Litnet

Ek sê dat geloof as sodanig, is nie ’n plaasvervanger vir iets, is, soos wat die agnostici so graag te kenne wil gee, nie. Dit is ’n gawe, ’n geskenk, ’n bekwaamheid direk van God af. Gelowige mense put hul krag daaruit in moeilike tye, weens die direkte verhouding met God wat daardeur bewerkstellig word. Dit is in die mens se gene, dit wil sê, die fisiologiese bekwaamheid daartoe, is in die Meesterplan DNS van die mens. Die mens is juis só geskape – een van die absoluut unieke kenmerke wat die mens geheel en al van die res van die skepping onderskei, om ook fisiologies te resepteer en reageer op die spirituele insette en impulse.

Om nou te wil beweer dat dit geloof of selfs ongeloof, daarom ‘oorerflik’ is (al is dit net in 'n poging om dit met die evolusieleer te laat inskakel), getuig van totale gebrekkige insig en begrip. Geneigdheid tot geloof is uniek aan die mens, juis omdat dit is deel van die menslike DNS komposisie. Fisiologiese studies deur kognitiewe neurowetenskaplikes in Italië toon voorlopig aan dat die menslike brein (in die linker- en regterkante van die pariëtale lobbe) blykbaar selfs reseptor areas het waar die spirituele aktiwiteit geïnterpreteer word en plaasvind – álle mense. Die neurowetenskaplike, Agliotti (nie die plaaslike gangster nie) sê "This is the first really close-up study on spirituality. We're dealing with a complex phenomenon that's close to the essence of being human." Wat bevestig dat die mens veral ook fisiologies geskape is om spiritueel te verkeer.

Daarom is daar nie sprake van oorerwing, wat losse permutasies meebring van verskillende eienskappe binne die geen-groepe wat verenig (twee ouers en hul voorgeslagte) nie, maar is konsekwent ’n eienskap van élke mens. Die Oxford studie waarna ek al telkens verwys het, toon juis die manifestasie daarvan aan en toon ook duidelik aan dat die mens van nature ’n propensiteit tot spiritualiteit, geloof, het, en waar die natuurlike propensiteit van die mens vir geloof nie sterk figureer nie, is dit die gevolg van eksterne beïnvloedende faktore soos ’n ‘moderne’ geïndustrialiseerde sosiale struktuur waar dit in daardie kultuur in ’n mate onderdruk kan word. Dit gebeur nie outomaties nie.

Dus is dit nie moontlik om ‘ongeloof’ te beërwe nie. Daar is geen getuienis dat ongelowiges se DNS en gene anders lyk as dié van gelowiges, nie – met ander woorde, daar is géén gene wat per se met ongeloof verbind word, nie. Watter snert om soiets te beweer. Onkundige mense maak súlke sinnelose stellings.

Kinders is deurgaans spiritueel baie sterk, ongeag hulle blootstelling. Aanvanklik tree hulle baie spiritueel op, maar soos sommige van hulle gaandeweg in ’n kultuur van agnostisiteit opgevoed word, raak hulle spirituele vermoëns kennelik báie afgestomp. Maar neem daardie kinders weg uit die agnostiese milieu waar hulle in agnostisiteit geïndoktrineer word en die natuurlike propensiteit vir geloof en spiritualiteit, kom geredelik na vore. Daarom is daar talle voorbeelde van agnostici wat gewoon weer terugkeer na spiritualiteit en geloof. Vele ander wil, maar weifel omdat hulle nie kans sien vir die eweknie bespotting vanuit agnostiese geledere, nie. Uit die stryd wat agnostici voer, soos dit ook op hierdie forum oor die jare heen en elders op die internet, blyk duidelik, hoe hulle struwel en probeer om hul propensiteit tot geloof te onderdruk, tot die mate dat hulle obsessief is daaroor (maak intense studies van die Bybel en van sekulêre publikasies oor geloof, ens. en vorm aksie- en drukgroepe, terwyl dit nie deel van hul nering of beroepe is, nie). As dit natuurlik was vir hulle om só te wees, sou hulle dit net gelate laat begaan én sou niemand anders iets daarvan dink, nie. Maar dit is báie vêr verwyderd van die werklikheid.

Elke agnostikus neem ’n wilsbesluit. Hulle almal beweer hulle was op ’n tyd ‘gelowiges’. Hulle besluit dan om dit te onderdruk. Daar is verskeie agnostici wat op hierdie forum getuig het van dié proses en hoe moeilik dit vir party van hulle was. Dit is die gevolg van verwaandheid onder invloed van die satan, wat resulteer in ’n proses van selfdesepsie.

Kobus de Klerk