Litnet

Louis Rudolph verwoord vir ons min of meer die standpunt van die nuwe aarde kreasioniste in ’n kommentaar.

Eintlik verskil ons glad nie, as hy weer sorgvuldig lees wat ek geskrywe het, nie. Dan sal hy agterkom dat ek nie sê dat daar meer as ses skeppingsdae was, nie en ook dat Genesis 1:1 baie bepaald nié deel van daardie ses skeppingsdae, was, nie. Nuwe aarde kreasioniste maak die fout om Genesis 1:1 in te sluit by die eerste skeppingsdag – maar daardie interpretasie is strydig met die uitleg van die Woord, Wie in Openbaring 12 baie duidelik te kenne gee dat die aarde en hemelliggame bestaan het vóór skeppingsdag nommer een en vir die toestand van die aarde soos in Genesis 1:2 vermeld, verklaar en ook die scenario vestig vir die aanvang van die huidige skepping op aarde, waarmee Genesis 1:3-32 handel.

Dus, Genesis 1:1 maak gewoon ’n stelling, noem ’n kosmiese feit. Daardie feit is dat iewers in die verskiet het God die heelal (hemel en aarde), wat die aarde insluit, geskep. Genesis 1:2 is nou heeltemal tot die aarde self gelokaliseer en sluit direk aan by Openbaring 12:13-16, wat vir ons die reeds bestaande toestand van die aarde net voor die huidige skepping ’n aanvang geneem het, beskrywe. Wat die Woord vir ons openbaar uit Openbaring 12:13, is dus dat die aarde reeds toe al deur God geskep is (sluit weer direk by Genesis 1:1 aan) dat die satan en die demone reeds op aarde neergewerp was (wat weer ook direk aansluit by die HERE se Eie getuienis in Lukas 10:18) vóór die huidige skepping op aarde  leef en dít sluit weer direk aan by Genesis 2:17, waar die Woord duidelik enige kontak met die reeds aanwesige satan en sy demone (sluit weer direk aan by Openbaring 12:13) by wyse van die simboliek van die boom van kennis van goed en kwaad, verbied en natuurlik ook die feit van die eerste ontmoeting van die eerste vroumens (Eva) met enigiemand, juis met die reeds teenswoordige satan, is (Genesis 3:1-7). Dus, die eerste ‘bewoners’ van die aarde was dan juis die satan en sy demone, nog voor die huidige skepping in Genesis 1:3 e v ’n aanvang geneem, het.

Is dit nie wonderlik hoe die Woord Homself in die opgeskrewe formaat, die Bybel, aan ons openbaar, nie? Wonderlik om die simboliek van die tersaaklike getuienis te sien – hoe Genesis, die eerste boek wat handel met die begin van dinge aansluit by die laaste boek, aansluit by Openbaring, laaste boek en ook die  apokaliptiese uiteinde van alles - die Woord se sentrale Evangelie wat konsekwent soos ’n goue draad deur die opgeskrewe Woord gaan. Verstommend, want die Woord is oor die verloop van meer as 1,500 jaar deur talle verskillende mense opgeteken, baie waarvan mekaar nie geken het, nie, sonder die voordeel van sentrale en maklik toeganklike biblioteke  en elektroniese media om met mekaar of mekaar se werk te kon skakel, maar algar deur die Heilige Gees van God geïnspireer en vandaar die verbysterende konsekwensie en relevansie van die inhoud daarvan in die groter Evangelie – letterlik vanaf die eerste vers in Genesis tot die laaste vers in Openbaring.

Terug by Genesis 1:1. Ons het  nie die vaagste benul uit hierdie mededeling per se, hoe lank dit geneem het of hoe lang gelede dit was, nie. Waar die nuwe aarde kreasioniste waarskynlik verskil, is omtrent die duur van die skeppingsdae. Maar wat ek die Woord openbaar, is dat die eerste vier skeppingsdae van duur was wat nie ek of enigiemand vandag bloot met verwysing na die opgeskrewe Woord kan sê, nie, verál nie met verwysing na die geslagsregisters, nie. Daar is gewoon géén geslagsregisters wat ons hoegenaamd behulpsaam is ten aansien van die ses skeppingsdae, nie. Dat daar ’n verskil tussen die duur en aard van die eerste vier skeppingsdae was en die daaropvolgende twee skeppingsdae, word duidelik gemaak in die Woord waar die Woord aan die einde van die vierde, spesifiek aandui dat God tóé eers vir ons ’n dag ingestel het waarvolgens ons tyd en duur kan bereken en was die aanvang van die vyfde skeppingsdag, die eerste 24 uur dag. As dit reeds so was vooraf, sou die Woord dit nie spesifiek vermeld met verwysing na die 4de dag, nie. ’n Verdere aspek is dat God die aarde, son, maan en sterre vir ons só ingerig en geposisioneer het in verhouding tot mekaar, dat dit lig en donker maak (Genesis 1:16 – die Hebreeuse werkwoord “`asah /aw·saw” wat beteken inrig of voorberei). Meteorologies beteken dit dus dat God op dié skeppingsdag die aarde en die maan om hul eie as laat begin wentel het in hul wentelbaan met verhouding tot die son en die sterre teen die tempo soos ons dit min of meer vandag, ken sodat dit vir ons kan dien as dag en nag in die dagsiklus van spesifiek 24 uur. Aan die einde daarvan had ons,  ons eerste 24 uur dag, skeppingsdag 5.

Dan het, is daar ook met betrekking tot berekening, die probleem dat niemand met blote verwysing na die opgeskrewe Woord, werklik weet wat die antieke mense as duur van ’n jaar beskou het, nie. Die waarskynlikheid is dat die antieke mens sedert Adam tot by Noag, nie noodwendig die meteorologiese kundigheid had om ’n spesifieke kalender uit te werk nie en al het hulle, hoe lank was ’n jaar vir hulle? As hulle sou sê die of daardie is nou soveel en soveel jaar oud, wat het hulle presies daarmee bedoel? Al wat vasstaan, is die duur van een dag, naamlik 24 uur. Dít gee die Woord vir ons duidelik deur. Maar die Woord swyg geheel en al omtrent die metodiek vir berekening van jare en het dit duidelik aan die mens oorgelaat, waar die Woord duidelik te kenne gee dat God die dag-eenheid skep wat dan sou aangewend word om vaste tye, soos jare, mee te bereken (Genesis 1:14). Maar God het duidelik nié gesê hoeveel dae in só ’n jaar moes wees, nie en is tyd ingestel sodat die mens toekomstig dit vir sy eie nut kon bereken.

Nog ’n aspek wat baie duidelik uit die Woord blyk, is dat konsekwente, vaste tye vir seisoene eers ná die sondvloed deur God ingestel is, as deel van die Noagiaanse Verbond (Genesis 8:22) wat dus noodwendig daarop dui dat die voorafgaande tye baie wisselvallig en inkonsekwent, was.

Al hierdie duidelike duiders uit die Woord maak dit duidelik dat geeneen vandag met verwysing na wat in die Woord opgeteken, is, met enige duidelikheid kan aandui hoe lank ’n antieke vóór-Eksodus 12:2 Pentateuch-jaar was, nie. Vir die volk Israel is duisende jare na Adam eers net voor hul vertrek uit Egipte deur God ’n kalender ingestel, met spesifieke maande in daardie spesifiek kalenderjaar (deurdat God vir die eerste keer die eerste maand van hulle kalenderjaar vasgestel, het - Eksodus 12:2), wat dan ook noodwendig aandui dat tye en jare voor daardie Goddelike vasstelling, juis nié so bereken was, nie. Daarom gaan die rabbiniese berekening van antieke tye vóór die sondvloed, niks baat, nie. Voorts gaan herleiding van antieke tye na jaarberekeninge soos ons dit vandag ken, op grond van die Juliaanse kalender wat so onlangs as net meer is tweeduisend jaar gelde eers ingestel, is, hoegenaamd nie die knoop deurhaak nie. Soos Raed-na-Gael opmerk, is die eerste paar duisend jaar van die mens se bestaan op aarde wat sosiale en aanverwante strukture aanbetref, maar redelik duister wat detail aanbetref, veral detail betreffende berekening en duur van maande, kalenders, ens.

Daar was ook kulture waar die aantal maande in die jaar, verskil, het. Die werklikhede gaan vir enigiemand wat probeer om die Ou-Testamentiese jaarberekeninge te herlei na ons hedendaagse Juliaanse kalender, so ’n oefening verongeluk. Die volgende probleem daarmee, is dat ons geloofsvader, Abraham (Abram) uit ’n heel ander sosiale kultuur kom is die deursnee Israeliet van later jare (dit wil sê, die latere kultuur van die rabbi’s), naamlik dié van die Mesopotamiërs (of Kanaäniete, wat eintlik twee verskillende kalenders had, een vir religie en een vir landbou) en dat Moses, die outeur van die Pentateuch, in die Egiptiese kultuur sy opvoeding ontvang het, wat nou ook weer anders was as die Mesopotamiërs s’n. Die Israelse kultuur het eers later jare gevestig en dit is duidelik dat hulle op hul beurt, weer, ’n unieke kultuur en ook kalender, gevestig het. Daarom gaan verwysings na die rabbi’s nie vir ons in hierdie gesprek help, nie. Vandag nog is daar in verskillende kulture meer as 40 verskillende kalendersisteme in gebruik.

Laastens is daar géén aanduiding dat die genealogieë in die Ou Testament volledig is, nie, maar dit is bekend dat slegs die belangrikste persone genoem is, bloot om genealogiese verwantskap van uiteindelike rolspeler nasate aan te dui.

Dus, ek weerspreek of geen wyse hóégenaamd dit wat in die Woord opgeteken is, nie, maar ek wys slegs uit dat ons báie versigtig moet wees om met ons huidige sosiale en meteorologiese verwysingsraamwerk, die antieke gebruike en verwysingsisteem probeer interpreteer – dit is onmoontlik, want ons ken nie die detail nie aangesien dit nêrens geboekstaaf is, nie.

Ons as gelowiges moet ook maar besef dat die HERE nie in SY Woord al daardie detail voorsien het, nie. Wanneer HY aan sy profeet Woord verleen om op te teken dat Dit doen niks vir ons geloof of ons verhouding met God, nie. Die detail in die mate wat dit wél in die Woord voorsien word, is van belang in die Spirituele konteks van die Woord. Dit is ongelowiges, meer in besonder ateïste, wat sulke beuselagtighede wil gebruik om twispunte te skep in ’n poging om gelowiges van mekaar te probeer vervreem deur hulle te verdeel. Dit is nie vir my en vir jou nodig om te weet hoe lank die eerste paar skeppingsdae was, of hoe lank presies die antieke jaarberekeninge was, nie.

Groete,

Kobus de Klerk