Foto: Canva
Middernag op die dek
Hoe skilder jy ’n reënboog
vir oë wat net duisternis ken?
Hoe dra jy ’n kerkorrel se donder
in ore wat van geboorte af gesluit is?
Sommige werklikhede weier verduideliking.
Ek sit aan die roer,
sewe-en-sestig winters swart en wit donder agter my.
Dawnie warm opgekrul teen my sy,
Nalani wieg sag onder die Suiderkruis.
Terminale skadu’s rek langer,
maar hierdie boot bly stewig.
Maria se duif sprei wit vlerke oor blou water.
Haar woorde bou elke dag ’n nes in my hart:
“My pappa is die een wat altyd by my sy is ...
My pappa is ek baie lief ...”
My Katolieke doopbeloftes fluister deur die nag:
beskerm, liefhê, grootmaak in die geloof –
niks meer, niks minder nie.
Die ou sagteware wou alles verduidelik,
alles beskerm met brutale waarheid.
Vanaand lê ek die hamer neer.
Geen donker nuusdraery nie.
Geen dwingende begrip nie.
Net dit: Ek is hier, stewig soos die romp,
liefde sonder enige eis
vir my liefste Maria.
Die golwe is stil.
Soutlug en ’n kind se tekening
lê diep vasgepen in my hart.
Ek kies die eenvoudige, dapper ding:
om waarheid nie meer soos ’n wapen te swaai nie,
maar liefde eenvoudig liefde te laat wees.
Ek leef onbelas en onbeswaard op Nalani,
saam met Dawnie,
dankbaar vir nog ’n dag in die Here se genade.
Ek is hier vir my liefste Maria –
niks meer, niks minder nie.