ai, dankie, kind. Tumi verdwyn mos net. Like van gatskuur mos. Nie dat ek haar kwalik neem nie. . Ook net die kind van ‘n kind, dié Tumi. ” Sy sug en droog haar hande aan haar voorskoot af.

“Ma’ my djirre Tumi, as djy nou wee’ in djou neus grawe, gaat ek vir djou rerig klap laat daai snot van djou om djou draai. Gaan vie dit af.” Auntie Rose kyk die kind vererg aan.

Lilitha wou al so graag vir haar ma vra waar Tumi se regte ma is, maar sy weet haar ma gaan vir haar sê dat ander mense se stories ander mense se stories is.

Net soos hulle huisstories hulle stories is – niemand hoef te weet wat tussen die vier plaat-en-plank mure aangaan nie. “Dit is ’n plesier, Antie. Ek loop nou eers. Juffrou het klomp somme gegee vir huiswerk en ek wil nie eendag by so ’n kwaai Madam werk soos Mamma nie. Eendag wil ek ’n mooi wit uniform dra soos die nursesby die clinic.”

Auntie Rose se groot borste beweeg op en af soos sy lag. “So ’n bek moet djêm kry, maar eers moet jy kos in daai lyfie van jou kry voor jy jou somme gaan doen. Mens kan nie dink op ’n leë pens nie.”

“Is olleraait, Antie. Ek is nie honger nie.” Sy wonder of die antie haar maag hoor grom het.

“Tsk, kom sit.” Die logge lyf stap stoof toe en skep sop uit in ’n blikbeker. “Hier, Lilly-kind – dit sal jou lyfie ook warm maak.”

Lilitha drink die sop stadig en wens dat dit nie sal opraak nie. Sy voel hoe haar maag warmer raak en hoe die hongerpyne bietjie vir bietjie verdwyn. .

***

Sy hoor die geklap van domino’s toe sy die deur oopstoot. Die benoude reuk van plasticwyn hang bedompig en swaar in die lug. Haar pa en nog mans sit plat en dronk op die vloer – onbewus van die tingerige lyfie wat by hul probeer verbykom. Toe haar pa opkyk, sien sy weer die wasige vliesies oor sy oë.

“Lilly! Djy kom asof djy Godsendis. Gaan koep daar vir my paar los sigrets by die caravan café, toe. Djy kan anywaysnie hier kom sta’ en tanne tel nie. My oorle’ ouma het altyd gesê kinnes kan maar gehoor word, ma’ nie gesien word nie. As daar changeis, koop maar ’n sweety. Dan is ons al twie hêppie, nuh.” Hy prop die gekreukelde noot bewerig in haar hand. Sy probeer haar asem ophou Die mans stink almal na kaia en ou wyn en sweet. Die naarheid wil-wil in haar keel oopstoot.

Lilitha stap vinnig uit en gaan sit op die boomstomp buite die huis. Sy vou haar klein handjies met die noot styf vasgeklem in haar vuisie saam. Ogies styf toe.

“Liewe Jesus ek is klein, maak my hartjie rein. Asseblief, Liewe Desus, laat die ooms weg wees en my pa slaap voor my mammie 4 o’clockby die huis kom. Sy gaan met my pa raas en dan gaan hy lelik wees met haar voor almal en dan gaan die omies vir haar lag. Partykeer sê hulle lelike woorde vir haar ook. Ek mag nie sê wat hulle sê nie, anderster smeer my se ma seep in my mond. 4 o’clock is amper, DJesus. Ek sal nevermy kruisie van my nek afhaal nie … promise, asseblief, Liewe DJesus. My mamma het ’n lang dag gehad. Amen.”

Dan staan sy op en lig haar koppie, nes haar ma haar geleer het, en vat die paadjie  kafee toe.

Lilitha voel skielik ’n groot hand op haar skouer. Sy kyk op in ’n maer gesig, iemand wie se oë te groot vir sy kop is. Haar hart klop benoud in haar borskas. Die man maak haar bang, want sy mond glimlag, maar nie sy oë nie, sy oë lyk asof dit haar deurdring – sonder dat hy dit hoef te sê, weet sy dat sy moet stilbly. Angs laat haar snik amper versmoord  vassteek in haar keel soos brood wat nie botter op gehad het t Dan laat val sy die noot wat haar pa haar gegee het, maar haar bene voel te dom en  lam om te buk om dit op te tel …

 

Die vrou sit ineengekrimp op die boomstomp en staar na die stofpad. Sy sit al hier en wag vir twee volle dae. Maar daar gebeur niks. Elke keer as sy ’n dogtertjie hoor praat of roep na haar mammie, vlieg sy op en hardloop na die hekkie toe. Net om weer teleurgesteld om te draai en terug te loop na haar boomstomp.

Die huil bly ook weg, die huil sit soos ’n klip in haar maag en dit is so seer dat sy nie kan asemhaal nie. Auntie Rose kom nou en dan oor om by haar te sit. Hulle praat nie veel nie. Hulle hoef net te sit, hulle harte doen die praatwerk. Nou en dan sal die vrou vir Auntie Rose die “Vader in die Jimmel” hoor prewel.

’n Polisiekar stop voor die huis. Sy staan op en stap huiwerig nader. Uit die hoek van haar oog sien sy die deur van Auntie Rose oopgaan. Die mans haal hul keppe af en in een se hand lê die houtkruisie. Van ver af hoor sy Antie Rose huil en na die Hemelse Vader roep.

“Ons is jammer, mevrou Mathebela. Lilitha se kleertjies is by die polisiekantoor. Haar handjies was om die houtkruisie. Hier …”

Die vrou hou haar handpalm uit en die polisieman sit die kruisie saggies in haar hand neer. Die man se oë is vol trane en hy kyk weg. Die ander man staan ’n entjie weg, sy kop laag gesak –  te skaam om die ma van die kind in die oë te kyk.

 

Sy vou die kruisie in haar hand toe en sak op haar knieë, terwyl trane oor haar wange rol sing sy “Thula thula baba”. Die mans en Aunt Rose kom sit in ’n kringetjie rondom haar. Hul stemme dans hartseer deur die plakkerskamp terwyl die laatmiddagson agter Tafelberg wegsak.

***

Iemand moes die Madam laat weet het dat dit haar kind is. Háár kind wat nou ’n  plakkaat teen ’n  paal geword het: AGTJARIGE KIND WREED VERKRAG EN VERMOOR., want sy stop die volgende aand voor die vrou se karige huis en klim uit haar blink motor. Sy stap na die vrou wat steeds verwese om die boomstomp sit. Versigtig steek sy die bos lelies na haar uit

“Grace … die lelies … dit is vir Lilly …” Dan vou sy haar arms om die vrou. Sy vee met haar lang vingers die trane van die vrou se wange af voordat sy omdraai en wegstap.

Grace kyk op na die hemel wat vanaand soos ’n sterrekombers oor die mensdom hang.

“Sobonana, Lilitha.”

 


Lees die tweede keurverslag oor "Thula baba"

Lees die eerste weergawe van "Thula baba"

Lees die eerste keurverslag oor "Thula baba"

Terug na die lys Nuwe Stories-kortverhale: Tweede weergawe

Teken in op LitNet se gratis weeklikse nuusbrief. | Sign up for LitNet's free weekly newsletter

  • 0

Reageer

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


 

Top