Oor een van sy onderwysers skryf Waugh: “The most pejorative expression was: 'Excellent journalism, my dear fellow', by which he meant trite in thought, colloquial in expression and aiming for effect by smartness and overstatement” (p 159-160). ’n Uitnemende hedendaagse voorbeeld van hierdie soort joernalistiek kan in Johann Maarman se rubrieke in Die Burger gevind word. Naas die beeldspraak en vergelykings is daar nie werklik oorspronklike inhoud nie. ’n Toepassing nog nader tuis is moontlik as Waugh verwys na ’n essay waarin hy met ’n halfdosyn aanhalings vorendag gekom het. Dieselfde onderwyser het dit as “a mere orgy of dittography” (p 160) bestempel; iets wat op my SêNet-bydraes met hulle baie aanhalings toepaslik gemaak kan word.
Oor sy voorgeslagte skryf hy: “The Waughs shrank in height throughout the nineteenth century, perhaps because it suited their bossiness to choose small wives” (p 25). Hy let op dat daar sedert die Tweede Wêreldoorlog nie meer verwys word na watter bloed in ’n mens se are vloei nie, maar na watter gene jy geërf het (p 26). Sy kindertyd was “an even glow of pure happiness” (p 28). Sy eerste skoolhoof beskryf hy as: “though essentially a landsman, affected many of the mannerisms of an old salt … he sharply alternated wrath and explosions of bluff geniality, in a way which might be supposed to derive from the quarter-deck” (p 81). Oor sy onderwysers skryf hy: “Some liked little boys too little and some too much” (p 84).
Teen die einde van sy skoolloopbaan maak Waugh kennis met die beroemde kalligraaf Edward Johnston ( 1872-1944). “The art of the scribe is sometimes considered spinsterish. The sweep and precision of Johnston's strokes were as virile as a bull-fighter's and left me breathless … It was the decoration of initials and borders that attracted me; the script seemed a tedious adjunct” (p 146). Later het Waugh die stofomslae van boeke, insluitende sy eie, geïllustreer. Hy het dit selfs as ’n beroep oorweeg (p 210).
Omdat sy broer homoseksueel skande by sy skool gemaak het, is Waugh na ’n ander maar minder goeie skool gestuur. Dit is eufemisties “a very rising college” (p 164) genoem. Dit herinner my aan ons plaaslike tans bevoordeeldes wat plase ontvang waarop hulle nie in staat is om te boer nie, maar hulle word ontluikende of opkomende boere genoem.
Ten spyte van sy literêre talent was Waugh op universiteit ’n groot opneuker wat akademies swak gepresteer het. Drank en homoseksualiteit het hierdie fase van sy lewe gekenmerk. “The late train from Paddington was by tradition known as 'the fornicator'” (p 168). Oor sy “bottle-parties” (p 212) skryf hy: “We enjoyed not only drink but drunkenness … Most of my friendships were made in our cups” (p 191). “I then looked on hard drinking as the pledge of fellowship” (p 203). Hy was lid van die Hypocrites Club wat as leuse gehad het: “Water is best”.
Oor een van sy kennisse skryf Waugh: “At all his luncheon and dinner parties he had a ghostly place laid (often occupied) for anyone he might have invited when drunk and forgotten” (p 203). En oor sy dosent in geskiedenis: “It was as though he had never cleaned himself of the muck of the trenches. His conspectus of history was narrowed to the few miles of the Low Countries where he had fought, and the ultimate, unattainable frontier towards which he had gazed through his periscope over the barbed wire … As Dean of the college he seemed often to fancy himself in command of a recalcitrant platoon” (p 174).
Waugh se outobiografiese vertelling kom tot ’n einde voor sy literêre sukses begin. My volgende skrywe handel oor sy briefwisseling met Nancy Mitford, waaruit ek aan die begin hierbo aangehaal het.
Johannes Comestor