Litnet

Mat 24:30: En dan sal die teken van die Seun van die Mens [...] verskyn.

Min nuusgebeure die laaste tyd het my so aan die bors geruk soos die huidige krisis in Iran.

Ons het in ons geskiedenisklasse op skool geleer van die Franse Revolusie.

Die bestorming van die Bastille deur die sogenaamde “gepeupel” in 1789 was nog altyd iets wat my, vandat ek die eerste keer daaroor gelees het, geweldig gefassineer het.

Dit was ’n kwessie van die mag van gewone mense teen die mag van die politiek van daardie tyd.

En wat was die politiek van daardie tyd?

Koningshuise. Mag was oorerflik. Daar was nog nie iets soos algemene verkiesings, die internet of meningspeilings nie.

Natuurlik is sulke opstande altyd gevaarlik. In Frankryk sou die bestorming van die Bastille wel tot ’n tipe vryheid lei, maar dit was ’n vryheid wat alte dikwels geskend is deur hernude geweld en onvoorsiene krisisse.

En tog. Verbeel jou die Franse Revolusie het nooit gebeur nie. Verbeel jou die Bastille is nie bestorm nie ...

Die gebeure in Frankryk in die laat agtiende eeu het op die ou end ’n geweldige invloed op die gang van wêreldgeskiedenis gehad. Niks sou ooit weer dieselfde wees daarna nie.

Dit was ’n tyd toe die mensdom ’n nuwe wapen ontdek het: die mag van konsensus en samehorigheid eerder as die mag van oorlewering en wette.

Wat vandag in Iran gebeur, is iets soortgelyks. Dis dalk selfs ’n groter opskudding op die wêreld se politieke toneel as die opskudding van 1789. Dit raak beslis nie slegs die Midde-Ooste nie; almal is op die een of ander manier betrokke by wat daar aangaan, van Amerika tot Groenland en die Verre Ooste.

(Dit is, terloops, ’n skreiende skande dat ons huidige ANC-regering skynbaar te lamlendig is om hul “vriendskapsbande” met die Iran-regering te hersien. Maar dis dalk ’n debat vir ’n ander dag?)

Wat in Iran gebeur, is in kort ’n desperate kollektiewe uiting deur die volk van daardie land om in vryheid te lewe, om gewone voorregte wat in ander lande geld, te geniet en om nie onder die totalitêre juk van ’n godsdiens-mal elite hoef te leef nie.

Tog vreemd hoe totalitêre regerings dikwels hulle tot godsdiens wend om hulself te versterk in die oë van die samelewing.

Ons onthou nog almal die dae van Christelik-Nasionalisme in Suid-Afrika, toe die kerk as’t ware gekoöpteer is om die doelstellings van die Bothas te ondersteun.

Dit was wrede tye. Dit was hartseer tye. Dit het ook gelei tot opstand en rebellie. Hoe kon ons anders as om op te staan teen so ’n sisteem?

Ek wil egter by ’n ander saak stilstaan, ’n issue waaraan hierdie gebeure my laat dink het.

En dalk is dit tyd om te verduidelik hoekom ek myself nooit weer ’n lidmaat van enige kerk of geloofsgroep sal kan verklaar nie.

Ja, ek, hoewel ek ’n gelowige mens is, hoewel ek op die ouderdom van 16 jaar ’n sogenaamde “bekeringservaring” met Jesus Christus gehad het wat my tot vandag toe bybly en my lewe in vele opsigte rig en stuur, kan ek myself nie skaar by die groep wat hul geloof uitleef onder die banier van tradisionele Christenskap nie.

Ek is gelowig, maar ek is anti-godsdiens.

As ek moet kies tussen die wil van God, soos dit verstaan word deur die kerk, en die wil van gewone mense, sal ek my altyd skaar by die wil van gewone mense.

Dis nie dat ek Christene haat of veroordeel nie. Ek voel net eenvoudig nie tuis met die etiket van “Christen” nie. Ek het wel vriende wat Christene is met wie ek individueel baie goed oor die weg kom, maar ek kan myself nie begewe in enige gebedsgroep of gemeente of massabyeenkoms van enige aard nie, hetsy Christelik, Islamities, spiritisties of wat ook al.

Die Christendom lê geweldige klem op die konsep van Jesus as “Seun van God”. In my eie persoonlike geloofslewe laat val ek eerder die klem op die konsep van Jesus die “Seun van die Mens”. Ek ontken nie die eerste nie, maar ek verstaan die tweede een beter.

Ek voel ongemaklik in enige vorm van hiërargie. Ek voel ongemaklik met die idee van God bo in die hemel; ons op die aarde. Ek sou veel eerder God ervaar as ’n teenwoordigheid in ons harte, hier en nou. Pinkster-Christene beskryf dit as die Gees wat in ons woon. Humaniste of gewoon spirituele mense praat graag van “die Hoër Self”. Of hierdie twee dinge presies dieselfde ding is, weet ek nie vir seker nie, maar die punt is, ons praat nou van ’n innerlike belewenis eerder as ’n stel reëls wat afgedwing word deur ’n politieke outoriteit.

Wat belangrik is, op die einde van die dag, is of hierdie inwonende Gees of Hoër Self, hoe jy ook al verkies om dit te definieer, wel ’n positiewe invloed het op ons doen en late en ons rol in die samelewing. ’n Boom word geken aan sy vrugte. En ’n mens hoef uiteraard nie die naam van ’n vrug te ken om dit te geniet nie.

Ek weet almal sal nie hiermee saamstem nie, en ek wil nie graag aanstoot gee met ’n stelling soos hierdie een nie, maar op die ou end is definisies van presies WAT ’n mens glo, dalk minder belangrik as HOE ’n mens glo.

Die erkentenis van my eie onkunde en my onvermoë om my geloof eksak te definieer het veral een voordeel: Dit dryf my tot by daardie sfeer waar ek geneig is om te glo soos ’n kind eerder as soos ’n teoloog of ’n siniese grootmens.

Ons reis dalk in dieselfde rigting, en ons geloof is dalk nie so verskillend soos wat dit lyk nie, maar ek sal altyd die grondpaadjie van persoonlike intimiteit met God verkies bo die teerpad van kerklidmaatskap.

Dis al wat vir my werk.

Hier stap ek, ek kan nie anders nie ...