Litnet

Foto: Canva.com

Drome van ’n stadskind

die maan se glans is dof vanaand 
die hemel se blou tot stof verbrand 
die stad se liggies is ingesluk 
en die reuk van beton lê en verstik

vat my net weg na berge en sand 
waar die son se fakkel nog helder kan brand 
laat die seebries se waters oor my spoel 
en ek die lewe van vryheid weer eenkeer kan 
voel

laat my wandel oor berge se paadjies van 
geheim 
tot waar branders oopmond oor rotse gaan 
skuim 
ek wil verdrink in die hitte se soel somersdag 
en luister na die see se wyebek-lag

laat die son water drink teen skemer se uur 
daar teen die horison se kleurvolle muur 
as hy sy lig van rooi in die weste gaan hang 
sal ek die gloed van sy mooi vir my wange gaan 
vang

maak die sprokie van ’n stadskind net een keer 
waar
sodat die honger in my hart ’n fraksie bedaar 
laat my na die kleure in die reënboog kyk 
voor môre se tyd vir ewig beswyk