Katrienkie – van hawegirl tot lady deur Cara Blake: ’n resensie

  • 0

Katrienkie – van hawegirl tot lady
Cara Blake
Naledi
ISBN 9782928426028

Om te praat of te skryf oo sulke goed is maa ’n swaa storie. En daai stilte wat nee val oo mense, vroumense veal, issie ’n niewe stilte nie. En vi my is die boek ’n manier wattie net Katrienkie nie, maa oek anners, wat self deu vekragting of molestering gegan het, as kind of tiener of selfs grootmens, kan velos van daai donke stilte.

Ek het my pad met selfhelpboeke begin trug in 2003, toe ek ’n boek, The artist's way deu Julia Cameron, angevattit. Nou, Katrienkie val innie selle genre soes The artist's way, wan dit is te doen met binne-heelmaak-wêk. Katrienkie is maa ’n kôt boekie van 83 bladsye, dis in twie gedeel, maa onthou dissie ’n gou liesie.

Deurie eeste deel vannie boek vat Katrien ôs deu haa worstelinge, en hoe die seer wat sy deugemak het ’n groot impak op haa liewe gehad het. Katrien vetel hoe wat sy deu gemak het haa uit haa eie lyf uit gejag het. Sy praat oo haa vehouding met Got, en hoe haa vekragting ennie feit dat sy seksueel misbruik was haa vehouding met Got lielik geknou het. Ek ken daai storie met Got. Sy praat innie boek van hoe moeilik dit is om, as iemand wat vekrag of gemolestee is, in ’n Got te gloe. Wan mieste vannie tyd issie molesteerder ’n man en Got, innie wêreld se oë, wôt as ’n man gesien. Katrien vat jou saam met haa om te sien hoe sy daamee gedealit. Dis nooit ’n maklike storie om na jouself te kykie. En hoe maklik is dit om jouself af te druk wanne djy na jouself kyk? Ek vestaan wat sy deugemak het, wan die storie is dan soe naby an meine.

Toe ek die boek gekry het, het ek gedink okay, dis maa net 83 blaaie, dis ’n breeze. Maa immediately soes ek beginte lies het, het ek ’n gevoel gekry wat ek baie goed ken. Daai gevoel wat mens kry wanne djy iets oepmak of begin wat djy, sonnerie wêreld se kennis, wiet gan jou van binne af veanner. ’n Gevoel wat soes ’n stêk wind an toe deure beginte ruk, deure wat ek baie jare trug toe gedruk het, om net daai seer binne te lat bly. En soes ek vi Katrienkie lee ken en haa storie lies, deu allie veskillende fases van pyn wat sy deugemak het, het daai stêk wind beginte deure oepruk. En Katrienkie het begin familiar raak vi my. Livy het haa kôp beginte uitstiek by my deure, en ek het myself kô kry op ’n plek waa ek allien is, en ek moet deal, met daai gesig wat by dié deu en daai deu haa kop kô uitstiek het. Maa ek het my fokus gehou en truggekô na Katrienkie se storie toe, wan dis mos Katrienkie se storie ennie myne nie. Maa soes Katrienkie deu haa storie geklim het, het my storie mee prentjies by gekry. En ek het my eie storie begin sien, my eie seerplekke, my donker wat vi die afgelope 29 jaa oo my liewe geheersit.

Dis wat die boek soe goed maak, voel ek, wan ek kon my storie sien en oek die stories van vrinne van my, in Katrienkie se storie. En dan was daa die feit dat ek ’n selfhelpboek kon kry in ’n taal wat naby my huistaal is. Om mens se trauma te kan vewêk betieken baie as jou hartie taal kan vestaan, en dittie nog norrag is dat jou kop dit moet vetaal vi jou hartie. Wat as jou koppie slim genoeg is om dit te vetaalie? Ek dink hoe soe ’n boekie baie tieners, kinners en grootmense oppie Vlaktes, of innie Eldorado, of vêder af tienie Weskus, of innie Witzenberg se areas, of innie Kalahari, of mense tienie noorde op, sal kan help om wee hulleself te kan sien, wan die boek vetel ’n storie wat te veel van ôs kan mieë relate en praat in ’n taal wat ôs kan vestaan.

Katrienkie is geskryf met straight vroumense in gedagte, wat as kinners gemolestee of vekrag was. Nou vi my, wattie indentifiseer as straightie, raak vannie reference points ’n muur wat ek nou eers oo moet klim, voo ek kan vorentoe beweeg. En dit kan miskien oek soe raak vi anner vroumense wattie as straight identifiseerie, of as Christen, of as vrou nie. Maa ’n mens kan mos oo of om mure loep as djy wil uitkô waa djy wil uitkô.

Dan is daa die twiede deel vannie boek, en dis waarie wêk inkô. Katrien het nou kla haa storie vetel, dié wat sy gevoel het om te vetel. En dan gie sy vi jou assie leserie kans om oekie selle te doen. Om oek jou storie begin te vetel, an jouself, deurie detailed exercises wat sy beskryf wat vi haa gehelp het. Dit wat djy kan doen om jouself deu jou donkerte te help om wee te sien, soes Katrien sê, “dat dit veilig is in jou eie lyf.”

Nou, soes ek geskryfit innie vorige paragraaf, is dit moeilik om an iets te vat as djy nie kan relate met dittie. Dis die ienigste riede hoekô die wêreld soe rou is, wan ôs sienie mekaa nie. Maa die boek het iets anners vi my gedoen, dit het my lat begin dink an die eindelike ding wat aliewig in my pad staan, die feit dat ek noggie myself gat haal het daa wat ek myself gelos hettie. En ek voel dan hiemee dat soes dit my tot by die realisation gebring, dat dit okay is as ek dit doen. Soe sal dittie selle doen vi anners wat die boek optel en lies. Die twiede deel vannie boek gie vi jou leiding om ’n pad te loep om die kind in jou wat djy agte gelos het te gan veken, en haa te gan optel in jou arms, en vi haa lief te het, soes sy is. Op bladsy 49 praat Katrien oorie song “Vier seisoene kind” en sy veduidelik hoe daai meisekind binne in haa nou al vi soe ’n lang tyd gewag het vi haa en hoe belangrik dit is om trug te gan en jou eie seer te gan veken, en salf an te smee en dan toe te laat dat Got Got se wêk doen om daai letstel weg te vat.

Katrienkie volgie die selle formaat wanne dit kô by anne selfhelpboeke nie, of eeder nie die wat ek al gelies het en deugewêk hettie. En dies wat ek deugewêk het, is glattie baie nie. Wan ek kan myself nooit veby die eeste of twiede exercises kry nie. Die manier hoe Cara besluit het om die boek te deel in twie, maak dit rêrig ’n goeie selfhelpboekie. Wan soes mens deu sulke goed wêk, maak nou nie saak watte soot trauma dit issie, is dit ’n moeilike ding. Dis soes al daai seer binne-in mens baklei om daai deu toe te hou. En die feit dat daa twie dele is, maak mens bietere voel oo dit. Die bieter wat mens kan voel oo sulke goet. Dis makliker om die boek te nader, dis makliker om te beginte dink an jou eie seer en eie storie. Dis makliker om te lies dat djy nie allien issie, en miskien met daai vestandhouding oorie feit dat djy nie allien issie, gie dit jou die hart om tog na die volgenne deel toe te stap, al is dit ses maane na djy die eeste deel geliesit.

Vi amal is die healing proeses ’n different ene. But wat Katrienkie vi my gebring het is daai leiding om te sien en te wiet dat ek issie allien in my strugglie. Sy het vi my kô sê sy wiet wat dit is om uit mens se liggaam uit te klim ennit net daa te los waa dit see gekry het. Katrienkie het my kô help om wee te begin kyk na daai Livy van ag jaa oud. Soevê sien ek net haa groot bryn oë, diep smile, twie vlegsels wat lank oo haa ore hang ennie onskuld in haa oë, maa dis goed genoeg vi nou. Dis nog baie wêk vi my vêder, maa Katrien het my kô sê "dis okay" en ek moet daai seer gan salf opsit, soedat Livy, haa huil kan uithuil en daai seeplekke kan salf ansit, en vi Gottie kans kan gie ommie res te doen.

Dis nooit maklik om as ’n victim van seksuele misbruik die wêreld mooi by te kô nie. Dit voel aliewig soes djy vat net mis. Katrien sê vi my dis tyd ommie mee die victim te wiesie en myself innie oë te kan kyk eendag en te sien dat ék ’n suvivor is. Ek hoep sy doenie selle vi jou.

Dankie, Katrien, dat djy met ôs jou storie kô deelit.

  • 0

Reageer

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


 

Top