Huis, woning, tuiste: Marnél Smit

  • 0

Geboei

My gedagtes verdwyn
My asemhaling wat wegkwyn
Jou teenwoordigheid laat my wese sonder pyn
My oë gefokus in een reguit lyn 
Na die vensters van jou siel
Beide ons harte al ietwat verniel

Die kamers van ons harte, soos ’n onontdekte kelder
En sien ek glashelder 
Die kleurskakerings van jou menswees
Baie meer as blote vlees
Ons – genees 
Deur die Woord uit te leef en te lees

Die gedagte maak my opgewonde, tog kalm
Jou hand in my palm
Jou stem wat steeds in my weergalm
jy ’n kadens waarin ek oneindig wil talm

 

Lig in my skaduwee

Jy straal lig in my skaduwee
onverwags
red jy my soos Raponsie
met jou lang lokke
help jy my ontsnap
van ontsluiting
in my ondeurdringbare paleis

Agter slot en grendel
is ek die gevangene
van my eie tronk
gevonnis
lewenslank
vir die kwaad wat ek gedoen het, en hulle aan my.
My laste, swaar, druk teen my bors
omdat ek dubbeld die seer dra

Maar
soos die sonopkoms
skep jy nuwe hoop
vir ’n nuwe dag

stadig maar seker
dring jy deur
en bring verligting
in die donker kamers van my hart.

Soos die goue skynsel op die roesbruin herfsblare
is jy die gloeiende fakkel 
         in die verte
die hoop op iets ligter, lewendig, lukraak, selfs pret
vir my siel, so uitgeput
van verblindende duisternis

Jou onverwagse sjarme
jou stem
jou lyf
jou menswees
is ’n vuurtoring,
’n plek van veilig wees

Dankbaar en opgewonde
gaan ek die dag in
met die wete dat ek
weer daar sal wees
         naby jou

 

Huis van hoop

Ek eensaam en verlangend
Praat soms onsamehangend
Verlate in ’n omgewing, goddeloos met geen vertroue
Bevind ek my soos Racheltjie de Beer, in die koue

Omgee en liefde, gee ek ten koste van myself
Die fonds na selfaanvaarding en liefde, nou eers uitgedelf
ek besef, my wese so naïef
Is daar kwaadwilliges, wat dele van jou wegdra soos ’n dief
Voor ek my kom kry, is ek op moedverloor se vlakte
Op soek na myself - die herontginning van my karakter

Laat daar lig wees
Al is ek dun gesaai, my innerlike stem sukkelend en hees
Sal ek met vermetelheid lig en liefde uitstraal
Tot U, my Pottebakker, my enige dag kom haal 

Uiteindelik vind ek ’n geloofsgemeenskap
Wat my omhels, nie my menswees betrap
Oneindig dankbaar, geweldig
Deur God se genade en onveranderde liefde – oorweldig

 

Onaantasbare tuiste

Pyn, teenwoordig maar nie van belang
Word verlig deur die gewyde gesang
Onverskrokke en vreesloos, ver van bang 
In teenstryd met die bose wat ons in ’n web wil vasvang
Dit relatief tot innerlike wonde
Dié wat met die tong geteister word
Totdat dit inbreek en soos ’n indringerplant binne jou siel teer
Moedeloos val ek op my knieë voor U neer

Vir meer as genoeg, oorvloed en oorvat van jou wese
Die gevoel – vasgevang – laat jou met geen keuse
Reuse gapings in die dele van jou
Kwaadwilliges lang in hul mou
Vir hierdie onverskrokke onloskombare ondier 
Openbare gesiglose opinies wat voortbestaan soos die wêreldse tendens, 'n kortstondige modegier

Vir wie, vir wat
Verval ons dan in hierdie gat
Op soek na selfversekering, sekuriteit van ander se goedkeuringstempel
Onbewus van die redding en genade wat lê in die tempel
God hier teenwoordig. Egter alomteenwoordig
Laat ons biddend nader
Na U, ons verlangde Vader


 

Klik hier vir volledige inligting oor die kompetisie.
Klik hier om ander inskrywings te lees.

huis1_650

  • 0

Reageer

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


 

Top