Drie Afrikaanse gemeenskappe vertel saam ’n besonderse verhaal rakende identiteit, trots en selforganisasie.
Orania het in drie dekades ’n skoon, goed bestuurde en selfonderhoudende gemeenskap geword.
Strydenburg sukkel, ten spyte van dieselfde taal en omgewing.
Rehoboth, as historiese voorbeeld, is meer as 150 jaar gelede deur die Basters gestig, het in 1870 met hul “Vaderlike Wette” as grondwet ’n eie republiek gestig, en ’n eie vlag en leierskap gehad. Hulle het oorleef en floreer onder Duitse koloniale bewind, Suid-Afrikaanse administrasie en selfs ná Namibië se onafhanklikheid, veral omdat hulle ’n mate van erkende selfregering geniet het.
Die Rehoboth Basters is ’n eie, trotse volk met ’n gemengde Europese en Khoisan-herkoms. Hulle is nie Afrikaners nie en het nog altyd ’n duidelike afsonderlike identiteit gehad, met hul eie Vaderlike Wette, leierskap en geskiedenis. Tog bied hulle ’n historiese voorbeeld van hoe ’n klein Afrikaanssprekende gemeenskap met sterk identiteit, interne strukture en die vermoë om selfregering te onderhandel, meer as 150 jaar kon oorleef onder verskillende regerings.
Orania kan by Rehoboth leer oor langtermynbestaan en identiteitsbehoud onder druk, terwyl Rehoboth vandag by Orania se moderne ekonomiese selfstandigheid en kultuur van eie arbeid kan leer. Beide toon duidelik dat gemeenskappe met sterk identiteit, trots en selforganisasie beter vaar.
Die verskil tussen hierdie gemeenskappe lê nie primêr in natuurlike hulpbronne nie, maar in identiteit, trots en die vermoë om self beheer te neem. Artikel 235 van die Suid-Afrikaanse Grondwet erken juis hierdie reg op selfbeskikking en bied ’n grondwetlike fondament om dit te beskerm en uit te bou.
Die agenda van hierdie gesprek is: Hoe kan ons artikel 235 bewaar en prakties toepas sodat gemeenskappe soos Strydenburg ook deur sterk identiteit, trots en selforganisasie opgehef kan word?
Orania en Rehoboth dien as lewende voorbeelde van wat moontlik is wanneer hierdie beginsels toegepas word, maar het self ook steeds sorg nodig vir hul toekoms.
My hoop met hierdie gesprek is om vir elke Afrikanerkind in gemeenskappe soos Strydenburg weer ’n toekoms van orde, trots en geleenthede te gee.
Om hierdie werklikhede met die nodige diepte en eerlikheid te bespreek, rig ek ’n direkte uitnodiging aan alle Toegewyde Afrikaners.
Ek nooi ook die volgende gevestigde en invloedryke stemme uit om deel te neem:
Vir die behoud en selfbeskikking van die Afrikaner as volk:
- Joost Strydom – die dinamiese, charismatiese jong gesig van Orania wat selfbeskikking modern, prakties en inspirerend maak.
- Steve Hofmeyr – die ikoniese stem van die Afrikanervolk wat met passie en vuur die pyn en trots van sy mense verhef het.
- Ernst Roets – die strategiese denker wat Afrikaner-vervolging met feite en vuur op die internasionale verhoog geplaas het.
- Kallie Kriel – die praktiese vegter wat met deursettingsvermoë en sukses Afrikaners se regte afdwing.
- Ernst van Zyl – die vreeslose jong stem van AfriForum wat met vuur en feite die stryd internasionaal dra.
Vir kritiese, onafhanklike en versoenende benadering:
- Max du Preez – die legendariese joernalis wat met onverskrokke eerlikheid beide apartheid en nuwe magsmisbruik ontmasker het.
- Jason Lloyd – die skerp LitNet-stem wat met intellektuele durf ongemaklike waarhede oor identiteit aanpak.
- Tim du Plessis – die ervare politieke joernalis en skrywer wat met skerp analise en onafhanklikheid die Suid-Afrikaanse werklikheid ondersoek.
- Heindrich Wyngaard – die passievolle Kaapse leier wat met energie en daadkrag vir Afrikaanssprekendes baklei.
Ek nooi ook Ronald Matjan van die Strydenburg Future Leaders Organization uit as Spesiale Eregas en Waarnemer. Sy teenwoordigheid sal dien as ’n herinnering dat die uitkomste van hierdie gesprek werklike mense en gemeenskappe raak. Hy sal die reg hê om vrae te stel indien hy dit wens.
Ek vra elkeen van julle persoonlik: Is julle bereid om deel te neem aan hierdie gesprek? Watter temas moet eerste aandag kry? Of sien julle redes waarom so ’n gesprek nie nodig of wenslik is nie?
Die tyd vir stilbly is verby. Laat ons praat – met respek, en sonder vrees of verskonings.
Met hoop op eerlike en betekenisvolle reaksies.
Cornelius Henn