Foto: Canva
In elke leeftyd
As tyd sy hand weer tussen ons sou insteek
en eeue ons name afsluit soos boeke wat niemand meer oopmaak nie,
sal iets ouer as herinnering steeds weet waarheen om terug te keer.
Miskien ontmoet ek jou waar die see sy eerste taal onthou.
Of onder bome wat reeds skadu gegee het
lank voordat ons hierdie liggame bewoon het.
Jy sal nie jou naam dra nie.
Ek sal nie myne herken nie.
Tog sal daar ’n onverklaarbare vertroudheid wees:
die effense huiwering voordat jy glimlag,
die manier waarop stilte tussen ons niks hoef te verduidelik nie.
Miskien is liefde nie ’n belofte vir een leeftyd nie,
maar ’n rivier
wat telkens ’n nuwe bedding vind,
sonder om ooit sy bron te vergeet.
Laat die jare dan hul werk doen.
Laat hulle ons gesigte verander, ons stemme verdun, ons verhale herskryf.
Wat werklik aanhou leef, is nie die mens wat ek onthou nie,
maar die herkenning.
Daardie oomblik
wanneer twee vreemdelinge mekaar aankyk
en albei, sonder rede,
huis toe verlang.