Litnet

Stephan,

Nee, jy verstaan nie mooi nie. Jý is bang vir die hel (ten minste in jou onderbewuste) en dit is ook reg so… maar die probleem kom in by hoe jy dit hanteer – jy ontken dit. Óú probleem van mense wat nie weet hoe om ’n ernstige kwelling te hanteer nie. Maar dit maak net die probleem erger, in julle geval, vererger dit die selfdesepsie sindroom. Jou hele aanslag in jou kommentaar dui daarop.

Ek het vir jou reeds hierbo verduidelik hoe geloof kom, sónder enige verwysing na die hel. Kindertjies, byvoorbeeld, glo sonder dat hulle van die hel bewus is. In my ouerhuis was die woord hel nooit gebruik nie, behalwe as ’n swetswoord by so dan en wan – maar jý sien dit in die perspektief van jou eie verwysingsraamwerk as ongelowige. Hel is vir jóú voorop en dan sien jy geloof as ’n middel om die vrees daarvoor teë te werk. Heeltemal ’n wanpersepsie van geloof.

Die mens ís bekwaam genoeg om te kies – om nié te glo nie. Om te glo, is natuurlik en geen keuse is nodig daarvoor nie. Maar om nié te glo nie, dáárvoor is doelbewuste keuse nodig. Jy doen dit mos ook.

Dit is dwaas, ja. Jy kan dus kies om dwaas te wees. Dit is soos om te gaan swem. Daar is twee damme. Om by die een te kom, is maklik – maar daar is ’n waarskuwing op wat sê dat dié dam met toksiese kernafval besoedel is. Om by die ander dam te kom, moet jy meer moeite doen. Dáár is geen waarskuwing op nie, want dit is skoon. Beide die damme se water lyk egter silwerskoon. As dwaas sal jy saam met Wouter en sy paneel onkundiges spekuleer en sê, kyk, ons kan self niks verkeerd sien met die water nie, die storie is van die toksiese besoedeling is sommer ’n wolhaarstorie, ’n idee. Dan sal julle die waarskuwing verontagsaam en in die gerieflik naby dam swem net om die prys van die onsigbare marteldood later te betaal.

Maar die water van die besoedelde dam waarin jy swem, is nie deur die Gewer van die water besoedel nie, maar deur gewetenloses (die satan, in die spirituele realm). Jy kan net op die oppervlak langs sien en is blind vir dít wat onder die oppervlak aangaan, in die onsigbare deel daarvan, aangaan. Die Gewer van die water laat jou waarsku teen die onsigbare besoedeling van die water, én het jou die verstand gegee om besluite te neem in die lewe en die feit dat jy dwase besluite maak is jóú keuse, wat die Gewer se leiding en raad verontagsaam. En die gevolge in die hel sal dra, as jy nie jou dwaasheid laat staan deur ’n ommekeer te maak, nie.

Jou Magriet-storie is dieselfde. Magriet sal in dié storie vir jou sê sy makeer niks en jy moet nie jou attensies van waarskuwings op haar probeer afdwing nie (jou voorbeeld is swak, want jy het saam met Magriet gekuier… en is dus ewe onbekwaam… maar kom ons laat dit maar daar) en dan maar steeds haar eie kop, soos jy, volg. Is jy dán te blameer, moreel of andersins?

Om te sê dat die meerderheid skepsels keuses teen God maak (deur te volhard in sonde asof daar geen God is nie en waarvan die grootste is, om te maak asof daar geen God is nie en wat jou uiteindelik in die hel sal laat beland op die manier soos ek verduidelik het), is natuurlik ’n onsinnige leuen. Mense wat keuses teen God maak in hierdie ou lewe, soos jy, is minuskuul min in vergelyking van diegene wat na ’n verhouding met Hom, ywer. Verbasend hoe jy selfs dié feit sal probeer forseer om by jou selfdesepsie sindroom in te ‘pas’.  

Die werklikheid lyk só - diegene wat so uiters dwaas is soos jý in jou houding met God, is die uitsondering. God het groot planne vir redding en het dit reeds inwerking gestel – tyd is in Sy Hande. Dit sal jy sien.

Kobus de Klerk

Wouter,

Ek dink glad nie die hel het sy houvas op die 'moderne' mens se denke verloor nie – julle is die voorbeeld daarvan. Telkens, wanneer daar ’n gespek oor geloof plaasvind tussen gelowige en agnostikus, dan kom die agnostikus daarmee vorendag – nié die gelowige nie. Die Middeleeuse mens het sy vrees vir hel uitgedruk in sy kunste. Julle doen dit daardeur gedurig as rede vir geloof uit te hou, wat ’n simptoom is vir die onderliggende vrees wat julle daarvoor koester – vir julle is ontkenning van God ook terselfdertyd ontkenning van die hel – beide is onrealistiese ontkennings, maar dit maak nie vir julle saak, nie. Die alternatief is dat julle verantwoordelikheid vir jul lewens moet aanvaar en glo in God, maar vir daardie verantwoordelikheid sien jul nie kans nie. As jul kan glo in die onsienlike ‘toeval skepper’ by darwinisme, ken jul véél makliker in God glo – dít maak sin. Maar nee, die verantwoordelikheid van geloof is te veel vir julle.

Julle weet julle saak met God is baie beslis nie in orde nie, dus is die hel vir julle ’n onderliggende vreesaanjaende gedagte – ontken liewer alles asof dit daarmee gedaan is. Nog nie ’n enkele gelowige het getuig dat hy glo omdat hy die hel vrees nie. Die hel is nie ’n aspek van belang vir die gelowige nie, maar van belang is wel sy verhouding met God en hoe hy dié kan verbeter.

Onthou dat die hel vir die lewende mens ’n onbekends plek is. Wat ons weet daaroor, is wat die HERE deur Sy Woord ons daarvan vertel, hoe min ook al. Daar is in die Nuwe Testament net ongeveer 10 verwysings daarna, meestal in Mattheus, waarvan die meerderheid tydens die Bergpredikasie. Daar is ander indirekte verwysings in die Ou Testament, waar gewaarsku word met verderf.

Die klem in die Woord val op die verlossing wat die HERE bewerkstellig, ’n blye boodskap. Straf is deel van die tugtigingsproses van die liefdevolle ouer, maar nie die finale dood nie - vir God ook dus nie die hel as finale dood, nie (Esegiël 18:21-23). 

Dít is wat die gelowige aangryp – die vooruitsig van ’n ewigheid saam met God in Sy Heerlikheid.

Die hel is altyd ’n realiteit van diegene wat VERKIES om sonder God te leef en uiteindelik te sterf. Die hel is nié ’n Goddelike straf as sodanig nie – sommige mense verwys só daarna, maar dit is ’n straf wat die mens homself ophaal deur sy doelbewuste keuse – ’n lewe sónder God in die hiernamaals. As jy geglo het daar is ’n hiernamaals, sou jy bepaald in God geglo het. Maar selfs dit weet julle nie, so is julle deur die satan weens jul selfbeheptheid mislei (dit sal jy ook nie begryp nie – as jy kon, sou jy onmiddellik iets daaraan doen - ten goede).

God, synde God, is uiteraard nie ’n metgesel van sonde nie – want sonde is juis rebellie en ongehoorsaamheid aan God. God, as God, stel die universele reëls vas waarvolgens die mens kan lewe sonder om God tot aanstoot te wees. Diegene wat besluit dit pas hulle nie, loop die risiko om hulself van God te vervreem en ook dit wat daarmee saamgaan  - en wanneer God dan die skeiding bewerkstellig, dit wil sê, vir daardie mense gee wat hulle wil hê – skeiding van God, dan sal die hel hulle oorval, weens hulle ie keuse! God doen die mens ’n groot guns om die mens daaroor te waarsku…

Dus, ek aanvaar dat die konsep van die hel vir sekere mense geen impak het nie – vir ware gelowiges, want hulle het gemeenskap met God al is dit in hul mensheid. Maar vir julle, het dit rééds impak weens die onderliggende vrees daarvoor (tereg so) en sien ons met die dat julle dit gedurig opper én dit kan werklikheid word, as julle nie tot besinning kom, nie.

Die feit dat jy dit nou probeer ontken, het álles met die selfdesepsie sindroom te make en doen ook terselfdertyd niks aan die werklikheid van die bestaan van die hel, nie.

Kobus de Klerk  

Wouter,

Dit is juis oor jy jou afstand handhaaf oor die realiteit van die hel en dit as ’n verwyderde (van jou eie standpunt) doktrine wil afmaak, waaroor die diskussie nou gaan. Dat jy dit oplees en dit as dié van ’n ander, nie jou eie nie, eien, is juis die punt wat ek maak.

Die hel is nie ’n doktrine nie. Die hel is die werklikheid en die hantering daarvan is deel van die gelowige dogma, ja, die situasie wat bestaan wanneer God Homself finaal onttrek van die wat Hom nie ag as God, nie. Daardie situasie het egter nog nie ontstaan nie, maar sal eers kom na die Oordeel. Dit is ’n werklikheid, nie ’n blote doktrine nie.

As agnostikus is dit nie verbasend dat jy alles wat jou as gelowige sal tipeer, verwerp nie. Wat is nuut? Maar dit is omdat julle dit nie wíl verstaan, nie. Dit is die probleem. Dit is ook waar die selfdesepsie gesien word. En, ja, selfdesepsie is inderdaad ’n sielkundige fenomeen. Die besondere vorm van selfdesepsie gaan oor die ontkenning van die bestaan van God en álles wat daarop volg. Die ontkenning van die hel is maar deel van die geheel wat ontken word – en gesien dat daar so min mense is op aarde wat die bestaan van die Godheid ontken, is julle optrede in daardie verband ’n aberrasie en ’n afwykende sielkundige fenomeen op sigself.

Ek weet nie of sielkundiges al die moeite gedoen het om agnostisiteit in sy uiterste vorm, ateïsme, as ’n studie eenheid aan te bied, nie. Maar dit staan iedereen vry om die algemene riglyne van die sielkunde toe te pas en dan tot die gevolgtrekking te kom dat ateïsme ’n sielkundige aberrasie is – die paar studies wat daaroor bekend is, het al gesinspeel dat ateïsme die gevolg van sielkundige afwyking soos hoë vlak outisme en dies meer, is. Daar is ’n ou gesegde wat sê, waar daar ’n rokie draai, is daar gewoonlik ook ’n vuurtjie…

Maar ek dink ek het die kwessie van die agnostisiteit en sy spirituele werking, al genoeg uiteengesit, soos ek dit oor die jare heen waargeneem het met ’n verskeidenheid van agnostici wat kom en gaan – en die absolute kenmerkende voorkoms van die selfbedrog sindroom soos wat dit konsekwent voorkom en die manier hoe dit die agnostikus raak – objektief beskou. Dit is werklik ’n geval waar die agnostikus moeite sal doen om die spirituele wat na God sal lei, te vermy en wanneer hy wél met dit in aanraking kom (en hier jy ’n uitstekende voorbeeld van die optrede wat deurgaans bemerk word by julle) dan soek julle na bronne wat die deksels op julle meem-kan plaas, skrywers wat net soos julle dink en dan uit daardie posisie van insigloosheid en onkunde daaroor skrywe. Tewens, julle sal dan dié sekularistiese en selfs agnostiese aanbiedinge gebruik om die ware kundiges, mense wie die veld ken en die werklikheid daarvan saam met biljoene ander beleef, te probeer diskrediteer.

Nie dat julle hoop om daarmee iemand te oortuig nie, maar om julself op ’n gereelde basis daarmee poog te bly oortuig. Vir jou maak dit eintlik nie saak of ek jou glo nie, solank jy net jouself kan bedrieg en jy weet daar is ’n paar ander wat dit ook doen.

So, ek weet nie van watter aanvaarbare ‘ontleding van die mens se stand’ jy verwys as jy na jou siening en jou bronne verwys nie, maar dit het met die werklikheid daar buite niks te make nie. Jou siening en benadering verteenwoordig ’n minuskule hoeveelheid van die lewende mensdom – tog sal jy jouself anders probeer oortuig dáároor ook! Jy probeer dus,  om die redes vermeld, by die punt verby te beweeg sonder om dit aan te spreek en dié punt is, dat júlle gedurig die vrees vir die hel in julle onderbewuste na vore bring en dit op gelowiges probeer projekteer en dit dan self te probeer afmaak as ’n ‘ander’ groep se ’doktrine’.

Ek sê weer en ek sê dit duidelik – die hel is daar, maar dit is nie ’n kwessie waaroor die gelowige hom óóit sal kwel of hóéf te kwel nie. Die gelowige glo in God omdat hy wíl en nié omdat hy bang is, nie. As jy bereid was om God aan te neem, dan sou jy nie sulke briewe skrywe soos wat jy doen, nie. Jy gedra jou soos ’n masjien, omdat dit die manier is om jouself te dwing weg van God af. Die feit is, jy tree daarmee geheel en al contra naturam op – jy is mens, nie masjien nie.

Groete,
Kobus de Klerk

Wouter,

Nogeens dankie vir die sitaat.

Ons kan dit alles ondervang met jou eie stelling “Wat word van die aard van jou geloof as dat slegs 'n biologiese produk van evolusie is?”

Nou ja, ek besef dat die Oxford studie daardie aspek ooplaat en juis geen standpunt daaroor wou inneem nie. Daar was in ’n stadium sprake van spanning met Dawkins indien daar gesê sou word dat die eienskap van mense juis spiritueel van aard is en nié weens evolusie nie - en daar bly hulle toe maar eerder neutraal.

Die punt is, by ontleding van die studie - en dit word weereens onderstreep deur die sitaat wat jy geplaas het – is daar baie getuienis dat die mens só gemaak is en uniek só is. Daar is géén getuienis (hipotetiese spekulasie is mos nie getuienis nie maar filosofie) dat dit uit ’n evolusionêre proses kon kom, nie. Trouens, nie  eens die evolusioniste gee dit so toe nie – én hulle het natuurlik absoluut géén bewys dat soiets evolusionêr (eksklusief) by die mens ontwikkel het, nie.

Daarom het jou vraagstelling gewoon weer net ’n báie wilde hipotetiese inslag en noem jy dit tereg ‘wat as…’ Nou ja, ‘as’ is mos verbrande hout, sê die spreekwoord.

Daar is aspekte wat die darwinistiese evolusionis nié kan weerspreek nie – die kwessie dat gelowiges ’n spirituele, bewuste verbintenis met hul Skepper het. Daar is inderdaad interaksie. As dit ’n kwessie van ‘verbeelding’ was, sou eksterne gebeurlikhede as gevolg van spirituele aksie, gewoon onmoontlik wees. Antwoorde op gebede, bewaarheid wording van persoonlike profesieë, voorkennis van sekere verborge dinge, intieme Woord-van-kennis van ’n wildvreemde se diepste sielsgeheime tydens gebedsberading om die berader in staat te stel om die verborgenhede wat tot die onderhawige probleem aanleiding gee in gebed aan te spreek, ens. en só kan ek aangaan – onmoontlik vir ’n gelowige persoon om deur sy eie ‘verbeelding’ te bewerkstellig weens di betrokkenheid van soveel onafhanklike aspekte oor wie en oor wat die gelowige net eenvoudig geen persoonlike beheer hê tom dit te laat gebeur, nie. Hierdie is dinge wat die agnostikus en die evolusionis net eenvoudig verdwaas laat en nie weet wát om daaroor te sê nie, maar vir die gelowige is dit sy vaste wete en kennis in die bestaan en werking van God, dáár waar Spirituele bekwaamheid, interaksie en Intelligensie, tot uitlewing kom.

Daar is géén agnostiese teenvoeter daarvoor nie. Tewens, as die agnostikus werklik self geglo het dat geloof in God ’n produk is van evolusie, sou hulle mos geen beswaar teen geloof in God had nie… maar kyk nou net. Dit is net húlle wat met dié ‘verduideliking’ vorendag kom, niemand anders nie. Die werklikheid is dat hulle self angsbevange is vir God en wat dié realiteit behels en hulle glo nie werklik dat geloof in God sommer ’n evolusionêre breinfunksie is wat die ervaring van godsdiens vir alle praktiese doeleindes outomaties vir die mens maak, nie, want dan sou hulle dit nie onaanneemlik vind nie. Hulle besef die Spirituele oorsprong van geloof en dáárom word dit eenvoudig vermy, letterlik teen alle koste. Dit is nog deel van daardie selfdesepsie.

Weereens is die ervaring van die mens en sy Skepper al van die vroegste tye af, op rekord, in watter religie ook al. As dit by die Israeliete kom, dan was hulle só oorweldig deur die Goddelike teenwoordigheid, dat hulle gesmeek het dat God eerder deur ’n tussenganger tot hulle spreek en só het die profeet sy Goddelike amp bekom. Dit is maar in die meer ‘moderne’ tye met industrialisasie en filosofie, dat die mens meer afgestomp geraak het om sy spiritualiteit te herken vir die dinamiese menslike hoedanigheid wat dit werklik is. Mense is meer en meer besig om daarheen terug te beweeg, veral oor die wonderlike ervaringsveld wat dit bied.

Dus, evolusie kon nie vir God skep nie. Selfs nie eens by hipotese nie, al sinspeel Dawkins soos ’n dwaas daarop. Daarom is dit ook net logies dat die verhouding met God óók nie ’n evolusionistiese proses is, nie.

Dit is natuurlik ook insiggewend dat die mens - en dit word deur álle empiriese feite oor alle tye heen ondersteun – juis die vermoë het tot spiritualiteit en Godsdiens en géén ander skepsel nie. En die sterkste historiese bewyse hiervoor, is juis antieke geskrifte soos die Woord. Terselfdertyd is die unieke kenmerk van die mens, juis ook bewys van die antieke geskrifte soos die Woord, waar dit aan die verhouding met die Skepper, met God, verbind word.

Groete,
Kobus de Klerk