Litnet

Ten slotte is dit die moeite werd, eintlik essensieel vir die onderrigwaarde daarvan,  om Gericke se slothoofstuk, hoofstuk 11, te lees oor sy persoonlike ervaring van ‘gelowige’ na agnostikus – dit is besonder insiggewend, verál omdat dit weereens klinkklare bevestiging is van die betroubaarheid van die einste Woord soos opgeteken in die Bybel – en weerspreek sy poging om die Bybel as bron van die opgetekende Woord af te kraak (elders in sy proefskrif, hoofstuk 7, met talle ‘weersprekings’ kompleet), terwyl die einste Woord sý (en baie ander soos hy) geval vir ons só duidelik demonstreer en verduidelik:

“18 Luister julle dan na die gelykenis van die saaier.

…

20 En by wie op rotsagtige plekke gesaai is—dit is hy wat die Woord hoor en dit dadelik met blydskap aanneem;

21 maar hy het geen wortel in homself nie, hy is net vir ’n tyd, en as daar verdrukking en vervolging kom ter wille van die Woord, struikel hy dadelik.

22 En by wie in die dorings gesaai is—dit is hy wat die Woord hoor, maar die sorg van hierdie wêreld en die verleiding van die rykdom verstik die Woord, en hy word onvrugbaar” – Mattheus 13.

Goddank, God het hom uit die sendingveld weggehou … en gebruik hom nou as demonstrasie van die betroubaarheid van SY Woord.

Gericke se getuienis oor wat hom oorgekom het, is ’n absoluut grafiese voorbeeld van hoe dit in die praktyk werk wat deur die gelykenis van die saaier voorgestel, word – die weg van ’n man met ’n siel van rots en dorings ... by keuse, natuurlik. Arme Gericke. En hy is nie alleen, nie. Hoe tragies vir hulle. ’n Man wat die roepstem van God as jong seun gehoor het, maar sy hart aan sy eie karnale menswees gegee het – soos die Woord waarsku … waar jou skat is, sal jou hart ook wees (Mattheus 6: 21) en só sal die goeie mens, goeie dinge uit die goeie Skat van sy hart voortbring … maar die slegte mens, slegte dinge uit die slegte skat  van sy hart.

In stede dus om die geloofswaarde en die werklikheid van God en SY Woord soos in die Bybel opgeteken – Ou én Nuwe Testament -  te erodeer met sy lasterlike poging, dien Gericke se pogings tot die teendeel vir ons vandag as ’n amperse locus classicus van hoe die Woord, wat duisende jare gelede al opgeteken is, in grafiese detail mense soos hy se dwaling meer as tweeduisend jaar later, beskrywe en daarmee die absolute betroubaarheid en Waarheid van die opgetekende Woord net weereens bevestig. Wat ’n bemoediging. En só word die betroubaarheid van die Woord gedien ook (dikwels verál) deur diegene wat die Woord probeer diskrediteer. Deur die negatiewe word die positiewe beklemtoon en omskakel (Romeine 8:28-30).

Só ook bemoedig selfs die felle Gericke tipe agnostiese aanslag weereens die ware gelowige se vertroue in die absolute betroubaarheid van die Woord, én vir die wankelrige wat kan sien, dat die Woord boweal staan.

Groete,

Kobus de Klerk